Neoweb.nl

Neoweb wetenschapsforum. Duurzame technologie en innovatieve wetenschappelijke onderwerpen. => Theorien, ideeën, denkbeelden, gedachtenexperimenten en vernieuwende inzichten => Topic started by: harriechristus on September 18, 2011, 07:36:18 PM

Title: Einstein
Post by: harriechristus on September 18, 2011, 07:36:18 PM
Einstein.

A - Vaak genoeg heb ik me in de theorie van Eintein verdiept en steeds moest ik weer concluderen dat die theorie tegenstrijdig is. Volgens Einstein mag een iedereen die zich op de één of andere manier door het heelal of de wereld beweegt, zichzelf ook als stilstaand beschouwen. Dus dat komt het er bijvoorbeeld op neer, dat als ik een rijdende trein zit, dat ik zou mogen zeggen dat niet ik en de trein bewegen, maar de omgeving en dat trein en ik stilstaan. Dit is een dan een bekend voorbeeld van Einstein van de opvatting der relativiteit. Dus zo van: het is maar hoe je het bekijkt, want zoiets als een absolute beweging bestaat er eenvoudig niet, want niemand kan die bepalen.
Title: Re:Einstein
Post by: harriechristus on September 19, 2011, 09:47:20 PM
B - De ether en het systeem van het heelal.
 
Vroeger meende men nog dat er zoiets als een ether is, dus fijne stof in het heelal als basis waaraan men de snelheid van de aarde door het heelal zou kunnen bepalen. Dat bleek een illusie te zijn. Die ether is er niet. Maar dan zou je toch zeggen dat het totale systeem der objecten in het heelal: sterren en planeten en ook de aarde een mooie basis zijn om een systeem van bewegingen vast te stellen van groot naar klein.
Met name dat de aparte sterrenstelsels bewegen binnen hun totaliteit als basis en dat binnen die sterrenstelsels weer de aparte beweging der sterren bepaald kunnen worden, wat ook zo gebeurt, want men weet hoe onze zon in de melkweg beweegt en ook ten opzichte van andere sterren, en verder dat de aarde om de zon draait en ook dat de aarde weer om zijn as draait en dat wij op de aarde weer over de aarde bewegen. Bijvoorbeeld dat een trein over de aarde rijdt en wel door de kracht van zijn motor, die zijn wielen doen bewegen en deze bewegende wielen zetten zich dan af tegen de aarde.
Title: Re:Einstein
Post by: harriechristus on September 20, 2011, 08:33:51 PM
C - De trein rijdt de aarde onder zijn wielen weg.
 
Heel logisch, maar nee, zegt Einstein: ik mag ook beweren dat de trein stilstaat en de aarde beweegt. Blijft dan alleen de vraag waar die beweging van de aarde dan vandaan komt. Daar is dan maar één antwoord op mogelijk: het is de trein zelf die de hele aarde onder zijn wielen wegrijdt. Maar waar haalt die trein dan die enorme kracht vandaan zo te doen? Je voelt wel dat het hier scheef gaat met de hele theorie van Einstein.
Die beweging van de aarde ten opzichte van de trein is slechts schijn, maar niet werkelijk zo. De werkelijke beweging is de trein die zich afzet ten opzichte van de aarde door zijn motor en daardoor ontstaan de tegenovergestelde schijnbeweging als zou de aarde ten opzichte van de trein bewegen. Ik heb daar al ettelijke discussies over gevoerd, maar men wil dat niet inzien. Volgens mijn opponenten is het verschil tussen schijn en werkelijkheid irrelevant. Maar dat maakt je mij echt niet wijs. Zoals er ook een verschil is tussen leugen en waarheid is er ook een verschil tussen werkelijkheid en schijn.
Title: Re:Einstein
Post by: harriechristus on September 22, 2011, 10:38:05 PM
D - De waarnemer heeft een oneindige massa.

De wereld der schijn is die van de zintuiglijk waarneming, waarin de mens ziet dat hij zelf altijd stil staat in het midden van zijn eigen heelal en dus ook de aarde onder zijn voeten wegloopt. Dat is waar Einstein het over heeft, namelijk dat een elkeen zich als stilstaand en middelpunt en basis van het heela zou mogen beschouwen. Dat is echter een schijnwereld, precies het tegenovergestelde van de werkelijke materiële wereld. Maar zou je dat ook materieel zo willen zien, dan moet je ook de hoeveelheid massa als relatief nemen, want dan heeft de mens zelf een oneindige massa om de wereld onder zijn voeten weg te lopen. In de theorie van Einstein betekent dat dat de waarnemer zelf met de lichtsnelheid moet gaan, want volgens Einstein krijgt iemand met oneindig snelheid een oneindige massa.
Daar gaat dan de beschouwing van mijn idee van een samengeperst bolheelal en een binnenste buiten gedraaid heelal over en dat geeft tevens een concreet zintuiglijk waarneembaar idee van een hogere dimensie.
Title: Re:Einstein
Post by: Robert on September 23, 2011, 10:37:12 AM
Einstein.

A - Vaak genoeg heb ik me in de theorie van Einstein verdiept en steeds moest ik weer concluderen dat die theorie tegenstrijdig is. Volgens Einstein mag een iedereen die zich op de één of andere manier door het heelal of de wereld beweegt, zichzelf ook als stilstaand beschouwen. Dus dat komt het er bijvoorbeeld op neer, dat als ik een rijdende trein zit, dat ik zou mogen zeggen dat niet ik en de trein bewegen, maar de omgeving en dat trein en ik stilstaan. Dit is een dan een bekend voorbeeld van Einstein van de opvatting der relativiteit. Dus zo van: het is maar hoe je het bekijkt, want zoiets als een absolute beweging bestaat er eenvoudig niet, want niemand kan die bepalen.

In het heelal beweegt alles. Iedere atoom, molecuul, planeet, sterrenstelsel beweegt.
Dus stel ik sta op de aarde en beschouw dat als stilstaand punt. Dan beweegt de zon een heel raar rondje om ons heen. En dan zou ons sterrenstelsel ook een hele vreemde beweging maken.
Het feit is namelijk dat de aarde om de zon draait en de zon zich in een arm van een sterrenstelsel bevindt dat weer ronddraait.
Dus de aarde draait om de zon en de zon draait om het centrum van ons sterrenstelsel.

Maar het gaat verder !!
Ons sterrenstelsel beweegt ook door de ruimte. In een bepaalde richting. En als we de roodverschuiving mogen geloven, komt alle beweging uit een centraal punt van plaats en tijd. (de big bang)
Stel nu dat we OBJECT (ter grote van een planeet) tegenkomen dat zich in een rechte lijn door het heelal beweegt. Wat beweegt er dan? Het heelal? of het object?
Als je als waarnemer op het OBJECT zou staan en een grote wolk stof in vliegt, wat zie je dan? De wolk stof lijkt dan op je af te komen.
Andersom redenerend, kun je dus ook zeggen dat de wolk stof stilstaat en dat je er met je OBJECT doorheen vliegt.
En als je nu wilt meten hoe hard het OBJECT door de wolk stof vliegt? hoe bepaal je dat dan?
Je pakt dan een horloge en een meetlat en gaat meten. (snelheid berekenen: snelheid = afstand / tijd)

Maar wat je als waarnemer op het OBJECT niet wist, is dat de wolk stof en het OBJECT zich samen in een groter systeem bevinden.
De snelheid die je meet, is dus niet de snelheid die je echt hebt.

Je kan in je auto 100 km/h rijden, maar de aarde draait ook nog eens 40.000km in 24 uur. En de aarde legt ook nog eens een baan rond de zon af in 365 dagen. En onze zonnestelsel beweegt zich met een snelheid van zo'n 220km / seconde rond het centrum van ons melkwegstelsel.
(Ter vergelijking: de lichtsnelheid is ongeveer 300.000 kilometer / seconde. )

Dus hoeveel afstand leg je af in een uur?
100 km?
1600 km? (de rotatiesnelheid van de aarde)
100.000 km? (ongeveer de afstand die de auto op de aarde in een  uur rondom de zon aflegt
800.000 km? de afstand die de auto op de aarde als onderdeel van ons zonnestelsel aflegt in rondom het centrum van ons melkwegstelsel
470.000 km? de afstand die de auto op de aarde, als onderdeel van ons zonnestelstel, als onderdeel van ons melkwegstelsel aflegt naar ons buurstelsel Andromeda (we worden aangetrokken  door Andromeda en over een paar miljard jaar botsen we daarop)
2.200.000 km? De afstand die de auto, op de aarde, als onderdeel van ons zonnestelstel aflegt naar het een enorme cluster?
of ?? ?? de afstand die we afleggen door de snelheid van de uitdijing van het heelal?
of ?? ?? de afstand die ons heelal aflegt in ?? ??

Dus het is inderdaad allemaal relatief aan elkaar.
Title: Re:Einstein
Post by: Robert on September 23, 2011, 10:49:27 AM
C - De trein rijdt de aarde onder zijn wielen weg.
 
Heel logisch, maar nee, zegt Einstein: ik mag ook beweren dat de trein stilstaat en de aarde beweegt. Blijft dan alleen de vraag waar die beweging van de aarde dan vandaan komt. Daar is dan maar één antwoord op mogelijk: het is de trein zelf die de hele aarde onder zijn wielen wegrijdt. Maar waar haalt die trein dan die enorme kracht vandaan zo te doen? Je voelt wel dat het hier scheef gaat met de hele theorie van Einstein.
Die beweging van de aarde ten opzichte van de trein is slechts schijn, maar niet werkelijk zo. De werkelijke beweging is de trein die zich afzet ten opzichte van de aarde door zijn motor en daardoor ontstaan de tegenovergestelde schijnbeweging als zou de aarde ten opzichte van de trein bewegen. Ik heb daar al ettelijke discussies over gevoerd, maar men wil dat niet inzien. Volgens mijn opponenten is het verschil tussen schijn en werkelijkheid irrelevant. Maar dat maakt je mij echt niet wijs. Zoals er ook een verschil is tussen leugen en waarheid is er ook een verschil tussen werkelijkheid en schijn.

Je vraagt je eigenlijk af: Wat veroorzaakt de draaiing van de aarde? waarom draait de aarde om haar as?

De rotatie van de aarde om haar as komt niet door die trein, maar door de baan die de aarde om de zon maakt. Alles in het heelal draait en kolkt om elkaar heen .Alle planeten draaien in dezelfde richting om de zon en hebben allemaal dezelfde draairichting. Ook de maan draait in dezelfde richting.
Heel af en toe komt er een hemellichaam in botsing met een ander hemellichaam, waardoor de draai richting kan veranderen, maar over het algemeen draait alles in dezelfde richting.
Dus ook de zon draait in die richting en ook ons melkwegstelsel draait in die richting.

Het verhaal met de trein is wel enigszins waar !! Stel je zou met heeeeel veeeeel treinen autos mensen dieren etc dezelfde kant op rijden/rennen, dan beïnvloedt dat wel degelijk de draai(richting) van de aarde. Maar de massa van de trein is zo klein, dat het totaal geen effect heeft. (nou ja.. bijna geen effect)

Een mier die over een voetbal loopt zal (bijna) geen effect hebben, maar als je zelf op een bal stapt, gaat ie wel draaien!
Title: Re:Einstein
Post by: Robert on September 23, 2011, 10:58:28 AM
B - De ether en het systeem van het heelal.
 
Vroeger meende men nog dat er zoiets als een ether is, dus fijne stof in het heelal als basis waaraan men de snelheid van de aarde door het heelal zou kunnen bepalen. Dat bleek een illusie te zijn. Die ether is er niet. Maar dan zou je toch zeggen dat het totale systeem der objecten in het heelal: sterren en planeten en ook de aarde een mooie basis zijn om een systeem van bewegingen vast te stellen van groot naar klein.
Met name dat de aparte sterrenstelsels bewegen binnen hun totaliteit als basis en dat binnen die sterrenstelsels weer de aparte beweging der sterren bepaald kunnen worden, wat ook zo gebeurt, want men weet hoe onze zon in de melkweg beweegt en ook ten opzichte van andere sterren, en verder dat de aarde om de zon draait en ook dat de aarde weer om zijn as draait en dat wij op de aarde weer over de aarde bewegen. Bijvoorbeeld dat een trein over de aarde rijdt en wel door de kracht van zijn motor, die zijn wielen doen bewegen en deze bewegende wielen zetten zich dan af tegen de aarde.

De ether is destijds 'bedacht' om allerlei zaken te kunnen verklaren, zoals:
Waarom blijft een radiogolf, golven? waarom blijft een radiogolf op-en-neer gaan? Als er in het vaccuum niets is, dan zou het deeltje in die golf bij de eerste keer op ,of neer, in die richting blijven vliegen. Maar we weten allemaal dat een golf binnen een bepaalde bandbreedte blijft. (ook in het vaccuum!!). Dat soort effecten zijn moeilijk te verklaren als je het vaccuum beschouwd als volledig leeg.
Maar als het vaccuum niet leeg is, wat is er dan wel?

Hetzelfde probleem speelt bij zwaartekracht. Hoe werkt zwaartekracht? Hoe weet een object dat er een ander object in de buurt is? Op één of andere manier moet er een verbinding tussen die 2 objecten zijn. Einstein noemt het een soort tafellaken, maar je zou ook kunnen redeneren over een soort ether.

En als er een ether zou zijn. (een soort onzichtbare wolk van materie, die informatie doorgeeft) Hoe groot is één etherdeeltje dan?
Dan kom je namelijk op een soort digitaal heelal, waarin ieder plekje in het heelal een etherdeeltje voorstelt. Een lichtstraal is dan niet een op zichzelf staand iets, maar meer een soort pad van etherdeeltjes die achterelkaar oplichten.
Beweging is dan niet een object dat zichzelf daadwerkelijk door het heelal verplaatst, maar een een soort pad door alle etherdeeltjes, die een bepaalde massa worden.

Er is daarom nog geen bewijs van een ether, maar ook geen bewijs dat het er niet is.
Title: Re:Einstein
Post by: harriechristus on September 23, 2011, 09:48:11 PM
Einstein.

A - Vaak genoeg heb ik me in de theorie van Einstein verdiept en steeds moest ik weer concluderen dat die theorie tegenstrijdig is. Volgens Einstein mag een iedereen die zich op de één of andere manier door het heelal of de wereld beweegt, zichzelf ook als stilstaand beschouwen. Dus dat komt het er bijvoorbeeld op neer, dat als ik een rijdende trein zit, dat ik zou mogen zeggen dat niet ik en de trein bewegen, maar de omgeving en dat trein en ik stilstaan. Dit is een dan een bekend voorbeeld van Einstein van de opvatting der relativiteit. Dus zo van: het is maar hoe je het bekijkt, want zoiets als een absolute beweging bestaat er eenvoudig niet, want niemand kan die bepalen.

In het heelal beweegt alles. Iedere atoom, molecuul, planeet, sterrenstelsel beweegt.
Dus stel ik sta op de aarde en beschouw dat als stilstaand punt. Dan beweegt de zon een heel raar rondje om ons heen. En dan zou ons sterrenstelsel ook een hele vreemde beweging maken.
Het feit is namelijk dat de aarde om de zon draait en de zon zich in een arm van een sterrenstelsel bevindt dat weer ronddraait.
Dus de aarde draait om de zon en de zon draait om het centrum van ons sterrenstelsel.
zo is het.....
Quote
Maar het gaat verder !!
Ons sterrenstelsel beweegt ook door de ruimte. In een bepaalde richting. En als we de roodverschuiving mogen geloven, komt alle beweging uit een centraal punt van plaats en tijd. (de big bang)
dat behoeft niet per se: die uitdijing kan tijdelijk zijn.
En het hele heelal uit een punt halen lijkt mij nogal sterk.
Volgens mij is het een groeiproces uit de microkosmos, die ook uit vele punten ontstaat kan zijn.
Quote

Stel nu dat we OBJECT (ter grote van een planeet) tegenkomen dat zich in een rechte lijn door het heelal beweegt. Wat beweegt er dan? Het heelal? of het object?
Het object: andersom is schijn.
Quote
Als je als waarnemer op het OBJECT zou staan en een grote wolk stof in vliegt, wat zie je dan? De wolk stof lijkt dan op je af te komen.
Andersom redenerend, kun je dus ook zeggen dat de wolk stof stilstaat en dat je er met je OBJECT doorheen vliegt.
En als je nu wilt meten hoe hard het OBJECT door de wolk stof vliegt? hoe bepaal je dat dan?
Je pakt dan een horloge en een meetlat en gaat meten. (snelheid berekenen: snelheid = afstand / tijd)

Maar wat je als waarnemer op het OBJECT niet wist, is dat de wolk stof en het OBJECT zich samen in een groter systeem bevinden.
De snelheid die je meet, is dus niet de snelheid die je echt hebt.
Nee: je moet het hele systeem in ogenschouw nemen, dus het hele heelal voor zover je die kent tenminste.
Quote
Je kan in je auto 100 km/h rijden, maar de aarde draait ook nog eens 40.000km in 24 uur. En de aarde legt ook nog eens een baan rond de zon af in 365 dagen. En onze zonnestelsel beweegt zich met een snelheid van zo'n 220km / seconde rond het centrum van ons melkwegstelsel.
(Ter vergelijking: de lichtsnelheid is ongeveer 300.000 kilometer / seconde. )

Dus hoeveel afstand leg je af in een uur?
100 km?
1600 km? (de rotatiesnelheid van de aarde)
100.000 km? (ongeveer de afstand die de auto op de aarde in een  uur rondom de zon aflegt
800.000 km? de afstand die de auto op de aarde als onderdeel van ons zonnestelsel aflegt in rondom het centrum van ons melkwegstelsel
470.000 km? de afstand die de auto op de aarde, als onderdeel van ons zonnestelstel, als onderdeel van ons melkwegstelsel aflegt naar ons buurstelsel Andromeda (we worden aangetrokken  door Andromeda en over een paar miljard jaar botsen we daarop)
2.200.000 km? De afstand die de auto, op de aarde, als onderdeel van ons zonnestelstel aflegt naar het een enorme cluster?
of ?? ?? de afstand die we afleggen door de snelheid van de uitdijing van het heelal?
of ?? ?? de afstand die ons heelal aflegt in ?? ??

Dus het is inderdaad allemaal relatief aan elkaar.
zo is het: het is allemaal relatief, maar Einstein keert het om: de waarnemer als vast punt en dan ontstaan er problemen.

Title: Re:Einstein
Post by: harriechristus on September 23, 2011, 09:51:37 PM
C - De trein rijdt de aarde onder zijn wielen weg.
 
Heel logisch, maar nee, zegt Einstein: ik mag ook beweren dat de trein stilstaat en de aarde beweegt. Blijft dan alleen de vraag waar die beweging van de aarde dan vandaan komt. Daar is dan maar één antwoord op mogelijk: het is de trein zelf die de hele aarde onder zijn wielen wegrijdt. Maar waar haalt die trein dan die enorme kracht vandaan zo te doen? Je voelt wel dat het hier scheef gaat met de hele theorie van Einstein.
Die beweging van de aarde ten opzichte van de trein is slechts schijn, maar niet werkelijk zo. De werkelijke beweging is de trein die zich afzet ten opzichte van de aarde door zijn motor en daardoor ontstaan de tegenovergestelde schijnbeweging als zou de aarde ten opzichte van de trein bewegen. Ik heb daar al ettelijke discussies over gevoerd, maar men wil dat niet inzien. Volgens mijn opponenten is het verschil tussen schijn en werkelijkheid irrelevant. Maar dat maakt je mij echt niet wijs. Zoals er ook een verschil is tussen leugen en waarheid is er ook een verschil tussen werkelijkheid en schijn.

Je vraagt je eigenlijk af: Wat veroorzaakt de draaiing van de aarde? waarom draait de aarde om haar as?

De rotatie van de aarde om haar as komt niet door die trein, maar door de baan die de aarde om de zon maakt. Alles in het heelal draait en kolkt om elkaar heen .Alle planeten draaien in dezelfde richting om de zon en hebben allemaal dezelfde draairichting. Ook de maan draait in dezelfde richting.
Heel af en toe komt er een hemellichaam in botsing met een ander hemellichaam, waardoor de draai richting kan veranderen, maar over het algemeen draait alles in dezelfde richting.
Dus ook de zon draait in die richting en ook ons melkwegstelsel draait in die richting.
In mijn verhaal gaat het niet om de draaiing van de aarde om haar as, maar de beweging van de aarde ten opzichte van de trein.
Quote
Het verhaal met de trein is wel enigszins waar !! Stel je zou met heeeeel veeeeel treinen autos mensen dieren etc dezelfde kant op rijden/rennen, dan beïnvloedt dat wel degelijk de draai(richting) van de aarde. Maar de massa van de trein is zo klein, dat het totaal geen effect heeft. (nou ja.. bijna geen effect)
Dat is niet wat Einstein bedoelt.
Quote
Een mier die over een voetbal loopt zal (bijna) geen effect hebben, maar als je zelf op een bal stapt, gaat ie wel draaien!

Dat is niet wat Einstein bedoelt.
Title: Re:Einstein
Post by: harriechristus on September 23, 2011, 09:53:57 PM
B - De ether en het systeem van het heelal.
 
Vroeger meende men nog dat er zoiets als een ether is, dus fijne stof in het heelal als basis waaraan men de snelheid van de aarde door het heelal zou kunnen bepalen. Dat bleek een illusie te zijn. Die ether is er niet. Maar dan zou je toch zeggen dat het totale systeem der objecten in het heelal: sterren en planeten en ook de aarde een mooie basis zijn om een systeem van bewegingen vast te stellen van groot naar klein.
Met name dat de aparte sterrenstelsels bewegen binnen hun totaliteit als basis en dat binnen die sterrenstelsels weer de aparte beweging der sterren bepaald kunnen worden, wat ook zo gebeurt, want men weet hoe onze zon in de melkweg beweegt en ook ten opzichte van andere sterren, en verder dat de aarde om de zon draait en ook dat de aarde weer om zijn as draait en dat wij op de aarde weer over de aarde bewegen. Bijvoorbeeld dat een trein over de aarde rijdt en wel door de kracht van zijn motor, die zijn wielen doen bewegen en deze bewegende wielen zetten zich dan af tegen de aarde.

De ether is destijds 'bedacht' om allerlei zaken te kunnen verklaren, zoals:
Waarom blijft een radiogolf, golven? waarom blijft een radiogolf op-en-neer gaan? Als er in het vaccuum niets is, dan zou het deeltje in die golf bij de eerste keer op ,of neer, in die richting blijven vliegen. Maar we weten allemaal dat een golf binnen een bepaalde bandbreedte blijft. (ook in het vaccuum!!). Dat soort effecten zijn moeilijk te verklaren als je het vaccuum beschouwd als volledig leeg.
Maar als het vaccuum niet leeg is, wat is er dan wel?

Hetzelfde probleem speelt bij zwaartekracht. Hoe werkt zwaartekracht? Hoe weet een object dat er een ander object in de buurt is? Op één of andere manier moet er een verbinding tussen die 2 objecten zijn. Einstein noemt het een soort tafellaken, maar je zou ook kunnen redeneren over een soort ether.

En als er een ether zou zijn. (een soort onzichtbare wolk van materie, die informatie doorgeeft) Hoe groot is één etherdeeltje dan?
Dan kom je namelijk op een soort digitaal heelal, waarin ieder plekje in het heelal een etherdeeltje voorstelt. Een lichtstraal is dan niet een op zichzelf staand iets, maar meer een soort pad van etherdeeltjes die achterelkaar oplichten.
Beweging is dan niet een object dat zichzelf daadwerkelijk door het heelal verplaatst, maar een een soort pad door alle etherdeeltjes, die een bepaalde massa worden.

Er is daarom nog geen bewijs van een ether, maar ook geen bewijs dat het er niet is.
Inderdaad: een ether is nog altijd mogelijk en met name met mijn atoomtheorie met een oneindige reeks van steeds hogere culturen.

Title: Re:Einstein
Post by: harriechristus on September 23, 2011, 09:54:45 PM
Uit dagboek van 6 september 2011.

1 - Einstein: alsof de aarde stil staat.

Ik heb verder nog nagedacht over Einstein (naar aanleiding van de droom) en met name weer over de tegenstrijdigheid van Einstein, en wel eerst over de proef van Michelson-Morley, waaruit Einstein niet de conclusie getrokken zou hebben dat de aarde stilstond (wat ik per abuis dacht, en waarop ik aangevallen werd op het forum van Politics.be), maar alsof de aarde stil stond.
Maar met dat woordje: alsof openbaart zich juist de tegenstrijdigheid.
Want het: alsof drukt een schijn uit, een lijken wat niet werkelijk zo is.
De aarde staat namelijk niet stil, maar het is alsof de aarde stil staat, dus er openbaart zich hier een tegenstrijdigheid tussen twee werelden van werkelijkheid en schijn.
Nu heb ik dit nog even extra opgezocht bij de Wikipedia.
Title: Re:Einstein
Post by: harriechristus on September 25, 2011, 09:14:27 PM
Eerste citaat:

De merkwaardige conclusie van het experiment was dat de lichtsnelheid in alle richtingen gelijk was. Dat kon betekenen dat de aarde toch stilstond, maar die conclusie werd direct als ongerijmd verworpen.

