Wij mensen zijn objecten die interactie gaan met objecten om ons heen.
Onze ogen vangen licht op en onze oren geluid. Hierdoor creeeren wij een beeld van de werkelijkheid.
Dit beeld is niet aantoonbaar hetzelfde voor iedereen.
De kleur blauw die ik zie, hoeft niet de kleur blauw te zijn die jij ziet. Maar in jouw referentiekader en in dat van mij, hebben we allebei geleerd, dat die blauwe kleur, blauw heet.
Bepaalde referentiekaders missen we.
Zo kunnen we ons haast niet voorstellen hoe enorm groot het universum is!
Ook nieuwe ontdekkingen passen niet meteen binnen ons referentiekader.
Voor de een heeft iets een hele andere betekenis dan voor een ander.
waarom lijkt een jaar sneller te gaan als je ouder wordt?
waarom is een pretpark zo immens als je jong bent?
Eigenlijk zou je mensen zonder achtergrondkennis van de huidige natuurwetten op een eiland groot moeten brengen en ze theorien laten verzinnen over zwaartekracht etc.
Ik denk dat er misschien wel hele nieuwe formules ontstaan, die in 99% overeenkomen met de uitkomst van Newton's formule heeft, maar wellicht voorziet in onvoorzienbaarheden in de formule van Newton.
Dit toont al aan dat zowel de formule van Newton, als die van de eilandbewoners beiden niet juist zijn, omdat ze beiden de werkelijkheid proberen te benaderen.
En in 99,9999999999% van de gevallen klopt de formule, maar de formule verklaart niets over bijvoorbeeld 'supervloeibaar', 'zwarte gaten', de levensduur, snelheid etc van zwaartekracht etc. etc.
Als vandaag iemand ontdekt dat er meer is dan alleen massa. Onstaat er een hele nieuwe theorie over bijvoorbeeld energie.
Als morgen iemand ontdekt dat er meer is dan massa en energie. ontstaat er een hele nieuwe wetenschap, waaruit weer nieuwe ontdekkingen worden gedaan.
Wetenschap is nooit af! Eigenlijk is wetenschap een soort geloof.
We vertrouwen erop, en bouwen erop, maar echt zeker weten dat licht morgen nog wel kan bestaan, kunnen we niet. Misschien is de levensduur van de 'drager/ether' voor licht morgen wel aan z'n halveringstijd gekomen??