Overlaatst kwam ik dit tegen, de zwaartekracht zou afkomstig zijn uit een elfde dimensie, en er zou na de supersnaar theorie nog een nieuwe theorie zijn daarop gebasserd

"
De snarentheorie is al enige jaren oud. Het kon veel verklaren, maar niet alles. Meer recentelijk, in 2002, werd een noodzakelijke doorbraak bereikt. Reeds jaren werkte men aan een opvolgende M-theorie en er werd vooruitgang geboekt doordat een nieuw mysterie zich voordeed.
Het probleem was de zwaartekracht. Of eigenlijk de zwaarteflauwte. De zwaartekracht is een aparte energie die zelfs de snaartheorie niet helemaal kon verklaren. Men snapt wel hoe het werkt, maar hij is veel zwakker dan de snaartheorie aangeeft en veel zwakker dan je je kunt voorstellen.
Denk er maar eens over: de Aarde trekt constant aan je, en tóch is het mogelijk om een ladder op te klimmen of een papiertje van de grond op te rapen. We kunnen relatief eenvoudig de trekkracht van een planeet overwinnen. Lijkt dat logisch? Niet bepaald nee…
De grote vraag is: waarom is een energie niet zoals hij voor ons lijkt? Kan dat wel? Met de M-theorie ontdekte men, naast de 10 snaardimensies, een 11e dimensie die filosofisch gezien heel interessant is. De 11e dimensie bevat namelijk een heelal net zoals het onze, maar met andere krachtintensiteiten. Het is een dimensie die gelijk loopt met onze dimensie, maar met een ander trillingsgetal.
Om de te kleine zwaartekracht op te lossen zegt de wiskundig bewezen theorie dat het ons heelal binnenlekt vanuit de 11e dimensie, vanuit een ander universum. Tegen de tijd dat de kracht van het membraan in dimensie 11 bij ons universum is, is de kracht danig verzwakt. De resterende energie is wat wij de zwaartekracht noemen. Men had eerst de theorie filosofisch uitgewerkt vooraleer men de wiskunde deed. De geest moest het eerst kunnen rationaliseren. Er waren al tal van scripties over geschreven. De euforie was dan ook groot toen alles bleek te kloppen.
Met uitzondering van enkele droge oppervlakkige documentaires werd er weinig aandacht geschonken aan het feit dat men een sluitend model, inclusief berekeningen, van de energiestromingen binnenin en tussen universa had. We leven zoals –als ik me niet vergis- Stephen Hawking voor het eerste schreef in een multiversum. Hoewel Hawkings er iets anders mee bedoelde.
In dat multiversum sijpelen energieën van dimensie naar dimensie. We kunnen het nog niet waarnemen of gebruiken, maar dat is slechts een kwestie van tijd.
"