Tweede citaat:

Het is één van de belangrijkste en beroemdste experimenten in de geschiedenis van de natuurkunde. Velen denken dat dit experiment mede aanleiding gaf tot de speciale relativiteitstheorie, maar in werkelijkheid was Albert Einstein zich niet bewust van dit experiment. Hij ontwierp de speciale relativiteit door gedachte-experimenten. Het experiment van Michelson-Morley bewees daarna dat Einstein gelijk had. 
 
Derde citaat:

De apparatuur gedroeg zich alsof er helemaal geen etherwind was, alsof de aarde stilstond.

Ik: staat ie nou stil of staat ie nou niet stil.
Title: Re:Einstein
Post by: harriechristus on September 26, 2011, 09:10:44 PM
2 - De tweelingparadox.

Maar in de behandeling van de tweelingparadox wordt de aarde wel weer als stilstaand beschouwd en is het de reiziger die weggaat, terwijl er geen rekening wordt gehouden met het feit dat de aarde een beweging maakt om de zon met een snelheid van 30 km/sec. en bovendien ook nog een beweging in de melkweg van 220 km/sec.
En verder bewegen de Melkweg en de Andromedanevel naar elkaar toe met een snelheid tussen de 100 en 140 km/sec.
Dan lees ik verder dat de sterrenstelsels van onze Lokale Groep zich ook nog eens naar hun eigen centrum toebewegen. En het is dan waarschijnlijk dat onze hele lokale groep op zijn beurt ook weer beweegt binnen een nog groter systeem van clusters en superclusters.
En volgens mijn eigen mening moet ons heelal op zijn beurt ook weer bewegen ten opzichte van andere heelallen, enzovoort tot in het oneindige, waardoor ook de bewegingen eindeloos vermeerderd worden tot ver boven de lichtsnelheid en zelfs werkelijk oneindig moeten worden. Of de theorie van Einstein dan nog steeds zal blijken te kloppen is nog maar de vraag. Ik meen ergens gelezen te hebben dat die theorie niet meer klopt als sterrenstelsels zich heel ver van elkaar vandaan bevinden,* maar dat het alleen klopt in een nabijheid van elkaar.

*Zie Martin Gardner: Relativiteitstheorie voor iedereen, blz. 134 en 62 en hoofdstuk 10.
Title: Re:Einstein
Post by: harriechristus on September 27, 2011, 09:35:27 PM
3 - Wat is de basis: de aarde of het hele heelal?

Of anders geformuleerd: wat is nu eigenlijk de basis voor de vertrekkende reiziger wat betreft zijn klokvertraging: is dat werkelijk de aarde, of is het het zonnestelsel of is het de melkweg of de lokale groep of de totale massa van het heelal?
Dit laatste is de mening van Freudenthal waarin ie zelf niet in de gaten heeft daarmede de relativiteitstheorie over boord te gooien.


Is het werkelijk de aarde, dan moet de aarde op zijn beurt een klokvertraging hebben ten opzichte van de zon (en is dat al bewezen?), en de zon ten opzichte van de melkweg, enzovoort, en pas dan ontstaat een objectief systeem van relativiteit (zodat het dan uiteindelijk toch het totale systeem van het heelal is dat de basis is, zoals Freudenthal beweert).
Heeft de aarde dus echter geen klokvertraging ten opzichte van de zon, dan openbaart zich een grote absurditeit, alsof de aarde werkelijk de absolute basis zou zijn van het omringende heelal en de zon dus omgekeerd een klokvertraging moet hebben ten opzichte van de aarde, omdat ze vanuit een stilstaande aarde bezien om de aarde heendraait.
Want men zegt maar steeds dat Einstein bewezen is, maar de zogenaamde bewijsvoering en de theorie zijn twee verschillende dingen. De theorie is van Einstein is zeker niet volledig en in alle opzichten bewezen, maar slechts in zeer beperkte mate.

Ook de theorie van de Oerknal heet bewezen te zijn, maar deze is gemakkelijk door te prikken als gebakken lucht, en met de theorie van Einstein is dat ook zo.
Maar de wetenschap duldt geen kritiek en dat heb ik op vele fora steeds weer moeten merken: aan de dogma's van de wetenschap in het algemeen en de dogma's van Einstein in het bijzonder mag niet getornd worden.
De wetenschap is even heilig als vroeger de katholieke kerk: wie het er niet mee eens is, is een ketter. Een waarlijke oppositie daar tegen is niet mogelijk.
Title: Re:Einstein
Post by: harriechristus on September 28, 2011, 10:26:06 PM
4 - De reiziger zou de beweging van de aarde om de zon op kunnen heffen.

Met dat hele systeem van objectieve beweging wordt helemaal geen rekening gehouden in de behandeling van de tweelingparadox, waarbij er gewoon vanuit gegaan wordt dat de aarde stil zou staan, maar wat eerst nog bewezen moet worden. Het is ook niet zo volgens de wetenschap, dat is immers ongerijmd (volgens haar eigen woorden), maar het is een alsof.
Dus een ruimtereiziger die van de aarde vertrekt kan evenzeer die beweging van de aarde opheffen en juist zelf daardoor tot stilstand komen. Bijvoorbeeld ten opzichte van de zon of de melkweg of de Andromedanevel of de Lokale Groep of een nog groter systeem als een cluster of supercluster.
Title: Re:Einstein
Post by: harriechristus on September 29, 2011, 11:01:01 PM
5 - Niet de reiziger versnelt, maar het gehele heelal.

In de tweelingparadox wordt het zo behandeld dat het de reiziger is die versnellingen*(zie 6) ondergaat, dus veranderingen van zijn inertiaalstelsel en de thuisblijvende aardbewoner niet.
Maar de reiziger die versnelt mag ook anders redeneren en zeggen dat het hele heelal (dus de aarde met zon en alle sterren) zich ten opzichte van hem versnellen en hij zelf dus stil is blijven staan omdat zijn raket hem heeft belet in die versnelling van het heelal meegetrokken te worden.
En de aardbewoner heeft niks van die versnelling gemerkt omdat deze in een gezamenlijkheid van het hele heelal is geschied. Deze heeft geen referentiekader om iets te bemerken dan alleen die ene raket die stil is blijven staan.
Deze redenering is van Einstein zelf die beweert dat als een raket in het heelal start de reiziger mag zeggen dat ie stil is blijven staan en het hele heelal daarentegen is gaan bewegen en dit een zwaartekrachtveld produceert die hem tegen de bodem van de raket aan trekt.
Deze plotselinge versnelling van het hele heelal kan dan niet verklaard worden dan door de versnelling van de raket. Dus die versnelling van het heelal is dan geen echte versnelling, maar schijn.
Hetzelfde bij de rijdende trein die stil zou staan en de omgeving daarentegen bewegen.
Mijn uitdaging in deze was op het forum om dan te verklaren waar die beweging van de omgeving vandaan kwam: heeft een trein dan de kracht de hele aarde onder zijn wielen weg te rijden?
Dit werd niet beantwoord en als irrelevant beschouwd.
En het hele probleem werd ontweken door het anders voor te stellen als een trein die met een snelheid van 1666 km/uur over de evenaar zou rijden in tegengestelde richting van de draaiing van de aarde. Dan staat de trein inderdaad stil ten opzichte van de zon en is het de aarde die beweegt, maar niet door de kracht van de trein, maar uit eigen draaibeweging.
Maar dat is niet wat Einstein bedoelt.
Title: Re:Einstein
Post by: harriechristus on September 30, 2011, 09:41:39 PM
*6 - De versnelling kan een vertraging zijn.

Nog afgezien van het feit dat een versnelling evenzeer een vertraging kan zijn, namelijk ten opzichte van een reeds bewegende aarde in een totaal systeem van zonnestelsel, melkweg, lokale groep, cluster en supercluster, zoals eerder reeds behandeld.
Dus ook als men de klokvertraging van de reiziger omgekeerd wil verklaren door de aantrekkingskracht die er uit gaat van een zich bewegend heelal, dan nog moet men met de beweging van de aarde rekening houden in dat zelfde heelal(en zonnestelsel en melkweg, enzovoort), om de precieze beweging van het heelal te kunnen bepalen.
Want dan zou het wel eens kunnen blijken dat het heelal helemaal niet is gaan bewegen, maar juist stil is komen te staan als de reiziger juist de reeds bestaande beweging van de aarde ten opzichte van het heelal opheft. Nog afgezien van het feit dat we het hele heelal niet kennen als oneindig systeem.
Title: Re:Einstein
Post by: harriechristus on October 03, 2011, 09:29:14 PM
7 - Over de relativiteit van de draaibeweging.

Verder meent Einstein dat ook de draaibeweging relatief is en wel zo dat de aarde stil staat en het hele heelal met sterren en al in 24 uur om de aarde draait, maar dit is niet op Google te vinden, terwijl deze wel in mijn vroegere boekjes over Einstein te vinden is.
Zou men daar dan toch de ridiculiteit van beseft hebben?
Want de sterren gaan dan veel sneller dan het licht.
Maar de relativiteit van de eenparige rechte beweging is echt niet minder ridicuul.
Title: Re:Einstein
Post by: harriechristus on October 04, 2011, 10:37:41 PM
8 - We moeten hier volgens mijn bescheiden mening meerdere bewegingssystemen onderscheiden.

8/1 - het totale objectieve systeem van het oneindige heelal als basis lopende van oneindig groot in de macrokosmos naar oneindig klein in de microkosmos.

8/2 - het zelfde systeem van het heelal, maar voor zover wij dit ook daadwerkelijk kennen.

8/3 - de omdraaiing daarvan naar het waarnemende subject, dus de wereld der schijn, de Einstein-idee, bepaald door de lichtsnelheid. Maar ook hoe ik dat zelf zie als zintuiglijke waarneming, wat toch weer even iets anders is, met name als bolheelal door het perspectief der waarneming, met name het zien.

8/4 - de zogenaamde ether als basis van de beweging, die echter niet bleek te bestaan.

8/5 - die echter volgens mij weer boven komt als de microkosmos, want daarvan moet evenzeer een invloed uitgaan op onze tijdsbelevenis. Zo meten wij zelf de tijd naar de trilling van het licht. Wat als de microwezentjes die trilling zouden kunnen verhogen of verlagen?
Dan openbaart zich een andere basis die juist niet van het objectieve macro-heelal uit gaat, maar van de eveneens objectief bestaande microkosmos, dus het kleine en inwendige als basis.
En wat bijvoorbeeld als er in de mini-microkosmos sprake is van een massale beweging in één bepaalde richting? Ik behoef maar aan de zogenaamde gravitonen te denken die de zwaartekracht zouden bewerkstelligen. Aldus is de microkosmos eigenlijk een hogere macht dan die van de macrokosmos, het inwendige dus meer bepalend dat de uitwendigheid.
Title: Re:Einstein
Post by: harriechristus on October 05, 2011, 11:02:11 PM
9 - De waarneming van het heelal en de daaruit voortvloeiende projectie.

Aldus had ik mijn Einstein probleem weer eens boven gehaald in een dubbel aspect dat de mens deel is van een objectieve beweging van het heelal en andersom centrum is van het heelal en vanuit dat eigen centrum omgekeerd het heelal ziet bewegen.
In het eerste aspect is het heelal grondslag van de mens, is de mens dus lijdend voorwerp, en komt het licht van het heelal bij hem binnen, maar in het tweede aspect schept de mens het heelal, projecteert hij het beeld van het heelal (dat bij hem binnen is gekomen), weer naar buiten.
Hij creëert dus zelf een beeld van het heelal, dus een tweede heelal dat niet materieel is, maar ideëel.
Wij zien niet het werkelijke heelal, maar het ideële heelal dat wij zelf naar buiten projecteren.
En hier openbaart zich een rare tegenstrijdigheid van de Einstein idee (eigenlijk door Michelson en Morley bewezen) dat het licht dat naar ons toe komt zich zo gedraagt of het helemaal niet naar ons toekomt, maar juist ons eigen product is (zich in ieder geval aan ons aanpast), dus van ons weg gaat, vanuit onze eigen inwendigheid naar buiten geprojecteerd wordt.*
Dus alsof het heelal niet buiten ons is, maar in onszelf zit, wat bij een mogelijk binnenste buiten gedraaid heelal het geval zou zijn.

Deze zintuiglijke wereld is als een tussenwereld tussen het materiële heelal en de hemel als het volkomen vrije innerlijk, waarbij alles mogelijk is en de wereld is van onze dromen en gedachten en voorstellingen en fantasieën en gevoelens.

*hier overdrijf ik wel een klein beetje.
Title: Re:Einstein
Post by: harriechristus on October 06, 2011, 10:43:15 PM
10 - Er zijn dan drie werelden:

a1 - de materiële wereld.

a2 - de schepping van onze zintuiglijke wereld als projectie van het inwendige beeld van de materiële wereld naar buiten toe. Waarbij we aannemen dat deze tweede wereld gelijk is aan de eerste. Maar wat niet zo is, zowel omdat we vele "waarnemingen", zoals kleur en geur en geluid zelf produceren en aan de dingen zelf helemaal niet toekomen, want deze bezitten zulk een  bewustzijn niet.* En ook omdat we het heelal in perspectief zien, dus daardoor in een bolvorm om ons heen met ons zelf als grootste middelpunt daarvan, wat ook niet objectief juist is. Verder als we lopen bijvoorbeeld, zien we niet ons zelf bewegen, maar omgekeerd de wereld. Ook zien we de zon om de aarde draaien en niet de aarde om zijn eigen as. Dat laatste kunnen we evenmin zien.
En deze subjectieve wereld is de Einstein wereld, die het objectieve systeem van het heelal omdraait naar onze subjectieve beleveniswereld alsof dat werkelijk zo zou zijn.

*Waarbij wij menen dat zoiets als ruimte en tijd, vorm en gewicht der dingen, oorzaak en gevolg, enzovoort, werkelijk buiten ons existeren, dus onafhankelijk zijn van ons bewustzijn.

a3 - de vrije hemelwereld van ons eigen innerlijk aan gevoel en voorstellingen en denken in herinneringen, dromen, fantasie en kunst en filosofie en religie enzovoort.

Nu is er nog een vierde wereld denkbaar, eigenlijk een 0de wereld, en dat is die van de Logica als basis van de materiële wereld, te vinden bij Hegel als algemene grondslag van de uiterlijke wereld, waarin de meest eenvoudige basisbegrippen uitgelegd worden, zoals Zijn en Niets en Worden en Verschijning, iets en iets-anders, enzovoort. Die dan ook nog verder gaat in de Natuurfilosofie, maar waarvan de natuur zelf dan een bijzondere concrete verschijning is in de vorm van eindeloos vele bijzondere mogelijkheden.
Zo kan je DE mens beschrijven, waarvan de vele bijzondere mensen de eindeloze variaties daarvan zijn als concrete invulling daarvan.
Title: Re:Einstein
Post by: harriechristus on October 07, 2011, 10:04:22 PM
Dus dan wordt het eigenlijk zo:

b1 - De Logica als 0de wereld (of beter als: 1) is dan het meest eenvoudig en nog meest statisch, nog niet werkelijk bewegend, maar alleen het begrip van de beweging. Het is verder ook de wereld der wetenschap, die het abstracte inzicht levert.

b2 - De werkelijke wereld is dan de natuur als tweede, maar ook de wereld en de cultuur voor zover deze uiterlijke existeert.

b3 - Dan komt de bewuste wereld van de aanschouwing vanuit eindeloos vele standpunten in een verhouding van subject en object (waarin zich ook de tegenstrijdigheid van Einstein openbaart als tussen objectieve wereld en subjectieve waarneming daarvan).

b4 - En dan is de vierde wereld die van de innerlijke hemel waarin alles mogelijk is, hoewel toch ook weer afhankelijk van de inbeeldingskracht en verder denkvermogen nieuwe ideeën te scheppen, die een eenheid zijn van de vorige werelden, dus niet zo echt vrij als het wel lijkt, of het moet over gaan in een chaos van willekeur. Maar het is wel de hoogste wereld, die ook het meeste mogelijkheden biedt en het meest concreet is qua inhoud (niet altijd zo duidelijk als vorm, die verborgen is in het innerlijke).

b5 - en hierbij valt nog een extra wereld te denken als deel van het innerlijke hemelwereld, namelijk de denkwereld, waarin het denken omwille van zijn abstractheid als het ware in het Niets verdwijnt, en wel in de inwendige oneindigheid van de microkosmos waarvan de "laatste" het Niets is en waar de ruimte over gaat in de tijd, waarin alles verdwijnt, maar waaruit ook alles weer herschapen wordt, dus niet in eenmalige "Oerknal", maar constant. 
Title: Re:Einstein
Post by: harriechristus on October 08, 2011, 10:13:55 PM
11 - De wereld neemt het individu waar.

Bij de derde wereld als die van het aanschouwend subject, die de wereld der mensen als object waarneemt, doet zich de mogelijkheid voor dit ook om te draaien, namelijk hoe de mens zelf als deel van de massa het individu waarneemt. Waarbij dus de massa waarneemt met vele ogen en vele gedachten, die toch een overeenkomst hebben in een bepaalde algemeen gedeelde visie.
Wij allen hebben bijvoorbeeld een bepaalde voorstelling en idee over onze vele bekende Nederlanders en ook over historische figuren en bekende wereldleiders, enzovoort.
Ook het eigen zelfbewustzijn is mede door anderen bepaald, dus hoe anderen over jou denken.
De mens ziet dus ook zichzelf door de ogen van anderen, hij is een product van de cultuur.
Letterlijk zou je het zelf zo kunnen zien dat het beeld dat je objectief van de wereld ziet het eigen subject is en het eigen beeld van jezelf een object, als ander dus.
Dus zo dat de mens zelf de wereld is en hij zelf een ander als dit ene bepaalde individu die hij constant waarneemt.
Daarbij moet je het beeld van jezelf naar achteren zetten en het beeld van de wereld naar voren halen. Dat is dan niet zo simpel omdat de wereld daardoor ook binnenste buiten draait, het hele perspectief omgedraaid wordt. Het vereist enige oefening dat zo te zien.
Title: Re:Einstein
Post by: harriechristus on October 10, 2011, 10:11:11 PM
12 - De mens projecteert zijn eigen wereld.

Maar uitgaande van het individu is de wereld die de mens ziet, niet alleen maar een objectieve waarneming (van inkomend licht), maar ook een subjectieve projectie.
Stel nu dat deze projectie, die wij ons denken als zuiver ideëel van aard, ook werkelijk materieel bestaat.
In die zin zouden wij zelf scheppers zijn van ons heelal naar goed solipsistische opvattting dat ieder mens zelf de scheppende God van zijn eigen heelal is (ieder mens heeft zijn eigen mening over hoe de wereld is).
Nu lijkt dat al te kras te zijn, maar als volgens de wetenschap het hele heelal voort kan komen uit een singulariteit, dus een oneindig klein punt, waarom dan niet uit ons kant en klare eigen lichaam met een oneindige reeks van microculturen?
En als het volgens de wetenschap zo is dat bij de Oerknal de ruimte geschapen is in een snelheid die veel groter is dan het licht (de inflatietheorie), waarom zou het hele heelal dan ook niet onmiddellijk geschapen kunnen worden, dus met werkelijk oneindige snelheid, zoals ook in de kwantumverstrengeling sprake is van onmiddellijke overdracht, dus ook met oneindige snelheid.
Title: Re:Einstein
Post by: harriechristus on October 11, 2011, 10:14:29 PM
13 - Een constant scheppen en consumeren van het heelal.

Dus het IK schept het heelal, dat vervolgens ook weer bij hem binnen komt met de snelheid van het licht en in de gedaante van het licht en dan weer opnieuw geschapen wordt, dus geprojecteerd van binnenuit naar buiten.
Dan is er sprake van een wisselwerking van constant scheppen en weer opnemen van het heelal door het individu.
Het is zo ongeveer hetzelfde als het repeterend heelal dat van oerknal naar oerknal expandeert en weer inkrimpt als een hartslag, maar nu veel sneller, een wel expanderend met oneindige snelheid en samentrekkend met lichtsnelheid.
Dit lijkt dan wel wat op het Einstein heelal, waarin de waarnemer immers middelpunt en grondslag is van het heelal voor wat betreft de bepaling van beweging en versnelling alsof de mens als waarnemer God zelf zou zijn.
Title: Re:Einstein
Post by: harriechristus on October 12, 2011, 09:34:21 PM
14 - Wij zijn allen hier als één immens super-ego.

Nu is dat ego ook weer niet zo absoluut, want al die geschapen heelallen lijken sprekend op elkaar en vormen een onderlinge eenheid.
Dit kan dan verder verklaard worden door het feit dat we ons eigenlijk allemaal op dezelfde plaats bevinden, want we zijn allemaal hier (relativiteit van plaats) en vormen alle ego's dus in wezen één immens superego en zijn alle ikjes op elkaar afgestemd.
En dan zijn alle projecties (objectieve voorstellingen) van alle andere personen (door die ene geprojecteerd, die eigenlijk ook alle anderen is) als schijngestalten, zoals we ook in de droom aannemen dat alle wezens daarin niet werkelijk bestaan als bewuste wezens, maar alleen de dromer zelf bewustzijn bezit.
Title: Re:Einstein
Post by: harriechristus on October 13, 2011, 10:26:11 PM
15 - De ideële wereld zou een reële wereld kunnen zijn.

Deze projectie zou dan kunnen geschieden op basis van de nog hoger ontwikkelde mini-microkosmos.
Dus wat voor ons ideëel is zou in de oneindigheid der microkosmos wel eens zeer reëel kunnen zijn of zo dat ook ons innerlijk aan dromen daar zeer reëel is,* of zelfs andersom dat wat voor ons reëel is daar slechts ideëel is.
Dit lijkt dan vreemd, maar velen hebben wel eens mogen ervaren dat onze droomwereld voorkwam als iets wat even reëel was als de werkelijkheid of de geestkracht van de mens groter dan de gewone natuurlijke kracht.
Ik denk aan de hypnose waarin de mens over een veel grotere lichaamskracht blijkt te beschikken dan normaal, bijvoorbeeld door met kop en voeten als een plank tussen twee stoelen te kunnen liggen.
In de microkosmos kan het wel eens andersom zijn dat de hogere wereld der droom meer realiteit heeft dan de lagere materiële wereld.
Of zo dat ruimteschepen in de microkosmos levende wezens zijn.
Onze vier werelden van logica, natuur, zintuiglijk bewustzijn en hemel zouden in de microkosmos wel eens eindeloos vermeerderd kunnen zijn en tevens opschuiven tot veel concretere werelden of anders dan ze voor ons zijn.
Title: Re:Einstein
Post by: harriechristus on October 14, 2011, 08:58:09 PM
*16 - Over de idealiteit der tijd.

Dat de idealiteit wel eens reëel zou kunnen zijn daar is de tijd een bekend voorbeeld van. Want de toekomst bestaat nog niet, is nog slechts ideëel vervat in de logica der tijd, maar bekend is de idee dat het best mogelijk is dat de toekomst al reeds bestaat en dus al vast staat en de tijd daar als door een reeds bestaande film doorheen loopt. Ook in de idee dat we terug zouden kunnen keren tot het verleden, die dan nog steeds moet bestaan.

Enfin: dat waren dan zo maar wat denk-experimenten en ik wil niet zeggen dat het ook daadwerkelijk zo is. Maar gezien het feit van een oneindige reeks steeds hogere culturen en de volgens mij zeer rare tegenstrijdigheid van Einstein (die deels door parallelle werelden opgelost zou kunnen worden) is het zaak niet bang te zijn voor zeer gedurfde en ver gaande ideeën.
Title: Re:Einstein
Post by: harriechristus on October 15, 2011, 08:49:37 PM
17 - De contractie als tegenstrijdig.

Een ander idee waaruit voor mij wel duidelijk de tegenstrijdigheid van Einstein blijkt is die van de contractie: als een raket met hoge snelheid gaat dan lijkt het alsof de wereld plat is, samengetrokken in de richting van de raket. Dus als een raket de aarde nadert ziet de aarde er plat uit voor de reiziger. Maar dat kan natuurlijk slechts schijn zijn en niet werkelijk zo, want een raket heeft niet zoveel energie dat ie het hele heelal samen kan doen trekken tot een pannenkoek.

Ook kan het bewijs nooit geleverd worden dat de aarde werkelijk plat is voor een reiziger, want dan moet ie op aarde landen en dan is het plat zijn weer opgeheven. Hetzelfde zou zijn dat ik beweer dat dingen op afstand die kleiner lijken door het perspectief werkelijk kleiner zijn. Helaas is het niet te bewijzen want als ik er naar toe ga dan worden de dingen weer groter.

Wat wel kan is dat de raket zelf platter wordt als deze een grote snelheid heeft ten opzichte van de totale massa van het heelal, dus omgekeerd. Maar dan zal de reiziger het heelal juist niet plat zien in de reisrichting, maar juist verlengd omdat ie zelf plat is.
Het rare is dat deze zeer eenvoudige relativiteit door Einstein en zijn vereerders over het hoofd wordt gezien.
Title: Re:Einstein
Post by: harriechristus on October 16, 2011, 09:03:54 PM
18 - Evenveel heelallen als er waarnemers zijn.

