Neoweb.nl

Alexander de grote

0 Members and 1 Guest are viewing this topic.

Offline Benontherock

  • *****
  • 436
  • +135/-52
  • Gender: Male
  • Hij is fijn!
Alexander de grote
« on: January 14, 2005, 02:40:53 PM »
De jeugd van Alexander
Alexander is in 356 voor Christus geboren in Pella. Over de jeugd van Alexander de Grote is niet veel bekend, dit komt vooral omdat mensen in hun jeugd nog niet herkend worden als aanstaande beroemdheden. De tweede reden is dat er erg veel geschriften over Alexander zijn zoek geraakt. Eigenlijk is alleen bekend wie zijn leraren waren.
Zijn voornaamste leraar in zijn jongste jaren was Leonidas. Deze stoer man, die zelf de lichamelijke scholing voor zijn rekening nam, was familie van Olympias, de moeder van Alexander. Ook anderen zorgden voor opvoeding van de kleine Alexander, maar dan vooral op geestelijke en sociale aspecten. Ook de koning zelf was zeer actief betrokken bij de opvoeding van zijn zoon. De grote man droomde van een grote zoon.
Op 13 jarige leeftijd vertrok Alexander naar Mieza waar zijn eigenlijke scholing begon. In Mieza werd er alles aangedaan om Alexanders lichaam en geest goed te oefenen voor de zware taak die Alexander te wachten stond. In Mieza werd Aristoteles de nieuwe leermeester van Alexander. Aristoteles had in die tijd nog niet zijn bekende werken geschreven.
In 340 voor Christus, toen Alexander 16 jaar oud was, vertrok Philippus II om zijn invloed in de Bosporus en de bij de Donau uit te breiden. Voor de tijd dat hij weg was, laat hij Alexander het bestuur van zijn land waarnemen. Kort na het vertrek van Philippus II weet Alexander een opstand in Tractie neer te slaan. Later in 338 voor Christus. neemt hij als commandant van de linkervleugel met succes deel aan de Slag bij Chaeronea.
Tijdens deze twee gebeurtenissen liet hij zien dat hij politiek en militair erg bekwaam was.

Het koningsschap
Na de dood van Philippus II was de verwarring over wie hem moest opvolgen erg groot. In de periode die volgde liet Alexander zien dat hij over enige uitzonderlijke kwaliteiten beschikte en liet in zeer enkele gevallen zijn concurrenten uit de weg ruimen. Toen in 336 voor Christus de legervergadering bijeen kwam, moest de nieuwe koning gekozen worden. Trouwe kameraden van Philippus II, als Antipater en Permenion schoven Alexander naar voren als de nieuwe koning. Als argument gebruikten zij dat Alexander als kroonprins al had laten zien dat hij een goede en bekwame leider was. En nadat Alexander had beloofd het beleid van zijn vader voort te zetten, werd hij gekozen tot koning van het Macedonische volk.
Het eerste verzet en tweede verzet
Na de dood van Philippus II stelden veel Griekse staten zich vijandig op tegen Macedonië, want zij namen Alexander niet zomaar als nieuwe leider. Daarom sprak Alexander met de gezanten van de Griekse staten en overtuigde hen van zijn goede wil om de plannen van zijn vader volledig uit te voeren. Hierop verdween de vijandige houding van de meeste Griekse Staten, alleen de felle nationalisten in Thebe en Athene bleven opstandig. Alexander stuurde daarom meteen een leger richting het zuiden om de orde te herstelen. Alexander viel Thebe niet aan maar stelde een ultimatum. De oorlogsers vluchtten en de anderen zochten een vreedzaam contact met Alexander en willigden zijn eisen in.
Ook naar het opstandige Athene had Alexander een ultimatum gestuurd, In Athene schrok men erg en vroeg men om vergeving en een goede verstandhouding.
De afgevaardigden van de Griekse staten kwamen nu bijeen om het Helleens Verbond opnieuw te bevestigen. Tijdens deze bijeenkomst werd Alexander benoemd tot opperbevelhebber.
Alexander keerde nu terug naar Pella en zorgde er in de winter van 336 op 335 voor Christus voor dat zijn machtspositie in Macedonië volledig gehandhaafd bleef.
Na de winter ging Alexander met een deel van zijn leger richting de Balkan om de opstandige stammen met hard geweld tot de orde te roepen. Maar ook stammen buiten het gebied van zijn vader laat hij zijn ijzeren vuist voelen. Op een gegeven moment trok hij zelfs even over de Donau: een typerend trekje van Alexander, plotseling behoefte krijgen aan een riskante maar zinloze daad; en die behoefte dan in werkelijkheid omzetten. En zo kwam hij terug in zijn hoofdstad, genietend van zijn beleefde avontuur.
Maar terug in Pella hoorde Alexander dat er in Hellas weer opstanden waren uitgebroken. Het gerucht van de dood van Alexander had de ronde gedaan. De fanatieke nationalisten begonnen weer te prediken en haalden veel mensen over.
In Thebe waren Macedonische soldaten gedood en was de Burcht waarin de Macedoniërs een garnizoen hadden, aangevallen.
Toen Alexander dit hoorde, werd hij woest. Hij stuurde zijn nog vermoeide leger richting Thebe. De Thebanen werden opnieuw verrast door de snelle komst van de koning. Dit keer viel Alexander wel aan en liet het hele dorp plat branden en de Thebanen doden of als slaaf verkopen. Na dit machtsvertoon was de weerstand van de Griekse staten gebroken.
Alexander had nu het door Philippus II veroverde gebied weer onder zijn heerschappij.