Verder zou onze aarde dus op alle mogelijke manieren vervormd moeten zijn voor al die (denkbeeldige) reizigers (of objecten) met vele verschillende snelheden. Maar zelf ontdekken we daar niks van, want we hebben die snelheden niet.
Ergo: er zijn net zoveel aardes en ook net zoveel heelallen als er waarnemers zijn.
Iedereen ziet het anders, want iedereen is basis van zijn eigen waarneming.
En het is dan geen schijn, zoals bijvoorbeeld ons perspectivisch zien, maar het moet werkelijk zo zijn, zoals het ook werkelijk zo moet zijn dat een reiziger bij terugkeer jonger is gebleven dan de thuisblijver.
Title: Re:Einstein
Post by: harriechristus on October 17, 2011, 09:58:30 PM
19 - Over de tijdsrek door c-v en c+v.

Nog een tegenstrijdigheid is die van c-v en c+v, waarbij c de snelheid is van het licht en v de snelheid van de raket.
De thuisblijver "ziet" de lichtsnelheid in een raket (tussen 2 spiegels heen en weer gaande), heen met de snelheid c-v en terug met de snelheid c+v. Met deze redenering wordt de tijdsdilatatie en tevens de contractie verklaard.
Maar volgens Einstein gaat het licht altijd met snelheid c, dus dit is dan al weer tegenstrijdig en bovendien wordt er ook nog bij verteld dat het verschil van c+v en c-v nooit ontdekt kan worden, want als je het snelheidsverschil zou willen meten door een klok van de ene spiegel naar de andere te verplaatsen om het verschil waar te nemen, die klok dan eveneens mee verandert en er dus ook geen verschil ontdekt kan worden, maar er ook niks bewezen kan worden.*
Maar het verschil is er dus wel, want daar berust de tijdrek op.
Zodat ook Michelson en Morley** dat verschil niet hebben kunnen ontdekken, maar er wel degelijk zou kunnen zijn als de aarde een tijdsvertraging heeft ten opzichte van de rest van het heelal en de laatste de basis is van de eerste.***
Title: Re:Einstein
Post by: harriechristus on October 18, 2011, 08:40:30 PM
*Dat er niks ontdekt kon worden was voor de wetenschap maar moeilijk te pruimen, dat de natuur zich zo ontzetten veel moeite zou getroosten, tot zelfs aan het verraderlijke toe, om te voorkomen dat deze etherwind (of de snelheid van de aarde of de raket) werd ontdekt.

Bertrand Russell citeerde daarover enige versregels uit het lied van de Witte Ridder in Carrolls boek: Through the Looking-Glass.

Maar ik dacht aan een plannetje
Om iemand zijn snor groen te verven
En altijd zo'n grote waaier te gebruiken
Dat men hem niet zou kunnen zien.
(Uit Martin Gardner blz 33)



**Toentertijd had FitzGerald al een verklaring daarvan door de contractie van de aarde, en wel doordat de etherwind de aarde deed plat drukken. Deze idee werd later in een wiskundige formule uitdrukt door de Nederlandse natuurkundige Lorentz en is nu bekend als de Lorentz-FitzGeraldcontractie. Later is de idee der etherwind losgelaten voor die van de absolute lichtsnelheid van Einstein (Martin Gardner blz. 27).
Title: Re:Einstein
Post by: harriechristus on October 19, 2011, 08:41:57 PM
***Dit is dan wel een heel erg essentieel punt, want hier wordt duidelijk toegegeven dat dit verschil er wel is en dit zou betekenen dat het Einstein idee dus gezien moet worden binnen het totale systeem van het heelal van opeenvolgende relativiteit van groot naar klein, dus niet zo dat elke waarnemer gelijk berechtigd is, maar zichzelf weet deel van een totaal systeem en daarin ook zelf een bepaalde tijdsvertraging en contractie heeft. En dus niet alleen maar de andere. De eigen vertraging kan dan bepaald worden door de versnelling der tijd van een ander groter object, dus in de volgorde: aarde, zon, melkweg, lokale groep, clusters en superclusters, heelal, andere heelallen, enzovoort.
En er zijn wel degelijk methodes te bedenken om dit verschil te ontdekken, bijvoorbeeld door een ruimtevaarttuig in verschillende richtingen het heelal in te sturen en terug te laten komen en de verschil van klokvertragingen te meten. En wel op basis van het eenvoudige principe dat er een richting moet zijn waarop de tijdsvertraging van  de aarde opgeheven moet kunnen worden, dus de klok niet langzamer, maar sneller moet gaan lopen.
Title: Re:Einstein
Post by: harriechristus on October 20, 2011, 08:47:34 PM
Aldus:

Staat de aarde stil en snelt het ruimtevaartuig met 1/3 c door het heelal, dan is de klokvertraging gelijk aan 1,06 (volgens de formule van Einstein: 1/wortel 1-v2/c2) en voor de heen en terugreis is dat dan 2 x 1,06 = 2,12.

Beweegt de aarde zelf ook al met 1/3 c, dan is de vertraging op de heenweg (als de reiziger dezelfde kant op reist): 1 x 2/3c = 1,34 en op de terugreis gelijk aan 1 (omdat de snelheid van de aarde en die van het ruimtevaarttuig als zijnde beiden 1/3 c elkaar opheffen tot 0), tezamen 1,34 + 1 = 2,34.
De aarde zelf heeft dan echter een vertraging geleden van 2 x 1,06 = 2,12, dus het verschil is dan 2,34 - 2,12 = 0,22
In het eerste geval is het verschil 2 x 1,06 = 2,12 - 2 x 1 = 2 = 0,12
Uit dit verschil van het ene en het andere, hier dus: = 0,22 - 0,12 = 0,10 zou de snelheid van de aarde berekenen moeten kunnen worden ten opzichte van het totaal aan sterren van het heelal.
Title: Re:Einstein
Post by: harriechristus on October 21, 2011, 09:09:03 PM
Nu zou je kunnen menen dat in dit geval een andere formule gebruikt moet worden, die snelheden bij elkaar op telt: w=(u+v)/(1+uv/c2), waarbij u de snelheid is van de aarde en v die van het ruimteschip en w de som van beiden. Maar dan zal je toch eerste de snelheid van de aarde moeten weten (middels de eerste formule) om die tweede formule toe te kunnen passen en is bovendien de idee dat de aarde stil zou staan van de baan.

Er komt dan een derde waarnemer bij van waaruit de snelheden u en v opgeteld moeten worden (bijvoorbeeld vanuit een andere planeet), maar omdat die ook weer beweegt komt er een vierde waarnemer, enzovoort, tot in het oneindige, zodat je dan toch weer terugvalt op het totale systeem van het heelal.

Fout van Einstein is volgens mij dat ie in strijd met zijn idee der relativiteit toch een absolute grondslag wil hebben in navolging van de illusie ener vaste ether. Die illusie der vaste ether als absolute grondslag heeft hij vervangen door de lichtsnelheid en door de waarnemer.
Bewegingen zijn relatief, inderdaad, binnen een oneindig systeem, dus niet zo dat de waarnemer absoluut stil zou staan (dat is juist in strijd met de relativiteit) of dat de lichtsnelheid absoluut zou zijn, want ook dat is in strijd met de relativiteit en met mijn idee van een inwendige oneindigheid van de microkosmos zal je zien dat vroeg of laat zal blijken dat de snelheid van het licht weer gerelateerd is aan iets dan nog sneller gaat.
 
Title: Re:Einstein
Post by: harriechristus on October 22, 2011, 09:23:09 PM
20 - Het licht gaat wel degelijk sneller (en langzamer).

Dus hier is dan al sprake van een dubbele tegenstrijdigheid: licht kan wel sneller en langzamer gaan, namelijk c+v en c-v en ten tweede kan het niet bewezen worden, dus we moeten dit maar aannemen.
We moeten dit dan maar accepteren dat het zo is op basis van de tijdsrek* en contractie, maar uit dezelfde theorie zou je ook kunnen besluiten dat de raket in tweeën moet splijten: één om de heenweg van c-v te compenseren, dus korter te worden om de schijn te wekken dat c-v nog steeds c is en één om de terugweg te compenseren, dus juist langer te worden om de schijn te wekken dat c+v nog steeds c is. Waarmede tevens bewezen is dat de contractie en de tijdsrek slechts de schijn opleveren dat c nog steeds c is. En dat dan is de zoveelste onjuistheid in de theorie van Einstein, namelijk het is een verkeerde formulering als zou c absoluut zijn.
De lichtsnelheid gaat wel degelijk langzamer voor een reiziger (voor de thuisblijver niet**), alleen omdat daardoor de klok langzamer gaat, bemerkt de reiziger het niet.
Hij kan het zelfs onmogelijk ontdekken en zelfs het verschil tussen c-v en c+v niet, maar dat verschil is er wel.
Dat zou ik moeten vertellen dat de microwezentjes er wel zijn, maar nooit ontdekt zullen kunnen worden. Ik zou er om uitgejouwd worden (sowieso word ik dat), maar Einstein niet, want Einstein is nu eenmaal een autoriteit van wie alles wordt gepikt. Hij is een heilige der wetenschap.

*Want c+v en c-v tezamen heft elkaar niet op, maar leidt tot een tragere c, wat bewezen kan worden met een eenvoudig voorbeeld: als je 100 kilometer met 50 km/uur gaat en terug met 150 km/uur, dan ben je meer tijd kwijt dan heen en terug met 100 km/uur.

**Hoewel ook weer wel, krachtens de vrije tweezijdige relativiteit, waardoor de relativiteitstheorie dan ook tegenstrijdig is en zie daarvoor ook de redenering bij de proef van Michelson en Morley, al voor dien tijd gedaan door Lorentz en Fitzgerald: de contractie van de aarde door de etherwind, zodat ook onze c geen c meer is, maar uiteenvalt in c+v en c-v.
Title: Re:Einstein
Post by: harriechristus on October 23, 2011, 08:27:40 PM
21 - Einstein is door en door tegenstrijdig.

Mijns inziens is de hele theorie van Einstein van a tot z vol van tegenstrijdigheid.
Overigens ben ik echt niet de enige die deze mening is toegedaan, maar het wordt door de vele Einstein-enthousiastelingen onder tafel geveegd met de onjuiste verklaring dat Einstein is bewezen en vervolgens word je met de meest ingewikkelde redenaties en formules om de oren geslagen die voorbij gaan aan de meest eenvoudige basisprincipes, waarin de tegenstrijdigheid duidelijk tot uiting komt en waarnaar niet wordt geluisterd en als irrelevant wordt genegeerd.
En dan komt men met het verhaal van de tweelingparadox aandragen, die helemaal niet dient ter opheldering van het probleem, maar ter verduistering, want er zijn veel betere redeneringen om de tegenstrijdigheid van Einstein aan te tonen, met name dat het heelal om de aarde zou draaien of dat een ruimtevaarttuig met een zeer hoge snelheid het heelal werkelijk zou doen samentrekken. Of zo dat de relativiteitstheorie in het ene geval vrij is en van twee kanten en de andere keer weer niet.

Ik geef toe dat ik geen wetenschapper ben en geen wiskundige en al die zeer moeilijke formules niet kan vatten, maar als filosoof kan ik wel het principe van Einstein begrijpen en ook de eenvoudige basis formules.
Het is als met de economie: ik ben geen econoom, maar ik kan wel vatten dat het economische systeem niet deugt als Amerika zijn staatsschuld niet meer kan betalen en bankiers bonussen opstrijken en direct worden geholpen als het mis gaat, maar het gewone volk de rekening moet betalen.

Inmiddels is dezelfde ellende nu in Europa aan de gang waar men ook denkt dat er geen einde zal komen aan het tijdperk van de Godin Fortuna.
Title: Re:Einstein
Post by: harriechristus on October 24, 2011, 08:46:46 PM
22 - Freundenthal.

In het kleine boekje van Freundenthal* staat aldus geschreven op badzijde 55 ...we mogen met hetzelfde recht verklaren, dat de aarde rust en dat het slingervlak draait onder de invloed van de om de aarde draaiende massa's der vast sterren, die hun aantrekkingskracht uitoefenen.
Dus iedere waarnemer heeft het recht te zeggen dat hij rust.
 
*(Inleiding tot het denken van Einstein, in de reeks: Hoofdfiguren van het menselijk denken. Born Uitgeversmaatschappij 1966)
Title: Re:Einstein
Post by: harriechristus on October 25, 2011, 08:26:32 PM
23 - De proef van Foucault.

Het gaat hier dus om de draaibeweging der aarde en de slingerproef van Foucault, die aantoont dat de aarde inderdaad draait doordat een slinger niet met die beweging mee gaat, maar in tegenovergestelde richting gaat draaien, dus stil staat ten opzichte van de sterren.
Volgens Einstein mag je nu zeggen dat de aarde stil staat en de sterren om de aarde draaien.

Dat kan niet kloppen en wel om meerdere redenen:

c/1 - voor het draaien der sterren is geen verklaring te vinden dan alleen dat het een schijnbeweging is, ontstaan door het werkelijke draaien van de aarde, die wel verklaard kan worden vanuit de grotere draaibeweging van het zonnestelsel, die veroorzaakt moet zijn door het samentrekken van een immense gaswolk, waarbij altijd wel een onregelmatigheid is die het draaien veroorzaakt, zoals ook de kolkbeweging in het weglopende water van een douche of gootsteen.
Bovendien zou vanuit de maan of een andere planeet bezien de sterren weer anders draaien of helemaal niet draaien.

c/2 - zouden die sterren werkelijk draaien dan zouden ze door de middelpuntvliedende kracht naar buiten geslingerd worden.

c/3 - zouden ze werkelijk draaien dan zou hun snelheid veel en veel groter zijn dan die van het licht, want niet kan volgens Einstein.

c/4 - het is helemaal niet bewezen dat die draaiende sterren een aantrekkingskracht uitoefenen op die slinger om deze te doen draaien.
En zou dat zo zijn dan zou ook de aarde meegetrokken moeten worden wat niet het geval is.
En dat die slinger niet mee gaat met de beweging der aarde en zijn eigen beweging behoudt lijkt mij veel duidelijker te zijn als verklaring, dan dat de sterren die slinger meetrekken, maar de aarde niet.
Title: Re:Einstein
Post by: harriechristus on October 26, 2011, 09:20:32 PM
24 - De eenparige (rechtlijnige) beweging.

Nu schijnt dit alleen om de draaibeweging te gaan, waarvan de ridiculiteit evident is, maar het gaat bij Einstein ook evenzeer om de eenparige beweging, want op de vorige bladzijde 54 lees ik:

...Ik kon immers met zekerheid vaststellen of het toestel waarin ik me bevond, eenparig rechtlijnig bewoog, door na te gaan of in het toestel de lichamen aan de traagheidswet gehoorzaamden: zodra het toestel in zijn vaart geremd werd, begonnen op de biljarttafel in het toestel de stilliggende ballen te rollen: Neen - zegt Einstein sinds 1911 - de man in het toestel hoeft deze conclusie in het geheel niet te trekken. Hij mag met hetzelfde recht ook zeggen: Mijn toestel is vastgespijkerd in de ruimte, ... ;D.....maar buiten is een lichaam aan het werk, dat door zijn zwaartekracht aan de (niet vastgespijkerde) biljartballen trekt - en trouwens ook aan de waarnemer zelf, die zich vast moet houden om niet mee te worden geslingerd (zoals een passagier in een plotseling stoppende trein).
Title: Re:Einstein
Post by: harriechristus on October 27, 2011, 08:33:24 PM
Lachen met Einstein..... ;D

Ruimteschip vastgespijkerd in de ruimte.... ;D

Ik: Oftewel: als een raket in de ruimte stopt en daardoor de biljartballen op tafel doorvliegen en de passagiers ook, dan mag dat zo verklaard worden dat niet de raket stopt, maar het hele heelal (die  eerst in tegenovergestelde richting bewoog) plotseling stopt en aan de ballen en aan de passagiers trekt en ook aan de raket, die echter met zijn raketmotoren juist op dat zelfde moment die trekkracht van het heelal weerstaat.
De raket was dus "vastgespijkerd in de ruimte" (stond stil) en het zijn de sterren die eerst bewogen en plotseling stil zijn blijven staan.

Waarom het heelal plotseling stil gaat staan.... ;D

Dit verhaal is natuurlijk net zo ridicuul als die van die draaibeweging, want met geen mogelijkheid kan verklaard worden waarom het hele heelal (de sterren) eerst bewogen in tegenovergestelde richting van de raket en nu plotseling stil zijn blijven staan.
De enige verklaring is in de raket zelf gelegen, die eerst bewoog en toen is gaan remmen en de beweging en het stoppen van de sterren is dan schijn geweest.
Title: Re:Einstein
Post by: harriechristus on October 28, 2011, 09:13:31 PM
Bovendien kom je nu met het probleem te staan welke redenatie in werking treedt:

a - het heelal bewoog eerst ten opzichte van het ruimteschip (dat immers vastgespijkerd was) en had dus een klokvertraging (volgens de volkomen vrije volledige dubbele relativiteit van twee kanten bezien).

b - het heelal bewoog, maar gezien het feit dat het ruimteschip eens gestart is van de aarde (zie tweelingparadox) heeft het ruimteschip een vertraging en is de tijd van het heelal gewoon gebleven (dus de redenatie van de massa als grondslag als halve relativiteit), maar wel is het nu zo dat het heelal door het plotselinge remmen daarvan aan de reizigers trekt met een enorme kracht en dus ook het licht tussen de spiegels uit zijn evenwicht moet trekken van oorspronkelijk vertraging tot versnelling naar gewoon weer normaal, want het resultaat is dat heelal en ruimteschip met elkander in rust komen te verkeren.
Dit laatste geval komt feitelijk op hetzelfde neer als bij de gewone redenering dat het heelal stil staat en het ruimteschip beweegt.
Het is dan lood om oud ijzer of het heelal beweegt of het ruimteschip, want in beide gevallen heeft het ruimteschip een klokvertraging, die weer wordt opgeheven: òf door het tot stil stand komen van het heelal òf door het stoppen van het ruimteschip.
Title: Re:Einstein
Post by: harriechristus on October 30, 2011, 12:54:54 PM
De omgekeerde redenering verandert niks.

Dus de zogenaamde "vastgespijkerd zijn" van het ruimteschip verandert hier niets aan het resulaat en zou net zo goed gezegd worden dat het ruimteschip beweegt.
Hetzelfde is het geval met de draaiing van aarde die de aarde bij de evenaar iets doet uitstulpen door de middelpuntvliedende kracht.
De omgekeerde redenering is dan dat het heelal met sterren om de aarde draait en deze naar buiten trekt. Het resultaat is dan hetzelfde als die van de middelpunt vliedende kracht.
Het verschil is dan alleen dat de draaiing van het heelal niet verklaard kan worden dan alleen dat het een schijnbeweging is ten opzichte van de werkelijke beweging van de aarde.
En gezien die redenatie bij die draaiing moet hier dus ook wel de tweede redenatie van: b gelden, namelijk dat hier geen vrije dubbelzijdige relativiteit is als bij a, maar dat het heelal als massa als basis genomen wordt.
Alleen door het om te keren wordt de schijn gewekt van een vrije dubbelzijdige relativiteit te zijn, wat niet zo is, want dan zou in het geval van de draaiing van het heelal deze door de middelpuntvliedende kracht naar buiten moeten vliegen, wat ie niet doet.
Zou de redenatie van a gelden, dus dat het heelal vertraagt qua tijd, dan zou de redenatie bij de tweelingparadox niet kloppen, want ook daar zou dan moeten gelden dat het heelal in beweging komt en een klokvertraging krijgt.
Title: Re:Einstein
Post by: harriechristus on October 31, 2011, 08:40:45 PM
25 - De tweelingparadox.

Op blz 77 wordt de tweelingparadox behandeld en nu horen we plotseling een heel ander verhaal:

Maar, om tot de tweelingbroers terug te keren, hoe stelt men vast wie thuis is gebleven en wie de reisversnellingen heeft ondergaan?

En even verderop:

De feitelijke asymmetrie tussen A en B (de beide tweelingbroers) moet dus gezien worden met de sterrenhemel* als achtergrond.

Weg met de relativiteit.

Ik: Nu heet het niet dat B (de reiziger) vastgespijkerd zat aan het heelal en plotseling A met aarde en al weg zag schieten. Maar nu is de sterrenhemel de basis voor wie thuis blijft en wie weg reist.
Dus de vrije dubbele relativiteit wordt nu over boord gegooid voor de grotere massa van het heelal (de sterren) als basis.
Hoewel ook de theorie van het vastgespijkerd zitten slechts de schijn wekt een vrije relativiteit te zijn, maar het niet is.
Ware dit werkelijk vrij dan zou de thuisblijver met aarde en sterren wegschieten en een klokvertraging moeten krijgen ten opzichte van de reiziger die zichzelf als stilstaand mag beschouwen en zijn klok niet ziet veranderen.
Mocht het hele heelal dan toch aan zijn klok gaan trekken (dus zoals in de theorie van het vastgespijkerd zitten), dan is eigenlijk het omgekeerde het geval dat het heelal stil staat en wordt alleen een andere redenatie gehanteerd die echter op hetzelfde neer komt: het heelal is de basis in de relativiteit en niet het waarnemende subject.

* Overigens is "tegen het licht der sterrenhemel" niet juist, want volgens Einstein is de aarde zelf de vaste basis in de relativiteit en deze heeft op zijn beurt een beweging ten opzichte van de sterrenhemel.
Die sterrenhemel moet dan verder geanalyseerd worden, want na de aarde komt eerst de zon en dan de dichtst bijzijnde sterren en dan de melkweg en dan de lokale groep, enzovoort.
Dus de werkelijke basis is het systeem van het heelal van groot naar klein (voor ons als schijn beginnende van klein naar groot), waarbij het grotere steeds de basis is van het kleinere zodat op het laatst de aarde de basis is van de reiziger, die inderdaad weg reist, maar die bijvoorbeeld best in zijn beweging toevallig de beweging van de aarde ten opzichte van de zon kan opheffen of die van de zon in de melkweg, zodat hij eigenlijk meer stil komt te staan dan de aarde zelf en dus geen klokvertraging kan hebben, maar een klokversnelling.
Title: Re:Einstein
Post by: harriechristus on November 01, 2011, 07:46:24 PM
26 - ook de aarde moet een klokvertraging hebben.

En dat laatste zou ook eens door de wetenschap onderzocht moeten worden of dat zo is, want dan valt het hele idee van Einstein in duigen, namelijk dat niet iedere waarnemer gelijkberechtigd is, maar het totale systeem van het heelal de basis is voor elke waarnemer, dus zo dat zijn beweging objectief vastgesteld kan worden in plaats van subjectief verabsoluteerd.
Want de proef van Michelson en Morley is daar geen bewijs van als het inderdaad zo is dat het verschil tussen c-v en c+v niet vastgesteld kan worden, dus ook niet de gelijkheid van c in beide richtingen.
Title: Re:Einstein
Post by: harriechristus on November 03, 2011, 09:21:28 PM
Nogmaals de etherwind.

Ook zou het volgens mij mogelijk zijn dat die zogenaamde "etherwind" (de mini-microkosmosdeeltjes=ruimteschepen)om de aarde heen zouden kunnen waaien. Maar goed: volgens de wetenschap is dat niet het geval (hoe ze dat zo zeker weten heb ik nog niet mogen lezen).
Maar een feit lijkt mij dat als een raket die om de aarde draait een klokvertraging heeft (dat is dan  bewezen)ook de aarde op zijn beurt een klokvertraging moet hebben voor zijn draaibeweging om zijn eigen as en ook wegens zijn draaibeweging om de zon en de zon op zijn beurt voor zijn draaibeweging in de melkweg.

27 - de omgekeerde verklaring.

Nu zou je natuurlijk kunnen zeggen: ja, maar de verklaring voor de klokvertraging kan je even zo goed omdraaien van de eigen beweging naar de beweging van het heelal (de sterren).
Dus als een reiziger start vanaf de aarde, dan mag ie zeggen dat de aarde met zon en sterren, dus als massa, zich omgekeerd van hem vandaan versnellen en dan het licht aantrekken en zijn klok doen vertragen.
Dus zo dat ie dan zogenaamd "vastgespijkerd" zit.
Dat is de echte relativiteitsbehandeling van de tweelingparadox (dus als omkering), die weggelaten wordt.
Inderdaad, en dat is ook een heel leuk idee.
Ook al kan je die plotselinge versnelling van de aarde niet verklaren, als schijnbeweging is die er toch maar en kun je de natuurwetten omdraaien van objectieve basis naar subjectieve basis, dus zo dat de waarnemer altijd stil staat.
Maar het resultaat is dan hetzelfde als de normale redenering.
Het produceert dus geen werkelijke dubbele relativiteit van twee kanten zodat beiden elkanders klok zien vertragen.
Title: Re:Einstein
Post by: harriechristus on November 04, 2011, 09:42:10 PM
28 - Van de aarde weg tegen de beweging van de melkweg in.

En dan nog moet je ook beseffen dat aarde en zon en sterren geen massief statisch blok zijn, maar dat die ook allemaal onderling verschillende bewegingen bezitten, zodat een versnelling van de aarde ten opzichte van het "vastgespijkerde" ruimteschip, nog niet betekent dat zon en sterren dezelfde versnelling hebben en dat zelfs niet in dezelfde richting behoeft te zijn.
Zodat het even zo goed het geval kan blijken te zijn dat het ruimteschip (de reiziger) ziet dat de aarde wel versnelt, maar de sterren daarentegen juist stil komen te staan (de aarde beweegt met de zon 200 km/sec door de melkweg) als ie met name in de tegenovergestelde richting van de melkweg beweegt met precies die 200 km/sec, zodat zijn klok niet vertraagt, maar juist sneller moet gaan lopen.
Title: Re:Einstein
Post by: harriechristus on November 05, 2011, 06:45:16 PM
29 - De aarde moet ook een klokvertraging hebben.

Dus even zo goed moet de aarde dan zelf een klokvertraging* hebben omdat de sterren van het heelal (melkwegen, clusters en superclusters) ten opzichte van de aarde bewegen, namelijk ten eerste die 200 km/sec, die de aarde eigenlijk zelf heeft, maar die ontkend kan worden door te beweren dat niet de aarde beweegt in het heelal (samen met de zon), maar dat het heelal beweegt (melkweg met clusters en superclusters) en de aarde dus vastgespijkerd zou zitten.
Title: Re:Einstein
Post by: harriechristus on November 06, 2011, 09:16:11 PM
30 - Het meest stilstaande punt in het heelal.

Dus het probleem blijft dan lood om oud ijzer, of je nu het heelal (de sterren) als basis neemt met de waarnemer op aarde erbij (samen gedacht) of de reiziger zelf in zijn raket. In beide gevallen zit je met het systeem van het heelal aan aarde, zon en sterren, melkwegen, clusters en superclusters tot het bekende heelal aan toe.
De aarde kan geen gelijke lichtsnelheid in twee richtingen hebben (van een lichtklok), omdat het systeem aan sterren daar van verschillende richtingen ook verschillend aan trekken, omdat ze allen verschillend bewegen.
Het zou een heel klein toeval zijn als dat wel zo zou zijn.
Wel zou het zo kunnen zijn dat dit niet ontdekt kan worden*, maar dan zou het wel vastgesteld moeten kunnen worden door de richting in het heelal te zoeken waarbij een klok niet trager, maar juist sneller gaat en dus door het meest optimale stilstaande punt in het heelal op te zoeken om vandaar uit de ware c-v en c+v (van een lichtklok) van onze aarde te kunnen berekenen.

*Het:  "alsof de aarde stil staat" bij de proef van Michelson en Morley betekent dan eenvoudig dat het verschil tussen de heen en terugweg van het licht niet ontdekt kan worden.
Title: Re:Einstein
Post by: harriechristus on November 07, 2011, 08:51:57 PM
31 - Even zovele heelallen als er waarnemers zijn.

Mocht het toch wel waar zijn wat Einstein zegt, dan komen we in een heel raar heelal terecht waar er even zovele heelallen moeten zijn als waarnemers.
Wat ik overigens niet wil uitsluiten en wat juist zeer interessant is daar over na te denken.
En juist daarom ben ik van mening dat het onjuist is de tegenstrijdigheid in de theorie van Einstein onder het vloerkleed te willen vegen, want daarmede worden mogelijke verdere inzichten geblokkeerd.
Tegenstrijdigheden moeten juist erkend worden ter verdere ontwikkeling van het denken om tot een oplossing te komen.
En voor zover ik dat eens ergens in een boek heb gelezen*, heeft Einstein ook zelf die tegenstrijdigheid opgemerkt, maar daar blijkbaar verder niks mee gedaan.

*weet helaas niet meer welk, en moet een bibliotheekboek geweest zijn.
Title: Re:Einstein
Post by: harriechristus on November 08, 2011, 07:51:00 PM
32 - De kwantummechanica en "Back to the future".

En volgens mij zit een zelfde soort van tegenstrijdigheid in de kwantummechanica, waar de waarnemer de proefneming beïnvloedt of zelfs bepaalt, wat dan leidt tot de eveneens zeer rare tegenstrijdigheid van de voorstelling van de zogenaamde "kat van Schrödinger", waarbij pas achteraf door de waarnemer bepaald zou kunnen worden of de kat dood was of levend, dus waar het heden het verleden zou bepalen en tot science-fictonfilms heeft geleid als die van: "Back to the future" als zou de mens van het heden alsnog het verleden kunnen veranderen.

Ook Einstein heeft zoiets als zou de volgorde van verleden en toekomst omgedraaid kunnen worden, dus zo dat als de ene waarnemer een volgorde ziet van A naar B, dat een ander dat wel eens omgekeerd zou kunnen zien als van B naar A, en dat dan niet te zeggen valt wie er gelijk heeft.

Je krijgt dan een rare voorstelling als zou bijvoorbeeld een schilderij van van Gogh in een omgekeerde tijdsvolgorde in zijn tubes verdwijnen.
Het wordt dan moeilijk daar nog de zin van te vatten.  ..... ;D
Title: Re:Einstein
Post by: harriechristus on November 09, 2011, 09:06:37 PM
33 - Nogmaals: de tweelingparadox slecht behandeld.

Over die tweelingparadox wil ik nog even kwijt dat die tweeling niet werkelijk als tweeling behandeld wordt, want dan zouden ze beiden op reis moeten gaan in tegenovergestelde richtingen.
Het zijn gewoon twee verschillende personen en behoeven zelfs geen broers te zijn.
Wel zou je kunnen zeggen dat als er één weg gaat en terugkomt, dat deze altijd jonger gebleven moet zijn, ook als de aarde al een snelheid van zichzelf heeft, die de reiziger bijvoorbeeld in de heenweg opheft, zodat zijn klok eerst sneller zou gaan, want hij moet immers ook weer terugreizen en zou zijn klok op de terugreis extra moeten vertragen.
Maar zulk een geval wordt in de tweelingparadox zelf helemaal niet geopperd, zodat er volgens mijn bescheiden mening van dat hele verhaal niks deugt.
Het is slechts heel simpel gesteld van: de aarde staat stil en de reiziger ondergaat de versnelling.
Weg Einstein, weg (halve) relativiteit.
Het wordt niet werkelijk speculatief naar alle mogelijkheden bekeken.
Het heeft slechts de bedoeling de opvatting van een meerderheid der wetenschappers met hand en tand te verdedigen.
Title: Re:Einstein
Post by: harriechristus on November 10, 2011, 09:05:20 PM
34 - De juiste behandeling van de tweelingparadox.

Wil de tweelingparadox werkelijk goed behandeld worden dan moeten beide personen in tegengestelde richting van elkaar wegreizen, zodat de ene (A) de andere ziet wegsnellen en dus concludeert dat deze (B) een klokvertraging moet hebben en bij terugkomst jonger zal zijn dan hijzelf.
De andere (B dus), concludeert dan precies hetzelfde over A, en concludeert dat A dus jonger zal blijken te zijn dan hij zelf als beiden weer terugkomen op aarde.

Is de theorie van Einstein juist, dan moet beiden dus jonger gebleven zijn ten opzichte van elkaar, maar zichzelf dus als ouder ervaren, zodat ze gesplitst moeten zijn in dubbele personen: een die jonger is en een die ouder is.

En bovendien zou de jongere tweeling (A2 en B2) de anderen (A en B) omgekeerd als ouder moeten zien.

Dat zou pas een echte volledige bewijsvoering zijn van de theorie van Einstein.
Title: Re:Einstein
Post by: harriechristus on November 11, 2011, 06:27:52 PM
35 - een andere interpretatie.

Nu zou je natuurlijk kunnen beweren dat die vlieger niet opgaat omdat beiden niet ten opzichte van elkaar bewegen voor wat de consequentie der klokvertraging betreft, maar ten opzichte van de aarde als basismassa of ten opzichte van de sterren van het heelal. Zodat beiden ten opzichte van de aarde jonger zijn gebleven en beiden even jong terug komen. Maar dan is er geen sprake van een volledige relativiteit der waarnemers als basis, maar van de hoeveelheid massa, die bepaalt, dus uiteindelijk de totale structuur van het heelal.
Dat is de gewone relativiteit, waarvan niemand moeite zal hebben die te begrijpen.
Hoewel daarbij ook problemen zijn bij een voortdurende optelling van snelheden in een steeds groter systeem.
Title: Re:Einstein
Post by: harriechristus on November 12, 2011, 07:44:35 PM
36 - De schijn van vrije relativiteit.

De volledige relativiteit impliceert de gelijkwaardigheid van elke waarnemer, hoe deze ook moge bewegen ten opzichte van het heelal. Elkeen mag zichzelf als stilstaand beschouwen.
Het is als met het ruimtevaartuig, dat remt, maar evenzeer mag beweren in het heelal "vastgespijkerd" te zitten, dus stil te staan en dat omgekeerd de sterren stoppen en de reizigers naar voren doen vliegen door de aantrekkingskracht, uitgeoefend door de massa der stoppende sterren.
Maar ook hier wordt dan nog steeds rekening gehouden met de enorme massa van de sterren, dus het is een omdraaiing van het oorspronkelijke standpunt dat de massa der sterren de basis is. Dus ook dit is nog geen waarlijke volledige en vrije relativiteit.
Ook dit is nog steeds een "halve" relativiteit met de schijn volledig te zijn.
Omdat met de bewegende sterren toch weer het oorspronkelijke standpunt van de sterren als basis gehandhaafd wordt, alleen met een omgekeerd verklaring, maar zo dat dit toch op hetzelfde neer komt.
Title: Re:Einstein
Post by: harriechristus on November 13, 2011, 08:36:39 PM
37 - Ik zou dan niks van Einstein begrijpen.

Nu zou je natuurlijk kunnen denken dat die volledige en vrije relativiteit waarbij de waarnemer ook werkelijk de basis is en die dus moet leiden tot een tegenstrijdigheid van wederzijdse klokvertraging, een fantasie van mij is en dat ik Einstein dus niet begrepen heb, zoals ik al van velen heb mogen horen.
Nu hoop ik dan nog altijd dat ik het inderdaad verkeerd begrepen heb en dat de schellen mij nog eens van de ogen zullen vallen voor het ware begrip, want tenslotte ben ik maar een leek in de natuurkunde. Maar gelukkig zijn er dan eenvoudige boekjes geschreven voor leken als ik, en dan lees ik bij Martin Gardner: Relativiteitstheorie voor iedereen (Prisma 1966) op bladzijde 48:

Als bijvoorbeeld twee ruimteschepen in relatieve beweging zijn, zal een waarnemer in ieder schip het andere vaartuig opmeten als zijnde iets verkort in de bewegingsrichting.
Title: Re:Einstein
Post by: harriechristus on November 14, 2011, 08:44:51 PM
Tweezijdige relativiteit.

Dit een duidelijk voorbeeld van vrije tweezijdige relativiteit, waarbij dus niet alleen de ene de ander als verkort ziet, maar ook andersom. Nu zijn die verkortingen of schijn, of er heeft werkelijk een splitsing plaats gevonden, dus zo dat er aan beide kanten twee ruimteschepen zijn: de normale en de korte. Een andere mogelijkheid is er niet of alle vier de ruimteschepen moeten schijn wezen, zodat het verschil tussen schijn en werkelijkheid geen betekenis meer heeft, maar ook in dat laatste geval is er dus sprake van een verdubbeling aan beide kanten.
Title: Re:Einstein
Post by: harriechristus on November 15, 2011, 08:54:31 PM
Het wordt alleen korter gemeten.

En op bladzijde 49 staat nog extra te lezen: hoe is het mogelijk, zal men vragen, dat ieder van de ruimteschepen kleiner dan de andere is? Dit is een verkeerd gestelde vraag. De theorie zegt niet dat het ene ruimteschip korter is dan het andere. Volgens de theorie meten de astronauten van beide schepen het andere als korter dan hun eigen schip.
Dit is een heel andere zaak. Als twee mensen aan tegenover elkaar liggende kanten van een grote holle lens staan, dan ziet ieder de ander kleiner dan zichzelf; maar dat houdt niet in dat ieder van de twee kleiner is dan de ander is.
Behalve schijnbare veranderingen van lengte zijn er ook schijnbare veranderingen van tijd.
Title: Re:Einstein
Post by: harriechristus on November 16, 2011, 08:14:06 PM
Een schijnpersoon.

Ik: hier wordt toch heel duidelijk uitgelegd en tenslotte ook gezegd dat die veranderingen van lengte en tijd slechts schijn zijn.
Maar dan raak ik toch in verwarring, want dat zou betekenen dat als een reiziger na zoveel jaren terug komt op aarde dat deze dus slechts een schijnpersoon is, want zijn klokvertraging was immers ook slechts schijn.
Het is niet de echte persoon die terugkomt, maar de schijnpersoon, die schijnbaar jonger is gebleven maar niet echt.
Dus er verschijnt geen echte persoon, maar een spook, een schijngestalte, een fata morgana, een hersenspinsel.
Title: Re:Einstein
Post by: harriechristus on November 18, 2011, 08:46:21 PM
38 - Nog gekker:

Nu maakt Martin Gardner het nog gekker door op bladzijde 50 te beweren dat er achter de schijnbare waarneming (de meting van tijdsrek en contractie) van de waarnemer geen ware werkelijkheid schuil gaat:

Het feit dat deze verbijsterende veranderingen van lengte en tijd "schijnbaar" worden genoemd, wil niet zeggen dat er een "ware" lengte en tijd is die zich slechts anders "voordoet" aan verschillende waarnemers.

Dus als iemand mij platter waarneemt dan ik ben (volgens de contractietheorie), dan mag ik niet zeggen dat mijn eigen waarneming van mijzelf als gewoon normaal waarachtig zou zijn. Ook deze is dan schijn.

Want ik neem niet aan dat Martin Gardner wil beweren dat ik zelf helemaal niet meer besta, dus zo dat er achter de schijnwaarneming van een ander van mij geen ware harrie meer bestaat.
Dat wordt te gek voor woorden.

Maar goed: je weet maar nooit, want velen raken door Einstein volkomen de kluts kwijt en weten niet meer wat ze zeggen.
Title: Re:Einstein
Post by: harriechristus on November 19, 2011, 08:56:12 PM
39 - We leven in een schijnwereld.

Maar zoals het daar staat zegt Martin Gardner dat de schijnmeting niet op enige werkelijkheid gebaseerd is, dus zo dat ik iemand, die bijvoorbeeld 1.80 meter is, als 1.50 meet en die persoon van 1.80 niet bestaat, wat natuurlijk klinkklare nonsens is.
En Martin Gardner doet verder ook helemaal geen moeite uit te leggen wat ie daar nou mee bedoelt.
Want als ie daarmede bedoelt dat de meting van de eigen persoon als zijnde 1.80 ook schijn is, dan is het duidelijk, maar dan is er wel sprake van een persoonsverdubbeling en zijn er dus evenveel heelallen als er waarnemers zijn en bovendien leven we dan in een schijnwereld waarin geen werkelijkheid zou bestaan.

Kabouters.

Kortom: het is dan eigenlijk allemaal leugen en bedrog, zoals iemand meent dat er kabouters bestaan, maar die dan slechts schijn zijn en niet werkelijk bestaan, maar een fantasie en projectie van de mens moeten wezen.

Wie kan Einstein begrijpen?

Maar dan is het ook nog zo dat de kabouter ons ook waarneemt, maar ook als een projectie van hemzelf en ook wij dus niet werkelijkheid bestaan.
Hoe dat nog te rijmen is, is mij niet duidelijk*.
Maar goed: vroeger heette het dat er maar een paar mensen op de wereld zijn die Einstein kunnen begrijpen.
Maar nu is het zo dat bijna iedereen Einstein begrijpt als ik de reacties op de diverse fora moet geloven en ben je een domoor als je er moeite mee hebt.

*Misschien moet ik hier denken aan een eindeloze reeks van projecties heen en weer van steeds kleiner (platter) wordende schijnvoorstellingen.
Title: Re:Einstein
Post by: harriechristus on November 20, 2011, 08:18:37 PM
40 - Schijn en werkelijkheid.

Als wij ook zelf schijn zijn dan heeft het begrip schijn geen zin meer omdat alles dan schijn is en de tegenstelling van schijn en werkelijkheid verdwenen is en dan kunnen we de schijn net zo goed de werkelijkheid noemen.

Maar op dit punt gekomen is het goed eens even over die begrippen: schijn en werkelijkheid na te denken.
Wat bedoelen we eigenlijk met schijn en werkelijkheid?

De werkelijkheid is concreet.

Met werkelijkheid bedoelen we over het algemeen dat iets concreet materieel aanwezig is.
Zo is het lichaam van een mens of van een ding als bijvoorbeeld een steen concreet aanwezig in ruimte en tijd en qua materie. Het heeft volume en gewicht en is tastbaar voor iedereen.

De schijn is abstract en geeft een illusie concreet te zijn.

Maar nemen we zo iets als de voorstelling van een schilderij, dan is die voorstelling niet concreet aanwezig in deze ruimte en ook niet in de onderhavige tijd van het heden. Het heeft geen volume en is slechts een vlak en geeft een voorstelling van iets wat ergens anders is en ook in een andere tijd heeft bestaan (als het bijvoorbeeld naar de natuur geschilderd is) of zelfs helemaal niet uiterlijk bestaat als het fantasie is.
Het is qua materie abstract, niet volledig en ook als het ware tijdloos omdat het onveranderlijk blijft zoals een herinnering.
Het is qua materie slechts een doek met wat verf dat de illusie geeft van iets concreets dat hier niet werkelijk bestaat.
Title: Re:Einstein
Post by: harriechristus on November 21, 2011, 09:03:41 PM
De synthese van werkelijkheid en schijn.

Maar als ik iemand die 1.80 meter is als 1.50 meter meet, dan heb ik wel degelijk de concrete persoon gemeten. De enige schijn die hier aanwezig is, is de meetfout, die is onjuist en dus schijn, maar voor de rest heb ik wel degelijk de concrete persoon gemeten die ik ook kan waarnemen.
Dus slechts één aspect van de concrete werkelijkheid is schijn, namelijk mijn meting.
Maar "achter" die schijnmeting schuilt wel degelijk de concrete werkelijke persoon.
Dit is dus een combinatie van schijn en werkelijkheid.

Dit is ook het geval als ik de dingen waarneem, want door het perspectief neem ik de dingen op afstand kleiner waar dan ze zijn. Maar ik aanschouw wel degelijk de concrete dingen, alleen de grootte is een illusie, maar de dingen zelf verder niet: die zijn concreet.
Dus "achter" (beter: in) mijn schijnwaarneming is wel degelijk de concrete werkelijkheid aanwezig.
Title: Re:Einstein
Post by: harriechristus on November 22, 2011, 09:12:41 PM
Correctie van de meting.

Nu: dat zelfde moet ook het geval zijn met de theorie van Einstein, namelijk dat als ik iets korter meet (volgens de contractietheorie), dat alleen die meting schijn is, maar dat "achter" die meting wel degelijk de concrete werkelijkheid schuil gaat van wat ik meet, bijvoorbeeld een ruimteschip of een planeet.

Het wordt niet goed uitgelegd.

Dus wat betreft klopt die bewering van Martin Gardner helemaal niet en hij doet verder ook helemaal geen moeite zijn bewering goed uit te leggen, wat wel nodig is, want het hangt van tegenstrijdigheid en onduidelijk aan elkaar.
En welke uitleg je ook wilt geven: het blijft tegenstrijdig.
Ook in het laatste en derde geval, want als alleen de meting schijn is, dan wordt het hoog tijd die meting te corrigeren.
Is het geen schijn dan is er een tweede persoon of object, die korter is, dus een persoonsverdubbeling of objectverdubbeling.
Is het wel schijn dan is er dus sprake van een tweede schijnpersoon, naast de werkelijke persoon.
Is alles schijn, dus ook de meting van onszelf, dan leven we niet in een materiële wereld, maar in een hemelwereld, waarin alles schijn is, zoals in onze dromen.
Title: Re:Einstein
Post by: harriechristus on November 23, 2011, 08:27:53 PM
41 - De hoogst mogelijke kolder.

Ten eerste dat de waarneming slechts schijn is (vooruit dan maar), maar nu is het zelfs zo dat er achter de schijn geen ware werkelijkheid is, dus alleen de schijnwaarneming bestaat en dan zou de ander, die ik dus verkort of vertraagd waarneem zelf helemaal niet meer bestaan.
Met als gevolg dat ook ik zelf door die ander alleen als schijn word waargenomen en ik ook zelf niet meer als werkelijkheid besta.
Dus de beide waarnemende personen vallen dan weg en alleen de waargenomen personen blijven dan over.

Wie hier nog enige garen uit kan spinnen mag het zeggen. Voor mij is het de hoogst mogelijke kolder die ik ooit gelezen heb, die thuis hoort in de surrealistische wereld van de droom en de kunst waarin alles mogelijk is en geen enkele logica meer vereist is.
Title: Re:Einstein
Post by: harriechristus on November 24, 2011, 07:18:46 PM
Alleen waargenomen wezens.

Dat wordt natuurlijk volkomen krankzinnig als iemand die in kaboutertjes gelooft, maar zelf niet bestaat en alleen zijn kabouter wel.
Omgekeerd is er dan een kaboutertje die in het bestaan van mensen gelooft, maar die zelf als kaboutertje ook niet bestaat en de mensen wel.
Maar beide kanten: mensen en kaboutertjes zijn dan geen werkelijkheid meer, maar beiden zijn fantasie, maar ook niet meer als subjectieve, dat wil zeggen: waarnemende wezens, maar alleen als waargenomen wezens, dus objectieve wezens.

42 - De oneindige reeks naar steeds platter en trager.

Tenzij die objectieve fantasiewezens ook de waarnemende wezens zijn, maar omdat ze elkaar dan als platter waarnemen* (volgens de contractietheorie) en die plattere wezens dan ook zelf weer waarnemende wezens moeten zijn die nog plattere wezens waarnemen, gaat het dan voortdurende heen en weer tussen tussen kabouter en mens naar steeds platter en platter (en qua tijd ook steeds trager) met als limiet de volledige tweedimensionaliteit en de absolute stilstand der tijd.

Oneindig verlengd en oneindige snelheid der tijd.

Want omgekeerd, dat ze elkaar juist als verlengd waarnemen, bestaat niet in de wereld van Einstein, hoewel dit toch een zeer eenvoudige relativistische gevolgtrekking moet zijn: als ik iemand verkort waarneem moet de ander mij verlengd waarnemen, en als die ander mij als zodanig niet kan waarnemen dan moet ik wel als zodanig bestaan, wat een eindeloze reeks naar steeds grotere verlengingen op moet leveren tot oneindig lang en qua tijd eindeloos snel.
Dat is het beste wat ik er van kan maken als de opmerking van Martin Gardner juist zou zijn dat er achter de schijn geen werkelijkheid is, en de schijn dan zelf een werkelijkheid moet zijn.

*En ook qua tijd vertraagd.

**En ook steeds trager en trager qua tijd.
Title: Re:Einstein
Post by: harriechristus on November 25, 2011, 07:13:41 PM
43 - De wereld der visualiteit.

Nu is er wel een wereld die daar sprekend op lijkt en dat is de wereld der visualiteit en het is daarom heel goed deze wereld eens te bekijken om wat meer begrip te krijgen voor wat Einstein (volgens zijn bewonderaars) beweert, en om ook meer begrip te krijgen voor de tegenstrijdigheid daarvan.

Als ik iemand waarneem, dus zie, dan kan ik die persoon niet zo groot zien als ie werkelijk is, want mijn hersenen zijn te klein om het beeld van een persoon op de ware grootte te kunnen bevatten.
Of ik zou een persoon van heel dichtbij moeten bekijken, en wel zo dichtbij dat ik bijvoorbeeld alleen zijn oog kan zien (in een situatie dat geliefden elkaar in de ogen schouwen), dan is er een zekere mate van benadering van werkelijkheid en beeld mogelijk.
Maar dan zie ik natuurlijk slechts een deel van de ander.

Het is ook mogelijk door iets door een vergrootglas te bekijken en dan is het zelfs mogelijk iets groter en zelfs veel groter te zien dan het werkelijk is.

Hier is dus sprake van schijn: we zien de dingen meestal kleiner dan ze zijn, zelden op gelijke grootte (van heel dichtbij) en soms groter dan ze zijn (door een vergrootglas).
Title: Re:Einstein
Post by: harriechristus on November 26, 2011, 05:02:37 PM
44 - Over maatstaven.

Let wel dat het hier om een vergelijking gaat waarbij de grootte van ons eigen lichaam de maatstaf is.
Een andere maatstaf is de meter, die bepaald is als 1/40.000.000ste deel van de omtrek der aarde.
Weer een andere maatstaf is de golflengte van het licht.
Zulke maatstaven zijn volkomen willekeurig, alleen de ene is wat beter als algemene grondslag dan de andere, maar we kunnen niet in absolute zin zeggen hoe groot iets is.
Er bestaat geen absolute maatstaf.

Zo is de mens voor een microwezen heel erg groot: zo groot als voor ons ons hele bekende heelal. En zo zullen we voor een macroreus (in de verre toekomst) juist heel erg klein zijn. En ten opzichte van Niets of Nul zijn wij zelfs oneindig groot en ten opzichte van het Oneindige zijn wij zelf oneindig klein en zelf Niets.

Dus het is maar hoe je het bekijkt.

Dit behoeft echter nog helemaal niet tot tegenstrijdigheden te leiden als je al die verhoudingen van groot en klein maar ziet binnen een totaal systeem.
Zo is binnen het systeem van microwezens en mensen en macroreuzen gemakkelijk te begrijpen dat wij voor een microwezen groot zijn en voor een macroreus klein.

Geen probleem dus.