Onderwerping van Perzië
Rijk van Alexander de Grote bij zijn dood.In 334 v. Chr. begon Alexander aan zijn beroemde veldtocht tegen Perzië. De eerste twee jaar richtte hij zich op Perzië, dat toen een groot gebied beheerste dat het hedendaagse Iran, Irak, Syrië en Turkije omvatte. Zijn vader had al dit plan opgevat, terwijl ook de Grieken er warm voor liepen om eindelijk met de Perzische erfvijand af te rekenen. Alexander veroverde eerst Klein-Azië. In de ooit door Griekse kolonisten gestichte steden (zoals Halicarnassus) in Klein-Azië zou Alexander vaak als bevrijder worden gezien.

Hij versloeg een Perzisch legertje bij de rivier de Granicus en veroverde daarna stad na stad. Na anderhalf jaar (herfst 333) versloeg hij de Perzen bij Issos. De Perzische koning liet zich in een engte lokken, tussen het gebergte en de zee, waar hij weinig had aan zijn numerieke overmacht; kwalitatief waren de Macedoniërs hem de baas.

Na Issos rukte Alexander naar het zuiden op, richting de Libanon en Egypte om eerst deze gebieden te bezetten zodat de Perzen hem later niet in de rug konden aanvallen. Aan de voor de Libanese kust gelegen eilandstad Tyrus stelde hij een ultimatum om vrijwillig toegang te geven voor hem en zijn leger. De handelslieden van Tyrus hadden daar geen interesse in en waanden zich onaantast baar op hun goedbeveiligde eiland. Maar Alexander liet een dam aanleggen tot bij de stadsmuren en na een lange belegering wisten zijn soldaten de muren te veroveren. Woedend over het verzet dat Alexander veel tijd had gekost liet hij zijn manschappen de stad plunderen en verwoesten. De bevolking werd grotendeels uitgemoord en de overlevenden als slaaf verkocht. Hierna trok Alexander naar Jeruzalem dat hem na het inmiddels bekendgeworden lot van Tyrus wijselijk vrije doortocht verleende. In Egypte werd Alexander als bevrijder ontvangen en kostte het hem niet veel moeite om zijn gezag te vestigen. Hij liet zich als nieuwe Farao eer bewijzen en liet de eerste plannen opstellen voor de bouw van de nieuwe stad Alexandrië aan de monding van de Nijl. Hierna richtte Alexander zich weer naar het oostelijke Perzische kernland om dit definitief te verslaan.

Hij rukte verder op naar het oosten, richting Gaugamela, voor de derde slag. Bij Gaugamela versloeg hij op 1 oktober 331 v. Chr. opnieuw Darius III, die wist te ontkomen maar later werd vermoord door een van zijn eigen generaals. Daarna veroverde hij de Perzische steden Babylon en Persepolis, de gebieden Medië en Scythië en de steden Susan, Herat en Samarkand.


Alexanders dood
Alexander maakte plannen voor veldtochten naar het Arabische schiereiland en tegen Carthago, maar in 323 v. Chr. stierf hij in het paleis van Nebukadnezar II in Babylon aan een plotselinge koorts. Mogelijk is een overdosis nieskruid dat in die tijd dikwijls werd voorgeschreven tegen psychische aandoeningen, hem fataal geworden.

Na zijn dood
Bij zijn overlijden strekte Alexanders rijk zich in oost-westelijke richting zo'n 4000 km uit. De grote afstanden droegen, samen met het feit dat het in relatief korte tijd tot stand was gekomen, bij aan het snelle uiteenvallen ervan. Zijn opvolgers, de "Diadochen", bevochten elkaar hevig, wat ook velen in Alexanders omgeving het leven kostte: zijn moeder Olympias, zijn vrouw Rhoxane, zijn zoons Alexander IV en Heracles, zijn zus Cleopatra, zijn halfzus Eurydice, zijn halfbroer Philippus Arrhidaeus en de meeste van zijn hoogste officieren werden uiteindelijk vermoord. In eerste instantie viel zijn rijk uiteen in vier delen, na verdere ontwikkelingen drie en uiteindelijk twee.

legendewording
De legendevorming rond Alexander de Grote is aanzienlijk. Hierboven is al genoemd zijn zogenaamde afstamming van Zeus. Tevens zou het Orakel van Delphi hem onoverwinnelijk genoemd hebben. In Europa en delen van het westen van Azië wordt hij veelal als held en geniaal veldheer gezien, maar in Iran geldt hij als vernietiger van hun eerste grote rijk en verwoester van Persepolis. Uit vele culturen, van de Engelse tot de Maleisische, zijn legenden over hem bewaard gebleven, waarin hij dan soms wordt afgebeeld als lokale vorst.
Bij de Minangkabau van West-Sumatra bestaat een legende dat één van zijn nakomelingen met zijn boot op de Gunung Merapi bleef steken (toen alleen met de top boven de zee uitstekend). Zijn nakomelingen bevolkten later de Minanglanden, zo verteld de legende. In het oosten wordt hij vaak als "Iskander" aangeduid. Onder de klassieke geschiedschrijvers die over zijn veldtochten verhalen zijn Arrianus, Plutarchus en Quintus_Curtius. Beroemd is ook zijn methode om de legendarische Gordiaanse knoop te ontwarren, te weten met zijn zwaard....



« Last Edit: January 14, 2005, 02:42:28 PM by Benontherock »
Denk positief, denk creatief, denk realistisch, kortom denk goed ;)