Het probleem ontstaat pas als je die verhoudingen als losse elementen tegenover elkaar gaat zetten, zodat bijvoorbeeld een grote man tegen mij zegt: "Jij bent klein!", en een kleine man tegen mij zegt: "Jij bent groot!"

Dan raak ik natuurlijk in verwarring van: ben ik nu klein of ben ik nu groot?

Dit is wat Einstein doet door de vele waarnemers elk als grondslag te maken, dus als maatstaf te verabsoluteren, zonder ze onderling te vergelijken binnen het totale systeem van het heelal.

Zie daarvoor ook mijn epos: het laatste oordeel hoofdstuk 77 paragraaf 4 (http://home.kpn.nl/wegge168/Frame-nederlands.html)

Title: Re:Einstein
Post by: harriechristus on November 27, 2011, 02:07:44 PM
45 - Alles is voor zichzelf (betrekkelijk) absoluut.

Er zijn vele maatstaven denkbaar en in principe kan men zelfs elk ding van elke willekeurige grootte als maatstaf nemen. Alles is zichzelf het naast en het liefst en alles is voor zichzelf middelpunt en maatstaf de werkelijkheid.
Alles is voor zichzelf absoluut.

EEN werkelijkheid wordt vele werkelijkheden.

En dan laat die ENE werkelijkheid zich ervaren en begrijpen als oneindig vele werkelijkheden omdat die ENE werkelijkheid zich vanuit oneindig veel van hare eigen delen laat beschouwen.
Een boer uit de Middeleeuwen heeft een ander idee over wat de werkelijkheid was dan wij nu en ook in de moderne tijd denken vele mensen uiterst verschillend.
Iedereen heeft zo zijn eigen idee.

Het ene laat zich vervangen door het andere.

Maar het moge duidelijk zijn dat zulk een maatstaf als de individuele mens aan zichzelf heeft slechts een betrekkelijke maatstaf kan zijn, geen absolute maatstaf in absolute zin, maar een betrekkelijke absolute maatstaf, die vervangen kan worden door een andere.

De vergelijking van alle mogelijke visies met elkander tot een totaal systeem.

Eerst door al die maatstaven en al die mogelijke visies met elkaar te vergelijken kan iets beters ontstaan tussen wat bruikbaar en onbruikbaar, tussen wat mogelijk en onmogelijk is, tussen wat beter en wat slechter is.

De ontwikkeling in de tijd.

En ook dan zijn we er nog niet, want wij ontwikkelen ons in de tijd en wat vandaag werkelijkheid lijkt, kan morgen wel eens schijn blijken te zijn.
Een blik op het verleden leert ons namelijk hoe snel visies kunnen veranderen en wat vandaag wordt "bewezen" is morgen al weer aan het wankelen gebracht.

Title: Re:Einstein
Post by: harriechristus on November 28, 2011, 08:12:35 PM
46 - Het grote wonder der visuele waarneming.

Ons eigen lichaam als maatstaf.

Het ligt voor de hand dat de mens van nature zichzelf als maatstaf neemt, en zo kennen we nog altijd de duim, de el en de voet.

Van lichaam naar meter naar golflengte van het licht.

We meten de dingen naar ons eigen lichaam, alleen omdat we allemaal verschillende lichamen hebben qua grootte en er bijna geen twee lichamen precies aan elkaar gelijk zijn is dat later vervangen door de algemene maat van de meter, die voor iedereen gelijk is en nog later door de golflengte van het licht.

Op afstand zien we de dingen kleiner.

Maar als we iets zien, dat zien de de dingen op afstand kleiner en wel des te kleiner naar mate de afstand groter is. Dit komt dan door de lichtstralen, die eerst door de lenzen van onze ogen moeten vallen, waarbij de hoek van de stralen kleiner wordt, naarmate een ding zich op grotere afstand bevindt.

Over het oog en de hersenen.

Het beeld dat vervolgens op ons netvlies wordt geprojecteerd is dan ook kleiner als de afstand groter is. Nochtans zien we de dingen niet werkelijk in ons oog, maar in onze hersenen en wel in de visuele cortex, die zich aan de achterkant van ons hoofd bevindt.

De formule: grootte = 1/afstand

Wat de relatie tussen afstand en grootte betreft laat dat zich in een eenvoudige formule uitdrukken: g = 1/a, oftewel: de grootte = g is omgekeerd evenredig aan de afstand = a. Dus bijvoorbeeld 2 x de afstand is gelijk aan de halve grootte en 3 x de afstand is 1/3 van de grootte, enzovoort.
De afstand wordt dan gemeten vanaf het midden van de lens van het oog, want daar kruizen de lichtstralen zich.

Veel beter dan wat Einstein beweert.

Deze formule is veel eenvoudiger en gemakkelijker te begrijpen dan die van Einstein en ook is de ervaring daarvan veel duidelijker en directer en alledaags voor iedereen aantoonbaar en er zijn geen krankzinnig hoge snelheden voor nodig om tot een contractie te komen van de dikte van een voorwerp.
Kortom: in alle opzichten is dit veel en veel beter.

En deze verkleining is evenals de wereld van Einstein (volgens Martin Gardner) de wereld der schijn.


Title: Re:Einstein
Post by: harriechristus on November 29, 2011, 08:37:39 PM
47 - de eindeloze verkleining en de eindeloze vergroting.

Zou er achter die schijn geen werkelijkheid zijn, dan zouden we aan moeten nemen dat het kleine beeld dat we van de ander zien, ook de werkelijke persoon is, dus dat de schijn zelf de werkelijkheid is.
Dan zou die ander ons op zijn beurt nog kleiner zien, en wij hem of haar dan weer nog kleiner, enzovoort, tot in het oneindige.

Als we zulk een verkleining dan op ongeveer 1/100ste inschatten (op een afstand van ongeveer een meter*), dan zijn wij zelf dus voor de ander 1/100 x 1/100 = 1/10.000ste van onze eigen ware grootte, is ongeveer 1/6 mm (let wel dat volgens Martin Gardner die ware grootte niet eens bestaat, want wij nemen ook onszelf immers waar als schijn).

*Dus zo dat de ander bijna ons gehele visuele beeld vult en ongeveer 2 centimeter uitmaakt in ons oog (het oog is 2,5 centimeter doorsnede) op ons netvlies en ook zo groot ongeveer in onze hersenen is (ik weet niet wat daar de precieze maat is, maar dit zal er wel niet al te veel naast zijn en het gaat hier slechts om een schatting en afronding).


En al zo heen en weer gaande zijn we na 6 keer gereflecteerd te zijn middels de ander, gelijk aan de grootte van een microwezen, dat is 1/10^24ste deel van een mens.

Maar hier zijn we in de eerste plaats van onszelf uit gegaan, zodat we de ander als kleiner zien.
We kunnen ook van de ander uit gaan die ons juist als kleiner ziet, dus zo dat de ander dan juist groter moet zijn dan wij zijn, dus 100 x zo groot, die dan op zijn beurt weer door ons wordt waargenomen, zo dat wij dan eigenlijk 100 x 100 = 10.000 x zo groot moeten zijn.

En al zo 6 keer heen en weer gaande zijn we dan zelf zo groot als de toekomstige macroreuzen, dat is ongeveer 10^24 meter, dat is 10^21 kilometer en dat is 100 miljoen lichtjaar*, ongeveer 1/100ste van ons bekende heelal.

*een lichtjaar is 10^13 km

Dat is de consequentie van de leer van Einstein en wel als elke waarnemer gelijk berechtigd is en er dus evenveel heelallen zijn als waarnemers en als het allemaal een kwestie is van schijn en de schijn gelijk is aan de werkelijkheid.

Alleen is dit in de wereld der visuele waarneming veel duidelijker aantoonbaar en uit te leggen dan met de contractie en de tijdsvertraging door de lichtsnelheid.
En zo je dit niet wilt geloven, zie het dan maar als een hulpmiddel om Einstein beter te begrijpen.
En als je meent dat Einstein dit niet zo bedoelt, zie het dan maar als een extra denk-oefening tot een ruimere wereld der voorstelling: dat kan nooit kwaad.
Title: Re:Einstein
Post by: harriechristus on November 30, 2011, 07:32:52 PM
48 - Vergelijking met Einstein.

Nu zult Gij natuurlijk menen dat die visuele wereld slechts een illusie is, veroorzaakt door de verkleining van het beeld op afstand, maar hetzelfde kan van de wereld van Einstein beweerd worden, die toch ook heel erg serieus wordt genomen (tenminste: volgens Martin Gardner is het schijn).

En ook zult Gij willen beweren dat achter de illusie van de verkleining de werkelijke wereld schuilt. Nu: ook dat kan van Einstein beweerd worden, en wel daar waar twee ruimteschepen elkander wederzijds korter meten dan ze werkelijk zijn, en Martin Gardner zo dom is te menen dat daarachter geen werkelijkheid zou schuilen en alleen de schijn overblijft (dat is natuurlijk te gek voor woorden en volkomen tegenstrijdig en zeer moeilijk daar nog iets zinnigs van te maken).

Het is wel zo redelijk te denken dat er achter de schijn van de verkleining der waarneming een werkelijke wereld schuilt die even groot is gebleven.
Dat is prima, maar dan is er sprake van een wederzijdse verdubbeling (evenals dat bij Einstein het geval moet zijn) van een werkelijke wereld en een tweede schijnwereld, en wel bij de waarnemer en bij degene die waargenomen wordt.
De ander is dus dubbel in werkelijkheid en schijnbare verkleining en ik evenzo voor de ander.
Er zijn dus twee werelden: die der materiële werkelijkheid en die der waarneming, de wereld der schijn.
Title: Re:Einstein
Post by: harriechristus on December 01, 2011, 08:33:48 PM
49 - nog gekker.

Nu wordt het echter nog gekker als we bedenken dat we het beeld dat we zien eigenlijk niet buiten ons is, maar in onze hersenen en wel tegen de achterkant van ons hoofd in de visuele cortex (dat beeld staat ook nog een omgekeerd, dus op zijn kop).
Terwijl wij toch menen de wereld buiten ons zelf te zien.
Dus opnieuw verkeren wij in een waan, de wereld der illusie.
Want materieel gezien is het beeld in onze hersenen en we zien het echter anders, als zijnde buiten ons hoofd.
Dus we zien niet datgene wat materieel is, dus feitelijk, maar wat een illusie is, dus zo "gedacht" of metafysisch is.
Dat laatste is zoals we werkelijk zien, want niemand kan in zijn eigen hersenen zien, maar ziet buiten zijn hoofd in de wereld (even afgezien van de innerlijk voorstellingswereld die we wel in ons zelf zien).
Ons bewustzijn van het zien bevindt zich dus buiten onze hersenen.
Maar materieel zit het in onze hersenen.
En dat geldt dan ook voor ons horen, tasten, ruiken en proeven.
Ons bewustzijn is dan een samenwerking van materialiteit (in onze hersenen) en idealiteit (zoals we de dingen werkelijk ervaren).

De hersenen zijn slechts een middel voor ons bewustzijn.

Dat ons bewustzijn buiten onze hersenen is, klinkt velen nogal vreemd en zelfs absurd in de oren, omdat ze hardnekkig in het materialisme geloven dat materie en bewustzijn als identiek stelt, terwijl gemakkelijk is aan te tonen dat dat niet zo is.
Zo hebben wij een bewustzijn van de wereld en het heelal en ook van de geschiedenis en dat alles zit echt niet in onze hersenen. De hersenen zijn slechts een materieel middel voor ons bewustzijn.
Title: Re:Einstein
Post by: harriechristus on December 02, 2011, 08:14:07 PM
50 - Zien we in onze eigen hersenen?

En bij de verkleining der waarneming zien we ook een illusie, waarbij we ook niet de werkelijkheid zien (die even groot is gebleven), maar alleen een verkleining kunnen zien.
We nemen een illusie waar, die veroorzaakt wordt door de hoek van de lichtstralen, die ons oog binnen treden, terwijl het bij het buiten onze hersenen zien moet gaan om een geestelijke projectie, die automatisch dus instinctief of onbewust werkt.
Zouden we werkelijk in onze hersenen zien dan wordt het heel moeilijk nog goed in de buitenwereld te functioneren.

Of het moet zo zijn dat als het van binnen maar goed functioneert het ook buiten vanzelf goed gaat, dus dat dit goed op elkaar afgestemd is, maar het gaat hier dan niet meer om het zien alleen, maar om velerlei hersenfuncties met hun velerlei vormen van bewustzijn, die allemaal voor ons goed op elkaar afgestemd zijn, maar in de hersenen zelf allemaal zeer ingewikkeld en onnavolgbaar met elkaar zijn verbonden.

Oftewel: het is beter zelf geen kijkje in de keuken te behoeven doen, want je zou er niks van begrijpen, en het is veel beter als gast aan tafel alleen de maaltijd te behoeven nuttigen (de microwezentjes maken de maaltijd wel klaar).
Title: Re:Einstein
Post by: harriechristus on December 03, 2011, 07:00:37 PM
51 - Het beeld zelf blijft in beide gevallen hetzelfde.

Nochtans zou je kunnen beweren dat de maaltijd op tafel toch dezelfde is zoals hij ook in de keuken stond op het moment dat ie klaar was om door de ober uit de keuken naar de gast gebracht te worden.
Oftewel, dat het niet uit te maken is of we eigenlijk in onze hersenen zien en menen buiten ons te zien, of dat we eigenlijk buiten ons zien en sommige hardnekkige materialisten vol blijven houden dat we eigenlijk in onze hersenen zien.
Het is dan alleen maar een kwestie van interpretatie, want het beeld zelf blijft gelijk.
Title: Re:Einstein
Post by: harriechristus on December 04, 2011, 07:12:03 PM
Schijn en werkelijkheid.

Nochtans zult Gij wel willen begrijpen dat het beeld in de hersenen niet de wereld en het heelal zelf zijn en dat dit beeld dus als een middel bedoeld is, dus zo dat Gij wereld en het heelal buiten Uwe hoofd zult zien.
Het beeld binnen in de hersenen is dus schijn en de werkelijkheid is de wereld en het heelal buiten Uzelf.
En dat is waar de mensen terecht het beeld menen te zien.
En dat is ook de bedoeling.



52 - Het buiten binnenste gedraaid heelal.

Verder is het dan met het beeld in de hersenen net als met het buiten binnenste gedraaid heelal*, dat als zodanig het zelfde beeld is als dat we gewoon plachten te zien. Het is alleen een kwestie van een andere interpretatie, maar het beeld zelf verandert daardoor niet.

*Zie daarvoor website bij b.g.g heelal
 (http://home.kpn.nl/wegge168/Frame-nederlands.html)
Maar men kan het beeld in de hersenen van de buitenwereld en het heelal ook beschouwen als buiten binnenste buiten gedraaid heelal, want dat wat men naar buiten toe meent te zien, ziet men dan eigenlijk naar binnen toe, dus van buiten naar binnen toe gedraaid.
Alleen dan is het in de hersenen en anders daar buiten.

Er treedt dan een verdubbeling op: het heelal buiten ziet men binnen, dus in zichzelf.
Het enige verschil is dan dat men de grote wereld en het nog veel grote heelal buiten in zichzelf heel klein wordt, zo klein als de eigen hersenen, zonder dat het beeld zelf daardoor verandert.
Dit lijkt op het eerste gezicht absurd, maar is het niet als men bedenkt dat men eigenlijk niet iets kan zien dan groter is dan zichzelf.
De idee iets groters te zien is een kwestie van illusie, interpretatie of wat men erbij denkt of wat men meent.
Dat is ideëel of metafysisch en het bewustzijn van de mens is dan ook grotendeels metafysisch en slechts voor een klein deel werkelijk zo als materieel.
Title: Re:Einstein
Post by: harriechristus on December 05, 2011, 09:14:18 PM
53 - De mens bestaat als een extra mensje in zijn eigen hersenen.

En om die grote wereld en dat nog grotere heelal in die kleine hersenen te krijgen is een verkleining als bolheelal de beste oplossing (wat zich ook direct zo manifesteert in onze zintuiglijke waarneming) maar een buitenste binnen gedraaid heelal kan ook.

Maar wat er verder werkelijk in de hersenen plaats vindt, dat loopt allemaal door elkaar heen en is een chaos te noemen, zoals ook in de keuken bij het klaarmaken van de maaltijd.
Nochtans wordt het wel zo voorgesteld dat de hersenen de complete mens is (dus zijn lichaam) als een klein mannetje in de vorm van zijn hersenen, met bijvoorbeeld zijn handen heel groot omdat zich daarin vele zenuwen bevinden.

Het zou ook een aardige oefening zijn zich voor te stellen dat alles wat de mens ervaart zich in het klein in zijn eigen hersenen bevindt, dus zo dat je dan in je eigen hersenen loopt of zit of doet. Dit maakt dan de bedoeling duidelijk.

Het is als met het zien van een spannende film: men waant zich in andere tijden in een bijzondere situatie, maar men kijkt alleen maar tegen een tweedimensionaal doek aan.
En zo ervaart men alles alleen maar in de eigen hersenen.

Zo dacht men vroeger dat de mens de liefde in zijn hart ervoer, maar tegenwoordig is de rol van het hart uitgespeeld en is het gevoel in de hersenen.

Nog een stap verder en het zit ook niet in de hersenen maar bij de microwezentjes.



Title: Re:Einstein
Post by: harriechristus on December 06, 2011, 08:20:59 PM
54 - de prefrontale cortex.

Maar goed: de hersenen zijn een concentratie en daardoor tevens een verdubbeling van de gehele mens. De hersenen zijn daarom voor te stellen als een extra klein mensje in de mens zelf.
En aangezien de hersenen zelf opnieuw verdeeld zijn in onderdelen en weer opnieuw een centrum hebben, met name in de prefrontale cortex, die in het voorhoofd ligt, kun je je in het extra kleine mensje (dat de hersenen is) weer opnieuw een nog kleiner mensje denken in de prefrontale cortex, waar sprake is van het hogere bewustzijn van het denken (cognitie, verbonden met emotionele functies)*.
Dat denken moet namelijk het totale bewustzijn van de hersenen in zichzelf kunnen concentreren (contact maken met andere gebieden van de hersenen).

*De prefrontale cortex is vooral van belang voor planning, zelfbeheersing en redeneren.

Een oneindige reeks.

Aldus zo doorgaande zou je in een oneindige reeks terecht komen, evenals bij de zintuiglijke waarneming, waarbij elk verkleind beeld van een waargenomen mens (door de verkleining van de zintuiglijke waarneming) een nog kleinere wereld waarneemt (als volgens Martin Gardner de schijn zelf werkelijkheid is).

En aangezien de zintuiglijke waarneming in onze hersenen wordt opgenomen kan die oneindige reeks van steeds kleinere beelden best eens samen vallen met een oneindige reeks van steeds hogere concentratie in de hersenen.
En deze ten derde met de atoomtheorie, waarbij we uiteindelijk bij de microwezentjes terecht komen.

Maar hier is het dan zo dat er tussen ons en de microwezentjes nog verschillende fasen of trappen denkbaar zijn van enerzijds een wereld van steeds kleinere beelden en anderzijds concentraties en dus verkleiningen in de hersenen.
Namelijk in de volgorde: wereld, mens, hersenen, prefrontale cortex, enzovoort.
Dus zo dat daarmede het grote gat tussen ons en de microwezentjes opgevuld wordt.



Title: Re:Einstein
Post by: harriechristus on December 07, 2011, 08:47:11 PM
55 - Omgekeerd naar steeds groter.

Zoals we naar binnen kunnen gaan naar steeds kleiner (met als uiterste grens het ik-punt), zo kunnen we ook naar buiten toe naar steeds groter.
Zo zijn we mensen deel van een staat, een gemeenschap van mensen, die je als een individu in het groot zou kunnen beschouwen.
Aldus is elk mens het centrum van een lichamelijke vergroting, een groter wezen dan hij zelf is.

De regering en de minister-president.

Maar het centrum daarvan bij uitstek is de regering, die we als de hersenen van de staat kunnen beschouwen, en het centrum daar weer van is de minister-president.
Dus dan krijg je een uitvergroting van: minister-president, de regering en dan de staat.
Nog verder komen we bij een vereniging van vele staten terecht, dus Europa en dan de eenheid der wereld, die nog groeiende is.
In de hele verre toekomst zal ook het heelal langzaam maar zeker een staat worden.
Hier gaat de uitvergroting van het centrum en het lichaam en de staat en staten samen met de evolutie.
Title: Re:Einstein
Post by: harriechristus on December 08, 2011, 08:21:47 PM
56 - De ruimtelijke vorm van het heelal.

Aldus is dit de materiële concrete opbouw van het heelal, en voor zover daarin mensen en andere levende wezens meedoen, is het lichamelijk. Het lichaam stellen we ons voor als het ruimtelijk concrete. Ook de dingen stellen we ons zo concreet voor als ruimtelijke vorm.

Een oneindig systeem van relaties.

En als opbouw is het een oneindig systeem van relaties en als zijnde oneindig is het tevens absoluut, zodat hier het relatieve en het absolute eigenlijk hetzelfde zijn.
Het absolute is niet "ergens oneindig ver weg", maar het is overal in alle relaties aanwezig.
Elke relatie is voor zichzelf absoluut, zelfs al duurt deze slechts een klein moment, dan nog is dat moment voor zichzelf absoluut.

Het objectieve systeem en de subjecten die dat waarnemen.

Dat oneindige systeem van het heelal stellen we ons voor als zijnde objectief, dus als iets wat werkelijk buiten ons bestaat en waar wij zelf deel vanuit maken*.
En hoewel wij subjecten zijn en dus allen een subjectieve (van onszelf uitgaande) kijk op het heelal hebben, dan maken die subjectieve visies toch deel uit van het heelal.
Die visies staan er niet buiten, want dan zouden we in een gespleten werkelijkheid leven van een objectief heelal en een hoeveelheid subjectieve heelallen.
Die subjectieve visies behoren bij het heelal zelf, maken er deel van uit.

*Hoewel het ook mogelijk is deze als een droom te beschouwen.

Title: Re:Einstein
Post by: harriechristus on December 09, 2011, 08:36:47 PM
57 - Vele visies op dat ene heelal.

Maar wel is het zo dat door die vele betrekkingen en visies op het heelal het heelal niet meer eenvoudig en eenduidig en alleen maar objectief is, maar wordt het heelal tot een zeer complex heelal met vele mogelijke visies en opvattingen als betrekkingen tussen vele subjecten en het ene waargenomen en voorgestelde object: het heelal.
En dan ontstaan er tegenstrijdigheden omdat de ene mens vanuit een bepaalde tijd en cultuur een heel andere waarneming en opvatting heeft dan een ander mens uit een andere tijd en cultuur.
Of zelfs zo dat binnen een en dezelfde tijd en cultuur velerlei opvattingen mogelijk zijn.

Van een heelal naar vele heelallen.

Nu kan men dat beschouwen als een beperktheid en bekrompenheid van ons mensen, die niet weten hoe de werkelijkheid in elkaar steekt. Een andere opvatting in deze is dat dit van het heelal zelf uit gaat en dus dat het heelal zichzelf openbaart als een veelheid.
De vele opvattingen der mensen is dan de veelheid van heelallen of de veelheid van werkelijkheden.
Er is dan niet één heelal met vele visies, maar zijn heel veel heelallen en die ene is de eenheid van alle.
Title: Re:Einstein
Post by: harriechristus on December 11, 2011, 07:13:12 PM
58 - De eenheid van schijn en werkelijkheid.

Het ene heelal is dan net zo goed als de andere.
Dat wat schijn moet zijn is even zo goed werkelijkheid als dat de werkelijkheid omgekeerd slechts schijn is.
Oftewel: alles is mogelijk.

Ware dat zo dan is elke discussie bij voorbaat zinloos en ook elke wetenschap onhoudbaar omdat deze niet beter zou zijn dan elke willekeurige kwakzalverij.
Ook zou het geen enkele zin hebben iets te willen bewijzen.

Synthese tussen de ene opvatting dat elke visie waar is en de andere dat er een onderscheid is tussen schijn en werkelijkheid, zou kunnen zijn dat er ook in de schijn zelf een zin en logica aanwezig is, dus dat deze niet zomaar willekeurig is, maar zijn eigen waarheid heeft als deel van het totale systeem der werkelijkheid.

Het is als met de droom, die voor velen onzin, toch zo zijn eigen betekenis heeft.


Title: Re:Einstein
Post by: harriechristus on December 12, 2011, 07:16:40 PM
59 - Wat is schijn?

Dat wat schijn is kan velerlei betekenissen hebben. Zo verschijnen de dingen in de tijd en verdwijnen ook weer. Aldus zijn alle dingen verschijning.

a - De ruimte als algemene verschijning.

Maar ook de ruimte zelf zou je verschijning kunnen noemen omdat ze uiterlijk bestaat, ook al is ze zelf eeuwig en is niet aan een verschijnen en weer verdwijnen onderhevig.
Ze is de verschijning in het algemeen als de eeuwige manifestatie daarvan, als  algemene voorwaarde van het verschijnen en weer verdwijnen der dingen in de tijd, in de vorm van de toekomst, het heden en het verleden.

En zonder ruimte en alleen maar tijd, kan niets verschijnen.
Title: Re:Einstein
Post by: harriechristus on December 13, 2011, 08:32:38 PM
60 - de tijd.

De tijd als het wezenlijke van de uiterlijke verschijning.

Maar dan is de tijd zelf als datgene wat de dingen doet verschijnen en weer verdwijnen, zelf geen verschijning, want de tijd is metafysisch, niet uiterlijk, maar alleen innerlijk als het wezenlijke ten opzichte van de uiterlijke verschijning*.
De tijd is alleen denkbaar.

De toekomst en het heden.

Dat is het meest duidelijk als toekomst die immers nog niet bestaat, terwijl het heden een ruimtelijk moment is van de tijd zelf, dus voor zoverre de tijd zelf de ruimtelijke dingen schept, voortbrengt uit haar innerlijk, is ze ook zelf ruimtelijk en manifesteert zij zich in de beweging der dingen in het heden, zodat ook daarmede de tijd zichzelf veruiterlijkt.
Aldus is de ruimte een dimensie van de tijd zelf (en niet andersom wat de wetenschap denkt).
De tijd omvat immers alle ruimtes in de tijd en is als hogere dimensie de grondslag der lagere dimensie.

Het verleden.

In het verleden verdwijnen de dingen der ruimte weer.
Dat wil objectief bezien, want voor ons blijft het verleden bestaan in de herinnering, wat een synthese is tussen het innerlijke en het uiterlijke, dus zo dat ook het innerlijke zelf een uiterlijke vorm krijgt, of andersom dat het uiterlijke zichzelf verinnerlijkt.
Maar dan zijn we een hoofdstuk verder, namelijk hoe de dingen voor ons verschijnen.

*Bij Hegel is de werkelijkheid de eenheid van het wezenlijke en de verschijning, eenheid van innerlijk en uiterlijk, hier als eenheid van tijd en ruimte.
Title: Re:Einstein
Post by: harriechristus on December 14, 2011, 08:17:41 PM
61 - de dingen verschijnen voor ons.

Maar de dingen verschijnen ook voor ons, en wel als wij ze waarnemen. Daarin worden de concrete dingen, die zelf geen bewustzijn bezitten, voor ons tot een extra vorm van verschijning en wel de verschijning van het bewustzijn.
De eerste verschijning bestaat alleen maar uiterlijk en deze tweede verschijning bestaat ook werkelijk als bewustzijn voor ons omdat wij de dingen waarnemen.

"Het uiterlijke komt daarin als het ware innerlijk tot ons (keert weer terug)"

Zo kennen we in het bijzonder het licht dat voor ons schijnt en verschijnt, terwijl het licht zichzelf niet kan zien, want daarvoor de ogen mist en de hersenen.
Title: Re:Einstein
Post by: harriechristus on December 15, 2011, 09:16:27 PM
62 - De zintuiglijke waarneming der dingen.

Maar behalve het licht kennen we ook het geluid en de tastzin om de vorm van een ding waar te nemen en de reuk en de smaak.
Deze zintuiglijke waarnemingen zijn even zo vele eigenschappen der dingen zelf.
Nochtans maken we een verschil tussen de eigenschappen die de dingen zelf toekomen (objectief zijn) en die eigenschappen die in ons liggen, dus subjectief zijn.
Zo zijn we wel van mening dat een ding vorm heeft die we kunnen betasten, maar dat de waarneming van kleur en geluid en smaak en reuk in ons ligt, omdat de dingen zelf niet kunnen horen en ruiken en proeven en zien.
En voor zoverre ze toch door de dingen mede veroorzaakt worden, menen we dat ze als eigenschappen der dingen zelf anders zijn dan zoals wij ze waarnemen.
Wij voegen er dus iets aan toe en/of veranderen de waarneming.
Zodat het meeste wat wij waarnemen onze eigenschappen zijn, dus die van ons bewustzijn in eenheid met onze hersenen, en niet die van de dingen zelf.

Voor de dingen zelf blijft dan alleen de vorm over en de beweging.
Title: Re:Einstein
Post by: harriechristus on December 16, 2011, 08:35:38 PM
Is een roos wel rood?

Zo is het dus zinloos te zeggen dat een roos rood is. Het is beter te zeggen dat wij een roos als rood waarnemen, maar dat de roos zelf alleen licht uitstraalt van een bepaalde golflengte, die evenzeer als geluid waargenomen zou kunnen worden of eventueel als die golf van het licht zelf.
Wij als waarnemers beïnvloeden dus de waarneming, die niet alleen maar objectief is, maar ook subjectief en tevens van een bewusteloze eigenschap der dingen tot bewustzijn wordt.
Title: Re:Einstein
Post by: harriechristus on December 17, 2011, 09:47:40 PM
3 - De dingen en hun eigenschappen.

Verder gaat het dan om eigenschappen en worden niet de dingen in hun concrete gedaante waargenomen, maar als een geheel van vele abstracte eigenschappen.

En dan hebben de derde betekenis van het woord schijn: iets dat niet concreet is, maar als waargenomen eigenschap een abstractie is, het is dan slechts een schijnsel als iets dat een vage vorm heeft.

Dit gaat dan enerzijds van de dingen zelf uit, want de dingen zijn een geheel van hun eigenschappen, als ook van onze waarneming, die daar nochtans een heel andere interpretatie aan kunnen geven.
Title: Re:Einstein
Post by: harriechristus on December 18, 2011, 07:51:57 PM
4 - De innerlijke wereld.

Dat wordt des te duidelijker in de vierde betekenis van schijn als de schijn van de waarneming een eigen leven gaat leiden in de innerlijke voorstelling van het denken en de fantasie en de droom en de kunst en de religie.
Daarin kunnen we dingen denken en voorstellen die er niet werkelijk zijn, dat wil zeggen: niet uiterlijk concreet bestaan, maar alleen in ons innerlijk mogelijk zijn.

Hoewel het ook die wereld is van al die dingen die wel uiterlijk bestaan.
Want ook de wetenschap denkt van alles en nog wat, dat als zodanig innerlijk is, maar ook uiterlijk bestaat, maar dan concreet, dus volledig samengesteld, terwijl de wetenschap zelf die uiterlijke concreetheid der natuur abstraheert, dus analyseert in vele eigenschappen en wel middels het abstraherende vermogen van de zintuigen.

En het is daarom goed te beseffen dat de innerlijke wereld veel rijker is dan de uiterlijke, want ze bevat niet alleen de wereld van de fantasie, maar ook de uiterlijke wereld is daarin vervat.





Title: Re:Einstein
Post by: harriechristus on December 19, 2011, 06:12:39 PM
63 - De innerlijke wereld als een concreet tijdsbewustzijn.

Als men het met name over de concrete werkelijkheid heeft, dus een ding of ons lichaam, dan vergeet men helemaal dat zoiets slechts voor een moment bestaat in de tijd en even later veranderd is in iets anders.
Het is dan verdwenen en er is iets anders voor in de plaats gekomen.

Het ding is dus alleen maar ruimtelijk concreet, maar niet concreet in de tijd. Terwijl ons bewustzijn, onze kennis, grotendeels berust op een tijdsbewustzijn van alles wat we hebben meegemaakt. We kunnen de dingen alleen herkennen omdat we ze al vele malen eerder hebben gezien. Her-kennen betekent ook: opnieuw kennen.

Kennen berust op de herinnering die als vele beelden (indrukken) in onze hersenen zijn opgeslagen, maar niet als zijnde de dingen zelf, maar als visuele beelden, of in het algemeen als zintuiglijke waarneming, dus als schijn.

Daarom is het goed een onderscheid te maken tussen een concreet zijn in de ruimte (materieel) en een concreet zijn in de tijd (zintuiglijk of ideëel).

Title: Re:Einstein
Post by: harriechristus on December 20, 2011, 06:00:44 PM
64 - Het ideële is rijker dan het materiële.

Ons tijdsbewustzijn is veel rijker qua inhoud dan het zogenaamde concrete ruimtelijk bewustzijn, want elke tijdsduur is een veelheid van ruimtelijke vormen. De tijd omvat dus de ruimte, maar als een veelheid daarvan.

Het ideële is dus veel rijker dan het zogenaamde materiële dat slechts één moment van NU is in de tijd, en als het er is, even later al weer verdwenen is om ideëel te zijn als herinnering.

We kunnen terug kijken in de tijd.

En hier kunnen we dan ook even mooi terugkeren tot Einstein (anders zouden we die haast vergeten): als we heel ver het heelal inkijken kunnen we daar sterrenstelsels zien, die als materiële realiteit allang verdwenen zijn, maar als licht, dus als schijn, nog steeds bestaan.
We kunnen aldus in het verre verleden kijken.
Het licht van die sterren uit het verre verleden is dus een herinnering. Niet opgeslagen in onze hersenen (bij de microwezentjes), maar opgeslagen als licht in een lange reis in het heelal naar ons toe.
Title: Re:Einstein
Post by: harriechristus on December 21, 2011, 08:55:42 PM
65 - De schijn is hoger en concreter dan de materie.

Maar het is duidelijk dat achter deze schijn van het licht een materiële werkelijkheid schuilt, die echter is verdwenen.
Materiële werkelijkheid en schijn vormen een eenheid. Ze horen bij elkaar en daarbij wordt over het algemeen de materiële werkelijkheid als het ware en echte beschouwd en de schijn als het onwezenlijke, hoewel de schijn ons bewustzijn is en dus hoger dan de bewusteloze materie.
Bovendien is de materie slechts een moment in de tijd en heeft de tijd veel meer inhoud, want deze omvat alle ruimtelijke vormen die elkaar in de beweging van de tijd opvolgen.

Het zou dus wel eens andersom kunnen zijn, namelijk dat de schijn als hoger en meer inhoud het eigenlijke concrete is en de zogenaamde materie het abstracte.

Dit wordt ook al in de wetenschap gezegd, waar de tijd een hogere dimensie is, dus meer is dan de ruimte, dus meer is dan het materiële.
Maar dit wordt toch niet goed beseft.
Title: Re:Einstein
Post by: harriechristus on December 22, 2011, 09:05:36 PM
66 - Bestaan er zelfstandige lichtwezens?

Nochtans kan men zich natuurlijk afvragen of de schijn zonder eenheid met een materiële werkelijkheid een eigen bewustzijn heeft.
Ik bedoel: stel dat er in die verre sterrenstelsels ook bewoonde planeten zijn geweest, dan zal het licht van die wezens natuurlijk ook tot ons komen. Zullen die wezens dan als lichtwezens door het heelal vliegende, zich dat bewust zijn?

Dat is niet zo vreemd om te denken, want ten eerste was Martin Gardner al van mening dat de waarneming van Einstein schijn was (zonder daar achter liggende werkelijkheid), dus een vrije, zelfstandige schijn.
En ten tweede is de schijn concreter, dus met meer inhoud dan de zogenaamde materiële werkelijkheid, want de schijn is de hogere dimensie van de tijd.
En ten derde is juist de schijn de wereld van het bewustzijn en niet de materie.

Hoewel in het laatste geval de schijn van het licht dat door het heelal vliegt pas schijn wordt voor ons, als we dat licht waarnemen.
Maar als deze schijn van het licht zelf de schijn is van levende wezens, kunnen deze dan zichzelf niet waarnemen?
Zelfs als ze hun materieel lichaam hebben achter gelaten in de tijd en in de ruimte.
Title: Re:Einstein
Post by: harriechristus on December 23, 2011, 09:07:36 PM
67 - Oppervlakkige schijn of volledige schijn.

Wij moeten hier echter wel bedenken dat het licht dat van andere sterren en wezens tot ons komt, slechts de oppervlakkige schijn is van het lichaam, dus alleen de buitenkant en niet het volledige ding en de volledige persoon.
En ook is het licht over zulk een enorme afstand zeer verdund.

Of het zou zo moeten zijn dat wel degelijk de hele persoon wordt overgeseind en met name op het niveau van de microkosmos door de microwezens en wij nog niet in staat zijn dat laatste op te vangen.
Het licht is immers bedoeld als communicatie en dan ligt het voor de hand dat de ware communicatie volledig moet zijn, dus zo dat het hele lichaam zichzelf moeten kunnen uitstralen, dus zo dat de tijd (de ideële straling) de volledige ruimtelijke materialiteit openbaart. De ene volledig over gaat in de ander.

Is dat het geval dan zou er ook sprake kunnen zijn van het bewustzijn van lichtwezens.
Blijft wel het probleem van de enorme verdunning op zeer grote afstand.
Title: Re:Einstein
Post by: harriechristus on December 25, 2011, 04:47:52 PM
68 - De enorme vermeerdering der schijnwezens.

Een mogelijke oplossing is hier dat de verdunning aangevuld wordt vanuit de inwendige oneindigheid van de microkosmos, die immers alle informatie bezit van de kosmos en alle wezens en dingen daarin.

Een ander fenomeen is de enorme vermeerdering, want door het licht wordt van elk ding en elk mens en elk wezen en enorme hoeveelheid lichtwezens het heelal ingestuurd, omdat elk ding en wezen in elk punt van het heelal waarneembaar is (voor zover er geen object tussen zit en het licht ongestoord zijn gang kan gaan).

Dit fenomeen doet zich ook voor in de theorie van Einstein, waarin er immers even zoveel heelallen zijn als waarnemers en er dus van elk ding en wezen eindeloos veel moeten zijn*.
Want elk wezen en elk ding wordt door even zovele andere wezens en dingen anders waargenomen. Door andere wezens bewust en door andere dingen onbewust.

Ook in de atoomtheorie bestaat deze enorme vermeerdering daar van elk van ons bij eindeloos vele microwezentjes een duplicaat moet zijn, die zelfs hoger ontwikkeld is dan wij van onszelf kennen, dus niet verdund, maar juist verdicht en sterker verdicht naar mate we dieper de microkosmos in duiken. Dus bij steeds kleinere culturen.
Toegepast op het licht zou dit dan de verdunning op kunnen lossen.


*Dit zou dan een gedeeltelijke oplossing zijn van de tegenstrijdigheid van Einstein, maar niet helemaal, waarover later.

Title: Re:Einstein
Post by: harriechristus on December 27, 2011, 10:33:57 PM
69 - Er bestaat geen materie: alles is schijn.


Als we echter verder bedenken dat er overal microwezentjes wonen in de microkosmos, dan zou alles dus zintuiglijk waargenomen worden en alles dus eigenlijk uit zintuiglijke schijn bestaan en er dus eigenlijk geen bewusteloze materie bestaan.

De zogenaamde materie is dan alleen een ruimtelijk concrete of volledige vorm van zintuiglijke schijn.
Dat is eigenlijk ook al voor ons zo, want wij nemen de zogenaamde materie zintuiglijk waar en er is nog nooit bewezen dat er werkelijk zoiets als materie bestaat, dus zelfstandig en los van ons.
Dat kunnen we hoogstens denken dat het zo is, maar per definitie niet waarnemen, want waarnemende wordt de materie iets anders: zintuiglijke schijn.

Kortom: mijn stelling is dat de zogenaamde materie niet bestaat en als gedachte dus eigenlijk metafysisch is.
Juist de zogenaamde veronderstelde en dus gedachte materie is zuiver geestelijk (dus precies het tegendeel wat de materialisten denken).
Wat de materie feitelijk is is schijn, zintuiglijke schijn.

Deze schijn zit tussen geest en materie in en is de eenheid van beiden. Ze is namelijk niet zo concreet (vast) als de (gedachte) materie, maar ook niet zo dun en ijl (helemaal niets) als de geest.
Maar ook is ze hoger dan beiden, want ze is de enige die ook werkelijkheid is, namelijk de werkelijkheid van het zintuiglijk bewustzijn.
En de materie en de geest denken wij slechts (hier even afgezien van het feit dat het denken uiteindelijk toch het hoogste is).


Title: Re:Einstein
Post by: harriechristus on December 29, 2011, 08:19:17 PM
70 - Schijn op zichzelf en schijn voor anderen.

Alles is schijn, maar toch kunnen we daarin een onderscheid maken in hoe de schijn voor zichzelf is als object en hoe wij die schijn waarnemen als subject.

Want als object (ding) is de schijn dus geen materie, maar schijn, dus bewustzijn en wel voor ons. Maar als zodanig (los van ons) is het ding zelf toch te primitief om zichzelf goed en volledig waar te nemen, want het ding is geen levend wezen (zo kan een steen niet zijn eigen valsnelheid berekenen, maar wij wel).

Terwijl als wij een ding waarnemen, dat ding in ons deel wordt van ons zeer gecompliceerd lichaam en wij dus wel een zeer goed bewustzijn van een ding hebben, veel beter dan het ding van zichzelf heeft.

Aldus is het toch zo dat het ding voor zichzelf in zeer grote mate bewusteloos is, bewusteloze schijn, die echter toch bestaat, en deze bewusteloze schijn (eigenlijk een paradox) is wat wij materie noemen: iets wat bestaat en toch geen bewustzijn is voor zichzelf, maar wel voor ons.

Het is pas bewustzijn als het gereflecteerd is in een levend wezen. Dus voor zover het in een eenheid met een levend wezen bestaat of vele levende wezens.
En omdat er overal microwezens zijn, kunnen we zeggen dat alle materie gereflecteerd is, een met de microwezens en dus schijn is als bewustzijn.
Aldus kan zelfs de meeste primitieve en dunne schijn toch als bewustzijn zijn, dus bijvoorbeeld de dunne en eenvoudige schijn van een levend wezen van een verre ster dat tot ons komt door een telescoop, die niet alleen door ons wordt waargenomen, maar ook door de microwezens op zijn lange reis en daarin een bewust leven heeft.


Title: Re:Einstein
Post by: harriechristus on December 31, 2011, 01:13:38 PM
Goed om het verschil te kennen.

Dat wij de materie abstraheren tot iets bewusteloos, dat ligt in ons zo te doen. De vraag is of dat werkelijk zo is. Alle materie is veel meer als bewustzijn, maar niet voor zichzelf, dus niet zo dat een steen zou kunnen zien, maar het is als bewustzijn voor anderen, voor levende wezens.
Dus het is dan toch goed dat onderscheid te kunnen begrijpen: alles is als schijn, als bewustzijn, maar er is een verschil tussen hoe het voor zichzelf is en hoe het voor anderen is.
Voor anderen heeft het dan meer bewustzijn en dat meerdere is op zichzelf bewusteloos, anders zouden we moeten denken dat een steen zelf zijn eigen valsnelheid berekent of de zon zelf zijn eigen stralen ziet of een boom zelf kan praten als wij het zijn die in onze fantasie een boom laten praten.
Of zo dat onze computer zou begrijpen wat wij ermee uitspoken.
Dat is niet zo.

71 - Wie is dat IK die waarneemt?

Nu kun je je wel afvragen wie die schijn eigenlijk waarneemt. Wie ziet er eigenlijk en wie hoort er eigenlijk en wie ruikt proeft en betast er eigenlijk?
Wie is die IK die zichzelf zo vaak noemt, maar toch een raadsel is?

Het IK  als algemene schijn.

Nu als alles eigenlijk uit bewuste schijn bestaat, dan kan het niet anders zijn dat het IK zelf ook verschijning is en dat het dus de schijn is die zichzelf waarneemt of dat de ene schijn de andere schijn aanschouwt, ervaart.
Het IK is dan niets anders dan de schijn in het algemeen.
We kunnen daarom de schijn net zo goed IK noemen.
De schijn is dan een persoon geworden en wel in zoverre die schijn ook voldoende ontwikkeld is tot een organisme.
Want een steen heeft geen ik-bewustzijn.
Maar voor zoverre ook een steen een laag bewustzijn heeft, ook schijn is, zou je dan kunnen zeggen dat daar ook een zeer laag ik-principe in aanwezig is. Namelijk de identiteit met zichzelf.
Title: Re:Einstein
Post by: harriechristus on January 02, 2012, 08:33:27 PM
72 - Het IK als algemene zintuiglijkheid.

Degene die waarneemt is het IK, die we dan kunnen bepalen als algemene zintuiglijkheid, dus zo dat de ene zintuiglijkheid de andere waarneemt.
Daarvan kunnen we eerst eenvoudige voorbeelden noemen, zoals dat ik zelf warm moet zijn om iets als koud waar te nemen of omgekeerd koud om iets als warm waar te kunnen nemen of hard om iets als zacht waar te nemen en zacht om iets als hard waar te nemen.
Dus volgens de idee der dialectiek, de leer der tegenstelling.

Ook met kleuren gaat dit op dat elke kleur zijn eigen tegenstelling heeft.
Smaken zijn ook vrij beperkt en eenvoudig in zoet, zuur, zout en bitter, al zou ik niet weten wat hier de precieze tegenstellingen zijn. Maar met geuren wordt dat wat moeilijker, vanwege de enorme hoeveelheid daarvan, maar we mogen veronderstellen dat daarbij een zelfde soort dialectiek aanwezig is.
Maar met geluiden moet het wel de algehele stilte zijn, dus eigenlijk alleen maar de ontvankelijkheid voor een geluid, zonder dat het eigen ik de vorm heeft van een tegengeluid, want het is moeilijk voor te stellen dat er steeds geluid in onze hersenen zou zijn.

En bij al die andere waarnemende zintuiglijkheid is het geval dat ik me die niet bewust behoef te zijn.
Ik behoef me niet expliciet warm te voelen om iets als koud waar te nemen. Ik kan echter wel de conclusie trekken dat ik iets als koud voel als dat iets kouder is dan mijn eigen lichaam, dat dus warmer moet wezen.

Ook hier dus dus sprake van bewusteloosheid, namelijk de temperatuur van mijn lichaam.
En ook hier moeten we dus de conclusie trekken dat deze ontbrekende zintuiglijkheid van het eigen lichaam als materie aanwezig is, die wel waargenomen kan worden, maar niet behoeft waar genomen te worden, maar dan toch wel aanwezig is (wat we dan materie noemen: bewusteloze zintuiglijkheid).

En in het algemeen kunnen we dan ook zeggen dat wij slechts heel weinig van ons eigen lichaam ervaren, dat immers een zeer ingewikkeld systeem is waarvan we zo onmiddellijk heel weinig ervaren dan alleen de meest noodzakelijke oppervlakkigheid.
En dan nog het meeste voor zover dan van buiten door onze zintuiglijke organen wordt waargenomen, zonder dat we die zintuigen zelf zintuiglijk waar nemen, noch het functioneren daarvan.

Dus we ervaren zelf niet de dialectiek dat we warm zijn om iets als koud waar te nemen, maar trekken slechts die verstandelijke conclusie.

Dus net zoals een ding, die bewusteloos is, zo zijn wij ook zelf grotendeels bewusteloos.
Maar zoals wij dan wel een groot bewustzijn der dingen kunnen hebben, zo hebben de microwezens op hun beurt een groot bewustzijn van ons, want ze wonen immers in ons lichaam en zij ervaren wel de volledige dialectiek van ons zintuiglijke waarneming, weten wel hoe dat allemaal werkt.

Title: Re:Einstein
Post by: harriechristus on January 03, 2012, 09:07:00 PM
73 - Mijn zintuiglijk bewustzijn is zeer klein.

Dus dat alles als bewustzijn is, wil nog niet zeggen dat het mijn bewustzijn moet zijn, want mijn bewustzijn is slechts heel klein in het onnoemelijk grote bestaan, waarvan het meeste dus het bewustzijn van vele anderen is (levende wezens: dieren en mensen en microwezens), dus voor mij onbewust.
Ook hier zien we dus het fenomeen van de bewusteloosheid, namelijk het bewustzijn van de een is bewusteloos voor de ander.
Hier treedt het weten (het geestelijke) in de plaats van het zintuiglijk bewustzijn zelf, want ik weet dat de anderen een eigen zintuiglijk bewustzijn bezitten wat ik zelf niet bezit.
Terwijl het bij het ding andersom is: ik heb meer bewustzijn van het ding dat het ding van zichzelf heeft.
En in dat geval is het ding voor zichzelf als materie (bewusteloos bestaan), wat ik eveneens weet (de materie is dan eigenlijk ook geestelijk).

Het objectieve bewustzijn is gemakkelijker dan het subjectieve zelfbewustzijn.

Ten tweede zien we dat het objectieve bewustzijn van het andere, dus datgene wat van buiten komt, veel gemakkelijker is dan het eigen zelfbewustzijn, dus de toestand waarin de mens zichzelf bevindt.
Zo is het veel gemakkelijker de temperatuur, hardheid of zachtheid, geur en smaak van iets anders waar te nemen dan van zichzelf, want in het laatste geval moet ik ook mezelf tot een uiterlijk object maken en heb ik de indruk de buitenkant waar te nemen en niet het wezenlijke van mezelf als subject.
Voel ik iets als koud, dan voel ik niet mezelf ook meteen als warm.
Het bewustzijn is dan ook gemakkelijker dan het zelfbewustzijn en het laatste treedt dan ook later op in de ontwikkeling.
Zo vragen we ons af of een dier wel zelfbewustzijn heeft.

Het eigen ik als een raadsel.

Zo is het veel gemakkelijker een ander ding of mens te zien dan mezelf te zien.
Wil ik mijn gezicht zien dan heb ik zelfs een spiegel nodig, waarbij ik mezelf eerst moet objectiveren, dus tot een object buiten mezelf maken.
Wil ik mijn eigen hersenen zien dan kan dat zelfs helemaal niet direct en moet een ander dat doen middels een operatie.
Het objectieve, extraverte bewustzijn is gemakkelijker dan het subjectieve bewustzijn.
Datgene wat we onszelf dan noemen: het IK, is slechts een algemene benaming, waarvan we ons kunnen afvragen wat dat IK dan eigenlijk is.

Title: Re:Einstein
Post by: harriechristus on January 05, 2012, 09:04:54 PM
74 - Het IK is het onbewuste in relatie tot het bewustzijn.


Omdat de mens zelf niet weet wat het IK is in de waarneming, niet ervaart dat ie bijvoorbeeld koud is bij de waarneming van iets warms, en ook in het algemeen niet of weinig ervaart hoe zijn lichaam functioneert, wat er allemaal in zijn hersens afspeelt, dus zijn bewustzijn naar het object is gericht en niet naar het waarnemende subject, daarom is er sprake van het algemene relatie van het onbewuste ten opzichte van het bewustzijn.
Dus zo dat het IK zelf onbewust is, dus niet alleen algemeen, maar ook nog eens onbewust.
Een mens weet immers niet wat dat IK is, vraagt zich af wat het is.
Zo zelfs dan velen menen dat het IK dan Niets is.
Alle bewustzijn wordt dan als object bepaald en niet als subject.

Het IK is het lichaam.

Maar hier in de zintuiglijke waarneming is dat IK in zijn algemeenheid ten eerste het lichaam, dat immers de basis is van het zintuiglijk functioneren, het geheel is van de zintuiglijke organen met de hersenen daarbij.
Dus de tweede oplossing is hier: ik ben mijn lichaam, want het is het lichaam dat waarneemt, bijvoorbeeld de ogen en hersenen bij het zien, de oren en de hersenen bij het horen en de huid en de hersenen bij de tastzin, met name van de vorm van iets en ook de temperatuur.
Dan is er ook nog de tong voor de smaak en de neus voor de reuk.

Wat ziet mijn oog?

Maar steeds noemt de mens deze organen helemaal niet.
Hij zegt niet (als de Indianen): wat ziet mijn (lodderig) oog?
De moderne mens zegt: IK zie en hoor en voel (betast) en ruik en proef.
Maar hoe dat IK dat dan allemaal doet, dat ervaart ie niet onmiddellijk.
Dat moet ie zich weer apart objectiveren, zodat het weer opnieuw een object wordt in plaats van een subject.
Wat dan overblijft is het lege algemene IK, dat steeds genoemd wordt en dat dus onbewust is en zijn lichaam moet zijn.

Dus: IK ben het waarnemende subject, dat slechts algemeen is en onbewust en dat mijn lichaam is.

En dan gaat het hier om een algemene basisrelatie van het onbewuste (het IK als lichaam) ten opzichte van het object als bewustzijn.
Title: Re:Einstein
Post by: harriechristus on January 08, 2012, 09:04:03 AM
75 - Van Einstein naar een totaal dialectisch systeem der werkelijkheid.

En als het over een relatie gaat dan heeft dat ook alles te maken met de relativiteitstheorie, alleen bij Einstein gaat het slechts om een zeer beperkte relatie van de snelheid van het object ten opzichte van het subject, waarbij elkeen zich als stilstaand mag beschouwen.
Maar in werkelijkheid zijn er heel veel relaties denkbaar van waarnemend subject en waargenomen object, waarvan ik er al een aantal genoemd heb, zoals de temperatuur, en van bewustzijn ten opzichte van het onbewuste, en is het volgens mij zaak de idee van Einstein in een veel ruimer kader te plaatsen van de totale werkelijkheid.
Om Einstein werkelijk goed te begrijpen moet het veel beter doordacht worden als een totale filosofie der totale werkelijkheid.
Ook al omdat de filosoof Hegel zo ongeveer hetzelfde beweerde als Einstein in zijn dialectisch systeem, maar daarin de gehele werkelijkheid bedoelde als systeem van relaties in these, antithese en synthese, waarin alles samenhangt met eigen tegendeel.
Title: Re:Einstein
Post by: harriechristus on January 10, 2012, 08:29:59 PM
76 - We nemen alleen de "tussendingen" waar.

De dingen en mensen zijn met elkaar in relatie en als zodanig, dus buiten die relatie of los, dus zonder die relatie, zijn ze niet of niks.
Terwijl we de dingen wel zo menen te aanschouwen, dus als aparte fenomenen, zijn het steeds de "tussendingen" die we waar nemen, de relatie tussen het ding en ons zelf.
De ruimte tussen de dingen zijn de ware dingen en de dingen zelf, op zichzelf, zijn leeg.
We kunnen die ook niet waarnemen, ook al lijkt het van wel.
Wel kunnen we die aparte dingen zo denken.

Kant.

En Kant zei al: "Het ding "an sich", dus het ding als zodanig, kunnen we niet kennen".
Hij bedoelde: we kunnen dat niet waarnemen, maar we kennen het wel, want we denken het.
Maar dat kennen is slechts algemeen, dus eigenlijk leeg, net zoals ons ik-bewustzijn algemeen en slechts leeg bleek te zijn in ons zintuiglijk bewustzijn als subject.
Nu blijkt dus ook het objectieve ding leeg te zijn, iets dat we niet waar kunnen nemen, maar wel zo kunnen denken, maar slechts als een abstractie, dus leeg, iets wat slechts als onbewust bestaat, zoals ook ons eigen ik.

Freud.

En bij het laatste moet ik even aan Freud refereren die het bewuste IK van de mens in het onbewuste plaatste.
Als bewust is ons IK slechts denkbaar, dus algemeen en leeg, maar als aanschouwing, dus zintuiglijk zit deze in het onbewuste.
Maar dan gaat het bij Freud niet om het zintuiglijke IK als lichamelijkheid, dus als lichamelijk subject van de hersenen en de zintuiglijke organen, maar om het innerlijke subject, dat zich openbaart in de droom en de dagdroom en fantasie.
Title: Re:Einstein
Post by: harriechristus on January 12, 2012, 01:30:12 PM
77 - Hegel.

Ook Hegel behandelt de relativiteit en wel in het tweede afdeling van zijn Logica. De eerste afdeling behandelt die van het Zijn, en in de tweede afdeling splitst het Zijn zich in Wezen en Verschijning (synthese is de Werkelijkheid).

Dat wil zeggen: het algemene Zijn moet verschijnen in allerlei bijzondere vormen van Zijn, dus de dingen, waarbij het algemene Zijn zelf het Wezen wordt als algemene grondslag.

Het Zijn zelf wordt aldus iets innerlijks en de bijzondere vormen van Zijn als de dingen wordt het uiterlijke, de Verschijning dus.

Het Zijn wordt aldus iets relatiefs, als een betrekking van het algemene Zijn en het bijzondere Iets.

a - Relatieve begrippen.

Als zodanig moet dat ook uitgedrukt worden in zogenaamde relatieve begrippen, zoals postief en negatief. Dat wil zeggen: het positieve kan er niet zijn zonder het negatieve, zoals we ook groot niet kunnen denken zonder klein, of snel zonder langzaam.
Ook Wezen en Verschijning zijn zulke relatieve begrippen.
Verder kennen we heel veel van zulke begrippen, zoals man en vrouw, ouders en kinderen, goed en kwaad, enzovoort.

b - Het Wezen verschijnt als Ding en het Ding verschijnt voor Ons.

Bij Hegel is het Wezen het algemene Zijn, en de Verschijning is het bijzondere Ding.
Nu is er echter nog een verdere verschijning en wel dat het ding voor ons verschijnt, dus als zintuiglijk bewustzijn, en waarbij het Zijn zelf de materie is en wij zelf ook materie zijn en wel als lichaam.
Dus zo dat de materie voor zichzelf verschijnt en wel voor ons als lichaam(zie daarvoor paragraaf 70).

c - De materie verschijnt aan zichzelf.

Aldus schuift het een plaatsje op: eerst is het algemene Zijn het Wezen ten opzichte van de Verschijning als de materie.
Dan is de materie zelf het wezen als verschijning voor ons in het zintuiglijk bewustzijn als we de dingen waarnemen.
Aldus verschijnt de materie voor zichzelf, de ene materie (het ding) aan de andere (het lichaam).

d - Het IK als algemene lichamelijke materie.

Maar ten derde is de mens niet alleen maar lichaam, maar ook algemene lichamelijkheid als denken, wat weer het Zijn is, maar nu als denkend bewustzijn, zodat het eerste Zijn(dat eerst nog primitief en bewusteloos was) nu tot denkend zelfbewustzijn komt en wat we uitdrukken in het IK, dat eerst een algemeen leeg begrip is, dat anderzijds alles omvattend is, want alle zintuiglijke waarneming omvat, want het IK ziet en hoort en voelt en ruikt en proeft, en denkt zichzelf ook nog eens.

e - Van Zijn naar relativiteit naar Begrip.

En in de derde afdeling van Hegels Logica komt dan het Zijn van de eerste afdeling middels de relativiteit van de tweede afdeling tot het Begrip van de derde afdeling, dus daar waar de relativiteit ook begrepen wordt als een logisch systeem.
Terwijl het in de tweede afdeling alleen maar ervaren wordt, maar nog niet begrepen.


Title: Re:Einstein
Post by: harriechristus on January 15, 2012, 09:41:56 AM
78 - Parallelle heelallen.

Hegel beschouwt de relativiteit als antithese, als het negatieve dus, en is nog niet de werkelijke oplossing van het begrip.
Dit komt tot uiting dat de relativiteit vele visies mogelijk maakt, dat wil zeggen: je kunt iets op vele manieren bekijken.
Er zijn net zoveel meningen als er mensen zijn. Iedereen bekijkt de wereld anders.
Aldus is er niet één waarheid, maar oneindig vele.
In termen van de leer van Einstein: er zijn net zoveel heelallen als er waarnemers zijn.
Hoewel Einstein dat zelf nergens zo duidelijk zegt (voor zover ik weet).
En daaraan gaat de theorie van Einstein mank.
Een mogelijke oplossing ligt dan in de idee van parallelle heelallen waarin inderdaad vele heelallen zouden bestaan.
Title: Re:Einstein
Post by: harriechristus on January 16, 2012, 02:00:38 PM
79 - De relativiteit als veel ruimere algemene opvatting.

De theorie van Einstein strekt zich verder uit dan alleen maar een natuurwetenschappelijke theorie te zijn. Het relativisme is ook een algemeen bekende maatschappelijke en filosofische opvatting, namelijk dat iedereen zo zijn eigen mening heeft en dat je alles op velerlei manieren kan bekijken.
De mens zelf als individu is hier de grondslag van de waarheid.
Politiek is dit bekend als het liberalisme en filosofisch als Solipsisme.
Er is niet één waarheid, maar er zijn er eindeloos vele.
Reeds bij de oude Grieken was het bekend als Sofisme.
Elke mening of gedachte is wel ergens te verdedigen, heeft wel een of andere grondslag.
Ook goed en kwaad bestaan dan niet meer streng gescheiden, want in alles wat goed is is ook wel kwaad te vinden en omgekeerd: in alle kwaad schuilt ook wel iets goeds.
Kortom: goed en kwaad zijn relatief.
Het hangt er maar van af hoe je iets bekijkt.
Title: Re:Einstein
Post by: harriechristus on January 17, 2012, 02:44:45 PM
80 - Meningen versus de Waarheid.

Maar reeds Socrates wist dat niet elke mening gelijkwaardig was en dat er slechtere en betere meningen bestaan en ook grote geleerdheid. Hij streed tegen de Sofisten die zich goed lieten betalen om rechtszaken te voeren.
Meningen zijn slechts meningen en ze zijn er bij miljoenen, maar de waarheid is iets anders en als iemand bijvoorbeeld ziek is dan gaat ie toch niet af op de mening van een willekeurige vriend of kennis, maar hij gaat naar de dokter, die immers kennis van zaken heeft.
Dat was het argument van Socrates.

Je kunt de werkelijkheid op velerlei manier bekijken en je kunt ook vele meningen hebben, maar een gedegen kennis hoe de werkelijkheid werkelijk in elkaar steekt, dat is iets anders.

De waarheid is niet een of andere mening, maar het totale systeem van de werkelijkheid, waarvan de meningen slechts kleine deeltjes van zijn.
Meningen komen en gaan, maar de waarheid is de eeuwige grondslag van alle bestaan en dat is iets anders.
Of in termen van mijn kritiek op de theorie van Einstein: de waarheid is niet de visie van een of andere willekeurige waarnemer, maar deze is het totale systeem van het heelal als grondslag.
Title: Re:Einstein
Post by: harriechristus on January 18, 2012, 10:49:59 AM
81 - Over de verhouding individu en heelal.

Einstein maakt het zelfs zo gek dat ie dat totale massa van het objectieve heelal verklaart tot slechts een individuele mogelijkheid te midden van alle andere.
Want hij maakt het individu tot grondslag en kan niet anders dan vervolgens het totale heelal ook als iets individueels te zien, in plaats van dat het heelal zelf de totale optelsom is van alle individuele visies en daarmede de grondslag en basis van allen.

Het is hetzelfde te menen dat een koning of een minister-president van een land een gelijke positie in neemt als de eerste de beste koekenbakker.
Nu kan het inderdaad zo zijn dat de mening van een koekenbakker over politiek toevallig beter is dan die van de koning of een minister-president, en dat omdat in de politiek het irrationele een grote plaats inneemt.
Maar in de wetenschap behoort dat niet zo te zijn en het is een slechte zaak als dat wel zo in.
Het is een teken dat niemand nog de waarheid weet en deze daarom vervangen wordt door de mening.
En dat heeft politiek zijn realiteit gekregen in het liberalisme en wetenschappelijk in de relativiteitstheorie, waarin elk individu als waarnemer gelijkberechtigd zou zijn.
En het objectieve heelal als een gelijkwaardig individu daar tegenover wordt behandeld.

Drie vormen van relativiteit.

Dit wordt door Einstein dan behandeld in de gelijkmatige beweging en ook in de versnelling en in de draaibeweging en is de grondslag der relativiteit.
Wat de gelijkmatige beweging betreft wordt dit geïllustreerd met het bekende voorbeeld van de rijdende trein die voor de reiziger stil zou staan en deze mag beweren dat de omgeving beweegt.
Zonder daarbij een duidelijk onderscheid te maken tussen de echte beweging van de trein en de schijnbeweging van de aarde.
Wat de versnelling betreft wordt dat geïllustreerd met het bekende voorbeeld van de lift (die vrij hangt in het heelal), die omhoog wordt getrokken en waarbij de ontstane kracht uitgelegd mag worden als zwaartekracht door de versnelling van het heelal in tegenovergestelde richting.
En wat de draaibeweging betreft zo dat de middelpuntvliedende kracht veroorzaakt zou worden door het heelal dat draait in plaats van de draaiende waarnemer of het draaiende object zoals de aarde bijvoorbeeld.
Title: Re:Einstein
Post by: harriechristus on January 18, 2012, 09:08:05 PM
82 - Nogmaals even de tegenstrijdigheid van Einstein.

Nu heb ik de tegenstrijdigheid van Einstein meer dan voldoende aangetoond, maar het kan geen kwaad deze nog eens even te herhalen aan de hand van een voorbeeld omtrent de verhouding van het individu (de waarnemer) en het objectieve heelal.

Zo staat in het eerste boek dat ik over Einstein las* geschreven dat als een waarnemer in een raket met grote snelheid de aarde nadert dat deze platgedrukt schijnt.
Ten eerst is hier dus niet de aarde met heelal de basis van de contractie, zodat de raket platgedrukt zou zijn, maar de raket zelf, dus de individuele waarnemer.
Dus puur liberaal.
De aarde is platgedrukt, waarvan ik nooit iets gemerkt heb en ook nooit bewezen is, namelijk elke keer als met name deeltjes ons met grote snelheid naderen.
Die ons bovendien van alle kanten naderen zodat we van alle kanten platgedrukt moeten zijn.

Ten tweede geeft de schrijver zelf toe dat dit SCHIJN is, dus niet werkelijk zo.
En als illustratie noemt hij als voorbeeld een auto die ons nadert en daardoor schijnbaar groter wordt door het perspectief van onze waarneming.

We zijn dus in de wereld der SCHIJN beland, en dat is ook een mogelijke oplossing van de tegenstrijdigheid van de theorie van Einstein, dat het een schijnwereld is, waarin evenveel heelallen zijn als waarnemers.
Of gewoon dat er materieel gezien even zoveel heelallen zijn als waarnemers.

Maar Einstein zelf beseft dat helemaal niet en noemt dit ook niet, noch het onderscheid van schijn en werkelijkheid, noch dat er sprake is van even zoveel heelallen als waarnemers.
Zodat ook de aanhangers van Einstein dat niet voldoende beseffen en dan bij de behandeling van de tweelingparadox toch weer eenzijdig en hardnekkig vasthouden aan een vertrekkende en versnellende raket, die van de aarde weg reist, zonder daarbij te willen erkennen dat de raket dan ook als stilstaande beschouwd mag worden en dus de aarde versnelt (die dan ook een tijdsvertraging moet hebben, net zoals de aarde plat is in het bovengenoemde voorbeeld).
Wat Einstein zelf behandelt in zijn voorbeeld van de lift, die omhoog getrokken wordt in het heelal en toch ook als stilstaande beschouwd mag worden.

*Gij en de natuurkunde van Dr. Paul Karlson bladzijde 197.
Title: Re:Einstein
Post by: harriechristus on January 19, 2012, 06:50:52 PM
83 - De Franse Revolutie en Einstein.

In de verhouding van het individu als waarnemer en het heelal, wordt het individu als grondslag genomen in plaats van het heelal. Het deel wordt grondslag van het geheel.
De wereld wordt op zijn kop gesteld.

Nu kan dat ook wel als het individu het geheel vertegenwoordigt, dus denkt en handelt krachtens het geheel, zoals bijvoorbeeld een koning betaamt.
Maar als de koning alleen maar aan zichzelf denkt, dus aan zijn eigen individuele eigenbelangen, dan is de koning geen koning meer en moet afgezet worden.
Want dan is hij een individu geworden als ook alle andere staatsburgers individuen zijn.
Dat is dan gebeurd in 1789 ten tijde van de Franse Revolutie, waarin de koning werd onthoofd en vervangen door het principe van het liberalisme: het vrije individu, want als iedereen nou maar goed voor zichzelf zorgt dan komt het met de staat ook wel voor elkaar.
Aldus is de staat uit elkaar gevallen en vervangen door de vrije individuen.
Dit principe heerst nog altijd en de idee van Einstein is daar een variatie op, want ook deze heeft het heelal als grondslag vervangen door de waarnemer als individu.

Title: Re:Einstein
Post by: harriechristus on January 20, 2012, 02:24:49 PM
84 - De versnelling zou wel vast te stellen zijn.

Wat de verhouding individu en heelal betreft wil ik dit nog even kwijt: men meent namelijk dat men geen absolute beweging vast kan stellen, maar wel een versnelling van de waarnemer ten opzichte van het heelal, omdat er in het laatste geval krachten optreden.

Precies zoals men ook een absolute draaibeweging vast zou kan stellen, er van uitgaande dat het heelal zelf niet draait en dus ook dat het heelal zelf geen versnelling heeft, hoewel het heelal wel een versnelde uitdijing bezit, maar die zal wel zo klein zijn dat die te verwaarlozen is.

Goed: men kan dan wel een versnelling vast stellen aan de hand van de optredende krachten. Maar als men niet weet hoe snel de aarde door het heelal reist en ook niet welke kant op (want men kan geen absolute snelheid vast stellen), dan kan men ook niet vast stellen of een zogenaamde versnelling geen vertraging is.
Want gaat de aarde met een snelheid van 100.000 km/sec de ene kant op en versnelt een raket tot 100.000 km/sec de andere kant op, dan komt de raket stil te staan en dan is er dus sprake van een vertraging en geen versnelling.
Conclusie: dan moet de klok van die raket sneller gaan lopen en niet langzamer en dan kan men vervolgens aan die snellere (of eventueel trager lopende klok) de oorspronkelijke beweging van de aarde ten opzichte van het heelal berekenen.

Dus als de hoeveelheid versnelling vast te stellen is, is ook de oorspronkelijke snelheid te berekenen aan de hand van de veranderende tijdsnelheid.



Title: Re:Einstein
Post by: harriechristus on January 20, 2012, 08:58:23 PM
85 - Schijn en werkelijkheid en de eenheid van beiden.

Overigens moge het duidelijk wezen dat de raket versnelt en niet het heelal, wat Einstein ons wijs wil maken. De versnelling van het heelal is slechts SCHIJN die ontstaat door de echte versnelling van de raket.

Het is net als met de zon die om de aarde draait, ook dat is SCHIJN en niet werkelijk zo. In werkelijkheid draait de aarde om de zon, wat je niet kunt zien, maar wel denken.

Einstein heeft de klok dus weer teruggedraaid naar zoals we de wereld zien, en wat het tegendeel is van zoals het werkelijk is.
Het is de tegenstelling van schijn en werkelijkheid.
De SCHIJN zien we en de objectieve werkelijkheid denken we.

Volgens Einstein geldt alleen de relatie.
Dat is fout: niet alleen de relatie geldt, maar ook datgene wat gerelateerd wordt: de subjectieve waarneming en de objectieve realiteit: de waarnemer en het waargenomene.
Deze drie vormen en drie-eenheid.

Of beter: het totale systeem van relaties geldt, dus de volledige analyse daarvan.
Title: Re:Einstein
Post by: harriechristus on January 21, 2012, 02:38:43 PM
86 - de SCHIJN.

De wereld der SCHIJN is eigenlijk een hogere wereld dan die van de loutere materie alleen.
Want de wereld der materie is alleen maar objectief bestaande, maar die van de SCHIJN is die van ons bewustzijn, zodat het heelal in ons tot bewustzijn komt.
Aan het objectieve heelal der materie wordt aldus nog eens extra die van de subjectieve waarneming toegevoegd.

Noemen we het materiële heelal het werkelijke heelal of zonder meer de werkelijkheid, en onze waarneming slechts SCHIJN, dan is het veel meer andersom en is de SCHIJN een hogere werkelijkheid en de zogenaamde materiële werkelijkheid slechts schijn, in die zin dat het een bewusteloze en wezenloze werkelijkheid is.
Immers: de mens die waarneemt is veel meer waard dan een bewusteloos ding, zoals een steen of een planeet of de aarde of een ster.

Niet dat we daar zonder mee zouden kunnen doen, maar het heelal is toch lager, ondanks dat het zo groots en imposant is.
Het is slechts groots en imposant voor ons, die het heelal kunnen waarnemen.
Het heelal gebruikt zulke termen niet en we kunnen ons zelfs afvragen of het heelal überhaupt wel kan bestaan zonder ons of andere levende wezens(en ik denk dan ook aan de microwezentjes), zodat ons bestaan niet alleen afhankelijk is van het bestaan van het heelal, maar dat het in diepere zin zo is dat het heelal eigenlijk afhankelijk is van het bestaan van levende wezens.


Title: Re:Einstein
Post by: harriechristus on January 22, 2012, 02:56:05 PM
87 - Subjectiviteit en objectiviteit.


Hoewel de SCHIJN van de waarneming hoger is dan het objectieve bestaan van de materie, kan dat hogere niet bestaan zonder dat lagere, evenmin als het lagere kan bestaan zonder het hogere.
Dus bewusteloos bestaan en het bewustzijn van de verschijning, die twee horen bij elkaar en dat is de eenheid van beiden en die leveren tezamen de complete werkelijkheid op, waarin het bestaan in het bewustzijn is opgenomen, dus het hogere omvat het lagere.
Niet andersom.
Zo kan een mens wel een steen zien, maar een steen heeft geen notie wat een mens is, noch wat bewustzijn is.

Die eenheid is die van het waarnemende subject en het waargenomen object.
Dat waargenomen object behoeft geen bewusteloos ding te zijn, maar kan ook een ander levend wezen zijn.
Dus het ene subject kan het andere subject waarnemen, zodat deze een object wordt.
Ook kan de mens van zichzelf bewust worden als object.
Zodat het subject voor zichzelf tevens object is.

Zo zegt men wel vaak: "alles is subjectief", maar vergeet daarbij dat het subject (dus het eigen IK) ook een object is, namelijk objectief bestaat.
Evenals andere subjecten (mensen) objectief bestaan voor mij.

Maar een levenloos ding, zoals een steen, is omgekeerd geen subject in de betekenis van een levend en waarnemend wezen te zijn.
Of je zou moeten zeggen met Jung: "Ons bewustzijn van een steen is het zelfbewustzijn van die steen in ons".
Hij zegt: "Kan het niet zijn dat als ik op een steen zit en aan die steen denk, dat ik die steen zelf ben in mijn denken en als steen aan Jung denk?"
Dus zo dat de mens zichzelf met een steen identificeert en deze tot zijn eigen identiteit maakt.
Goed, maar het is toch de mens die dat denkt en doet en niet werkelijk die steen zelf.

Title: Re:Einstein
Post by: harriechristus on January 23, 2012, 05:31:03 PM
88 - De Ziel als basis der zintuiglijkheid en als apart gevoelsleven.

De mens als subject is het algemene IK, dat alle zintuiglijke waarnemingen doet en ook nog gevoelt en denkt.
Dat IK als basis van alle zintuiglijkheid noemt Plato de Ziel. Dat is goed, want het is de Ziel als het gevoel dat de algemene basis is van de zintuiglijkheid. De Ziel is het algemene van de ervaring, de impressie, dat kan ook.
Toch kunnen we een onderscheid maken in de Ziel zelf als enerzijds het algemene der zintuiglijke waarneming en anderzijds waar de Ziel ook vrij voor zich zelf bestaat als gevoelsleven.
Met name als de mens zich gelukkig voelt of verdrietig of boos of eenzaam, dan is dat toch weer iets aparts, waarin het gevoelsleven zelfstandig is, wel in eenheid met de zintuiglijke ervaring of innerlijke voorstelling, maar toch ook los daarvan voor zichzelf.
Daarom zijn er dan eigenlijk twee zielen: die van de zintuiglijkheid en die van het gevoel.
Het gevoelsleven is een apart bewustzijn.
Title: Re:Einstein
Post by: harriechristus on January 24, 2012, 07:38:19 PM
89 - Nog meer zielen.

We zouden de ziel nog verder kunnen verdelen in een oordeel over de uiterlijke ziel, dus de lichaamsziel en de innerlijke ziel.
De lichaamsziel is immers de algemene grondslag van alle zintuiglijke ervaring, maar apart daarvan is het oordeel over die ervaring, bijvoorbeeld of ik voedsel al of niet lekker vind, of dat ik een schilderij mooi vind of niet.

Maar dan is er ook nog een innerlijke ziel als gevoelsleven die mij het gevoel geeft gelukkig te zijn of eenzaam of verdrietig.
En die ziel heeft een eigen zelfstandigheid, die niet zozeer afhankelijk is van zintuiglijke ervaringen, maar afhankelijk kan zijn van eigen denken of levensverwachtingen of gewoon gevoelens uit zichzelf produceert krachtens eigen logica.
Die ziel produceert zo haar eigen voorstellingen, dus haar eigen zintuiglijke waarnemingen.
Zo kan een musicus vanuit zijn gevoelsleven muziek componeren, dus geluid, waarin het gevoel dus niet afhankelijk is van de innerlijke voorstelling, maar de innerlijke voorstelling juist omgekeerd door het gevoel wordt geschapen.

Andersom kan ook, namelijk dat een droom mij een gevoel van geluk geeft.

Dus dan hebben we al vier zielen:

1 - die van de neutrale zintuiglijke waarneming.

2 - het oordeel daar over als aangenaam of onaangenaam en allerlei andere gevoelens.

3 - de innerlijke ziel van het zelfstandige gevoelsleven, dat zichzelf ontplooit krachtens eigen wetten. Deze gaat veel dieper en is ook de grondslag van het menselijke karakter en levensontwikkeling.
Deze innerlijke ziel kan zich uitdrukken in haar eigen voorstellingen van de fantasie, de droom en de kunst.

4 - En deze niet alleen schept, maar ook omgekeerd ook van vrije innerlijke voorstellingen afhankelijk kan zijn.
Als eerste kennen we hier de droomvoorstellingen die een sterke invloed op ons gevoelsleven kunnen hebben.
Waarbij we weer opnieuw een onderscheid zouden kunnen maken tussen die ziel die de droom neutraal waarneemt en de ziel die oordeelt naar bepaalde verder gaande gevoelens.

Er zijn dan nog veel meer onderscheidingen mogelijk, zoals een speciale kunstziel voor elke kunst een aparte ziel en ook kennen we de religieuze ziel en de geestelijke ziel.
Ook zouden we een ziel voor elke zintuiglijke waarneming kunnen invoeren.
Maar hier wil ik het voorlopig even bij laten om niet al te ver van Einstein af te dwalen.
Title: Re:Einstein
Post by: harriechristus on January 25, 2012, 06:39:57 PM
90 - De Geest van de mens.

De Mens als waarnemend subject is belangrijk, want deze is immers de grondslag van het bewustzijn der objectieve werkelijkheid, zodat deze minstens even hoogwaardig en gecompliceerd moet zijn als het heelal zelf, want ware dat niet zo dan zou de mens het heelal niet bewust kunnen bevatten, deze niet kunnen waarnemen en begrijpen.

Nu is de mens echter toch beperkt in zijn vermogens, waar bijvoorbeeld de menselijke ogen bepaalde stralingen van zeer korte golflengte niet kan waarnemen.
Nu: daar zijn de de instrumenten voor om de menselijke tekortkomingen op te heffen.
En daarin ligt dan tevens het duidelijke bewijs dat de menselijke ziel niet alleen passief waarnemend is, maar ook actief en creatief.

En bij het laatste gaat het dan niet alleen om het gevoelsleven, maar in het bijzonder om het denken, het verstand dat in staat is de werkelijkheid tot in zijn abstracte basis elementen te analyseren.
Het gevoelsleven is nog te vaag en te onduidelijk, neemt de concrete werkelijkheid als algemene sfeer waar en mist het precieze van de nauwkeurige aanduiding van het denken, dat door middel van een enorme schat aan woorden en hun combinaties in zinnen, de werkelijkheid veel beter weer kan geven, analyseren en ook nog eens de logische structuur beredeneren.

De hoogste en beste identiteit van de mens is daarom niet de waarneming, noch het gevoelsleven, maar het denken.
En ter onderscheiding van de Ziel als gevoelsleven noem ik deze de Geest.
Normaliter worden deze twee: ziel en geest, vaak door elkaar gehaald en dat lijkt me niet juist. Voor een beter begrip is het beter deze twee: ziel en geest, te onderscheiden.

Title: Re:Einstein
Post by: harriechristus on January 26, 2012, 06:51:54 PM
91 - De mens heeft vele identiteiten.

Nu ben ik nog een identiteit vergeten en dat is die van het lichaam.
Die is eigenlijk de laagste, want deze is als zodanig bewusteloos als slechts materie, hoe indrukwekkend de bouw daarvan ook moge wezen als organisme en grondslag van het hogere bewustzijn.

1 - Dus eerst komt de lichaamsidentiteit (ik ben mijn lichaam) als het eerste en meest natuurlijke, bijvoorbeeld voor sportlieden erg belangrijk.

2 - Dan komt het gevoelsleven als eerste bewustzijn, dat eerst nog slechts algemeen en vaag is, een eerste ontwaken, met name bij de lagere levenssoorten.

3 - Dan ontwikkelen zich daaruit de verschillende zintuiglijke bewustzijnsvormen (tasten en proeven en ruiken en horen en zien) als differentie van het gevoelsleven.

4 - Het gevoelsleven omvat vervolgens ook deze zintuiglijke vormen van bewustzijn en is er tevens de basis van.
En als zodanig zeer verrijkt is het de Ziel, het concrete gevoelsleven, dat ook in het zintuiglijk bewustzijn aanwezig is, maar anderzijds ook voor zichzelf bestaat, dus in een onderscheid van uiterlijke ziel en innerlijke ziel.

5 - De innerlijke ziel is vooral creatief in dromen, herinneringen en voorstellingsvermogen en fantasie, en de basis van activiteit naar buiten toe.

6 - En dan hebben we ook nog het denken als hoogste, dat enerzijds abstract is, maar anderzijds ook concreet omdat het denken ook alle voorgaande vermogens omvat, daar over na kan denken en daarvan de geestelijke grondslag is.
Is het denken als zodanig eerst nog abstract, dan is het denken als Geest juist concreet en wel als persoon.

Dus net als met het gevoel dat eerst nog slechts vaag is en dus abstract, maar als ziel ook de zintuiglijkheid omvat, zo is ook het denken eerst nog abstract, maar als Geest concreet en alles omvattend.
Het is dan de Geest die denkt, maar ook handelt en ziet en hoort en voelt, dus al het voorgaande aan zich onderwerpt.
Uitgedrukt in het eenvoudige woordje: IK.

7 - En dan kunnen we nog een verder onderscheid maken tussen de individuele Geest en de alles omvattende en eeuwige en oneindige Geest van God als zijnde de Geest in alle Geesten, die elk mens ook zelf is of in zichzelf heeft.
Title: Re:Einstein
Post by: harriechristus on January 27, 2012, 06:20:01 PM
92 - De mens is meer dan zijn lichaam en meer dan zijn hersenen.

De mens heeft een bewustzijn in zijn zintuiglijke waarneming en ook in zijn gevoelsleven en in zijn denken.
En daarin is de mens niet beperkt tot zijn lichaam, want de mens heeft een bewustzijn van de wereld om zich heen.
Hij neemt immers de wereld waar en denkt daar over na en heeft daar ook gevoelens over.
Dus, hoe raar het ook moge klinken voor sommigen: het bewustzijn van de mens is ook buiten zijn lichaam.
En daarom is het ook onjuist het bewustzijn alleen maar met de hersenen te willen identificeren, zo van: de mens is zijn hersenen.
Nee: de mens is veel meer zijn bewustzijn dan zijn lichaam en zijn hersenen zijn daarvoor een middel.
De hersenen enerzijds en het bewustzijn anderzijds kunnen duidelijk van elkaar worden onderscheiden.

Als ik namelijk de wereld en ook het heelal waarneem dan zit die wereld en het heelal niet in mijn hersenen. Ze zijn buiten me.
Mijn bewustzijn is dus buiten me.

In mijn bewustzijn ben ik dus niet alleen waarnemend subject, maar ik ben daarin ook het waargenomen object. Ik omvat beiden. Ik ben de eenheid van subject en object.
Niet zo dat ik in materiële zin de wereld om me heen zou zijn, maar in de zin van het bewustzijn, dat overigens meer is dan alleen maar materie.
Juist door de mens wordt het heelal tot bewustzijn, heeft dat aan de mens te danken, die daarin zelf de eenheid is van zichzelf en het heelal.
Hoewel je ook zou kunnen zeggen dat het heelal de eenheid is van zichzelf en de mens.
Dus beiden zijn elkaar, vormen een eenheid.

En daarin gaat het dan ook bij Einstein: de relatie van de waarnemer en het waargenomene, hetzij de een en de ander als twee mensen of twee dingen (of mens en ding), hetzij de mens of het ding in relatie met het heelal.

Title: Re:Einstein
Post by: harriechristus on January 28, 2012, 07:35:16 PM
93 - De eenheid van mens en heelal.

Deze relatie berust op een eenheid van beide zijden: enerzijds komt het heelal (of de wereld of de ander) bij de mens binnen via het licht en andere zintuigen om zich met het subject te verenigen.
Anderzijds projecteert de mens zichzelf naar buiten om zich met het heelal te verenigen (qua bewustzijn).
Dus het heelal is net zo goed in de mens, als de mens in het heelal is.

Dit eerste, dat het heelal in de mens is, dat vindt dan plaats in zijn hersenen, maar dat is de mens zichzelf niet bewust.
Wel het tweede als de mens het beeld van het heelal in zijn hersenen weer naar buiten projecteert en het daar ziet waar het vandaan komt.

Dat tweede is dat van de automatische (uiterlijke) voorstelling, waarbij de waarneming van het heelal tot een subjectieve voorstelling gemaakt wordt (en waarbij er van allerlei aan toegevoegd wordt, wat niet werkelijk van buiten komt) en dan terug geprojecteerd wordt.

Dat terug projecteren is dan niet materieel, maar ideëel.
Tenminste: voor zover wij weten.
Zo het werkelijk materieel zijn, dan zou het met een oneindige snelheid moeten gaan, de snelheid van ons denken.
Want als wij de sterren daar zien waar ze zijn, op vele lichtjaren afstand, dan berust dat op ons denken, ons weten dat het zo is.
Voor de wereld dichtbij is dat niet noodzakelijk en zou de lichtsnelheid meer dan voldoende zijn.

Kwantumverstrengeling.

In de wetenschap komt de oneindige snelheid voor als kwantumverstrengeling, waarbij informatie onmiddellijk wordt overgedragen, dus met oneindige snelheid.
Dus zoals de theorie van Einstein aan de materie eigenschappen geeft, die aan de schijn van de zintuiglijke waarneming eigen zijn, zo zijn er ook eigenschappen die eigen zijn aan de geest van het denken.
Dit laatste is volgens mij de eigenlijke en hoogste grondslag, dus in de volgorde van: materie is zintuiglijke waarneming (met name het zien van het licht als schijn) en deze berust eigenlijk op het denken.
Title: Re:Einstein
Post by: harriechristus on January 30, 2012, 08:55:32 PM
94 - Er is geen tijd.

Stel echter dat het beeld van de voorstelling werkelijk naar buiten gaat met de snelheid van het licht, en we zouden met dat licht meereizen of beter nog: zelf dat licht zijn, dan zouden we tijdloos worden, dus de reis niet als tijdsduur ervaren, maar we zouden onmiddellijk daar zijn waar we denken dat we moeten wezen (zoals ook de deeltjes uit het heelal die tot ons komen nog heel jong zijn krachtens de theorie van Einstein, hoewel ik me afvraag hoe ze dat meten of dat het gewoon gaat om het lichtbeeld dat niet verandert?).
Alleen degene die op aarde achter blijft, zal we een zeer lange tijdsduur ervaren en dus gespleten zijn in twee personen met verschillende tijdservaringen.

De enige manier om dat op te lossen is dat de aardse persoon in de toekomst kan zien en dus geen tijdsverschil ervaart.
Hoewel dat niet zo belangrijk is omdat de inhoud van het geprojecteerde gelijk blijft gedurende de lange tijd van de reis, zodat voor de thuisblijver de reis niet afgelegd behoefd te worden, wel voor de reiziger, die aldus in de toekomst terecht komt.

Het betreft dan het gezegde: er is geen tijd, dus zo dat de tijdmomenten van verleden en heden en toekomst samen kunnen vallen, want zoals we in het heelal ook in het verleden kunnen kijken, kunnen we met het licht van het heden mee gaande in de toekomst terecht komen.

Zo zouden we ook kunnen zeggen: er is geen ruimte, omdat het heelal evenzeer in ons is, als dat wij in het heelal zijn, dus zo dat ruimtelijke afstanden verdwijnen.
Het daar is immers evenzeer hier als andersom het hier (het eigen ik) daar is.
Zo kan het verleden in het grote heelal in het heden zijn en het heden in de toekomst.

Er is natuurlijk wel tijd als onderscheid van verleden, heden en toekomst, maar dat onderscheid kan ook teniet gedaan worden.
Volgens Einstein kan de tijd ook omgedraaid, maar als we de volgorde van de tijd omdraaien wordt de beweging volgens mij zinloos, zoals en achterste voren gedraaide film.


Title: Re:Einstein
Post by: harriechristus on January 31, 2012, 07:34:58 PM
95 - De relativiteit, oftewel de dialectiek van ruimte en tijd.

Door twee ruimtelijke momenten samen te plaatsen ontstaat er de mogelijkheid die eenheid op twee manieren te interpreteren, namelijk zo dat het heelal in ons is, of wij in het heelal, of wat de tijd betreft: of het verleden is in het heden of andersom: het heden is in het verleden.
En wat de toekomst betreft: wij zijn in de toekomst of andersom: de toekomst is in het heden.
Want de reiziger, die als licht het heelal in gaat, komt zonder tijdverlies van heden in de toekomst, maar hij kan dat ook zo uit kan leggen dat de toekomst in zijn heden is terecht gekomen.
Anders voorgesteld: iemand heeft een snellere tijd dan wij. Zij wij dan met ons heden in zijn toekomst of is hij met zijn toekomst in ons heden?

En dat is dan het principe van de relativiteit van Einstein, namelijk dat één zelfde toestand op twee manieren uitgelegd kan worden en de werkelijkheid zich daarop splitst.
Dus een werkelijkheid worden er dan twee.

Waarschijnlijk heb je wel eens een tekening gezien van een mensenhoofd, die omgedraaid een konijn is of ander dier.
Of de tekeningen van Escher, die je op verschillende manieren kan bekijken.
Er zijn ook nog andere van zulke tekengrapjes, waarin een en dezelfde werkelijkheid op twee manieren bekeken kan worden.

Dit is het principe van de relativiteit en volgens Hegel ook het basis principe van de logica, de dialectiek genaamd, namelijk dat alles in zichzelf tegenstrijdig is en iets anders dan het lijkt te zijn.
Alles schept zijn eigen tegendeel volgens Hegel.
Het bekende voorbeeld is dan als een ruimteschip door het heelal beweegt, dan beweegt het heelal ook ten opzichte van het ruimteschip.
Title: Re:Einstein
Post by: harriechristus on February 01, 2012, 07:04:52 PM
96 - Over de eenheid van Zijn en Niets als Schijn.

Hegel zelf begint met de relativiteit van Zijn en Niets. Het abstracte Zijn, dus het Zijn zonder enige verdere inhoud, dat is helemaal Niets. Kortom: het Zijn splitst zich in Zijn en Niets.
"Bekijkt" men het Niets, dan ontdekt men tot zijn verbazing dat het Niets bestaat, hoewel het toch Niets is. Het is dus ook tegenstrijdig in zichzelf, want het is Niets, maar het is ook een Zijn, namelijk het Zijn van Niets.

Aldus zijn Zijn en Niets eigenlijk hetzelfde, want het Zijn is Niets en het Niets is een Zijn.
Maar ook zijn ze verschillend, want het Zijn is immers het positieve en het Niets het negatieve, en ook positief en negatief zijn twee relatieve begrippen, die ook verwisseld kunnen worden, want wat voor de een positief is is voor de ander juist negatief.
En in de atoomleer hebben wij de elektronen negatieve deeltjes genoemd, maar we hadden ze net zo goed positieve deeltjes kunnen noemen.

Die eenheid van Zijn en Niets wordt bijvoorbeeld uitgedrukt in het begrip Schijn, want Schijn is Iets wat eigenlijk ook Niets is.
Schijn betekent immers zoiets als bedrieglijkheid: het lijkt wat, maar het is niks.
Dus het verenigt het positieve en het negatieve in zichzelf.
Zo zeggen we dat dromen slechts Schijn zijn, niet werkelijk.
Nochtans: dromen bestaan wel degelijk, dus ze Zijn ook, ze zijn niet alleen maar bedrog.

Title: Re:Einstein
Post by: harriechristus on February 02, 2012, 08:51:57 PM
97 - De relativiteit begint bij Hegel.

Zoals hoog niet kan bestaan zonder laag en de vrouw niet zonder de man en de beweging niet zonder stilstand, ruimte niet zonder tijd, zo kan het Zijn niet zijn zonder Niets het Niets overigens ook niet zonder het Zijn.
Tegenstelling horen bij elkaar en de een is noodzakelijk voor de ander.
Dat is de dialectiek van Hegel en dat is ook eigenlijk het principe van de relativiteitstheorie.

Niet alleen horen ze bij elkaar, ze kunnen ook nog eens uitwisselbaar zijn, zodat de ene de ander is en andersom, en wel in die zin, dat ze niet alleen uiterlijk tegenover elkaar staan, maar ook innerlijk in elkaar aanwezig zijn.
Dit kennen we al bij Einstein, waar de beweging als stilstand beschouwd mag worden en de stilstand als beweging.

Wil men echter de relativiteitstheorie van Einstein goed begrijpen dan is het zaak van de grond af aan te beginnen en dat is de filosofie van Hegel, die begint bij de eenheid van Zijn en Niets, die dus ook de relativiteit is van Zijn en Niets.
Eenheid wil zeggen dat begrippen bij elkaar horen en is dus hetzelfde wat relatie is.
Nochtans drukt de filosofie van Hegel nog iets meer uit en dat is de eenheid als synthese, een derde begrip waarin tegengestelde of relatieve begrippen met elkaar verenigd zijn.
Title: Re:Einstein
Post by: harriechristus on February 03, 2012, 08:02:09 PM
98 - Het Wezen als de grondslag van het Zijn is het denken.

En het eenheidsbegrip van Niets en Zijn is de Schijn.
Niet alleen is de eenheid de Schijn, maar van daar uit zijn ook Niets en Zijn zelf Schijn ten opzichte van elkaar, want het Niets schijnt niets te zijn, maar is eigenlijk Zijn en het Zijn schijnt Zijn te zijn, maar is eigenlijk Niets.

Maar ten opzichte van hun beiderlei Schijn als Verschijning is er nu een nieuwe tegenstelling ontstaan, want omdat die tegenstelling van Niets en Zijn de grondslag is van hun beiderlei eenheid als Schijn, zijn ze zelf het Wezen van die Verschijning.
Want Niets en Zijn zelf zijn ook nog iets anders dan alleen Verschijning te zijn.
Zelf houden ze zich als het ware terug als grondslag en wezen der Verschijning.

Die grondslag is een andere eenheid van Niets en Zijn als de ideële grondslag der Verschijning, dat wil zeggen: de metafysica daarvan die zich openbaart in het denken.
Want Niets en Zijn zijn eigenlijk abstracte begrippen, die niet werkelijk verschijnen, maar alleen denkbaar zijn.
Het denken is immers het wezen der uiterlijke verschijning als het innerlijke daarvan.
Waarbij we overigens nog een onderscheid kunnen maken tussen het feitelijke denken als denk-act en de inhoud van het denken.
Hier gaat het echter nog alleen om de inhoud van het denken, dus om de abstracte begrippen als zodanig.
Het feit van het denken, dus als denk-act, als zijnde de creativiteit van de Geest komt later aan bod.
Title: Re:Einstein
Post by: harriechristus on February 04, 2012, 05:52:03 PM
99 - Van Verschijnsel naar Verdwijnsel.

Men kan het geheel zo uitdrukken dat als uit de eenheid van Niets en Zijn de Schijn verschijnt, deze evenzo weer verdwijnt, dus terugkeert in het oorspronkelijke onderscheid van Niets en Zijn omdat deze immers de voorwaarde van de Schijn is (zodat er sprake is van een wisselwerking), die daarin zelf als onderscheid van Zijn en Niets is verdwenen, zodat ook de Schijn zelf weer verdwijnt (omdat deze zijn grondslag kwijt is), niet alleen een Verschijnsel is, maar evenzeer een Verdwijnsel.

Maar nu krijgen Zijn en Niets, die nu ook "verschijnen" een andere betekenis als "verschijning" van het innerlijke te zijn, dus als het wezenlijke van de uiterlijke verschijning en dat is de inhoud van het denken als abstract begrip.
En is het Verschijnsel de eenheid, dan is het denken het onderscheid, wat ook in het begrip: abstractheid uitgedrukt wordt, wat aftrekken betekent of onderscheiden, uit elkaar halen dus.

Je kunt dit vergelijken met een vrouw die een dochter baart en dan moeder wordt, dus verandert ten opzichte van haar dochter: zo wordt de eenheid van Zijn en Niets door de Schijn (de dochter) tot haar Wezen (de Moeder).
Title: Re: Einstein
Post by: harriechristus on February 07, 2012, 02:49:58 PM
100 - Het Worden.

Synthese van verschijnen en verdwijnen is het Worden, waar Hegel mee begint. Ik prefereer echter met de Schijn te beginnen.
Dus eerst het ruimtelijke begrip en dan de tijd.
Het woord Verdwijnsel kennen we helaas niet in de Nederlandse taal, maar is een wezenlijk begrip als tegenstelling ten opzichte van het Verschijnsel en om daarmede het denken uit te drukken, dat metafysisch is, dus zelf geen Verschijnsel is, maar het Wezen daarvan.
Het denken is zelf geen Verschijnsel omdat het volkomen abstract is en dus uiterlijk helemaal Niets is, maar als inhoud tevens een Zijn is.
Deze eenheid van Zijn en Niets is meer primair dan die van de Schijn, maar kan ten opzichte van de Schijn beter duidelijk gemaakt worden in tweede instantie.
De eerste eenheid van Niets en Zijn is dus eigenlijk het abstracte begrip daarvan, dus zo dat we zelf begrijpen dat het Niets IS en het abstracte Zijn Niets is.
Title: Re: Einstein
Post by: harriechristus on February 07, 2012, 08:35:58 PM
101 - Over het onderscheid van Niets en Zijn.

Het wil dus zeggen dat de grondslag van het uiterlijke bestaan (eerst als Zijn en dan als Verschijning) het Niets is, dus datgene wat niet bestaat.

Eigenlijk niet zozeer het Niets zelf, maar de Logica daarvan, namelijk dat het Niets eigen tegendeel is als Zijn en ook de Logica dat alles zijn eigen tegendeel moet hebben, dus ook het Niets zijn tegendeel moet hebben in het Zijn.
Beide redeneringen komen dan op hetzelfde neer.

"In den beginne" (eigenlijk geen begin in de tijd, maar als eeuwig logisch beginsel) was er dus helemaal Niets, en daaruit ontstaat krachtens de Logica (de Geest) het Zijn.

Maar dat Niets en dat Zijn zijn om te beginnen nog hetzelfde, dus we willen dan ook weten wat dan het verschil is tussen Niets en Zijn (wat is het onderscheid?).
Nu: het onderscheid van Niets en Zijn is, dat het Zijn Verschijnsel is en het Niets daarvan de grondslag als het Wezen.

Zo kan het ook en je ziet dat ook deze redenering op hetzelfde neerkomt als de eerste redenering als eenheid van Niets en Zijn.
De eerste redenering was die van de eenheid en deze tweede van het onderscheid.
Title: Re: Einstein
Post by: harriechristus on February 08, 2012, 09:55:12 PM
102 - De relativiteit van Zijn en Niets.

Omdat Zijn en Niets enerzijds verschillend zijn, maar anderzijds ook hetzelfde, zijn ze verwisselbaar, net als in de relativiteitstheorie waarin je de beweging en de stilstand tegen elkaar om kan draaien.
Immers: het Niets is een Zijn en het Zijn is een Niets.
Evenzo is de beweging een stilstand voor zichzelf en een stilstand voor een ander (die beweegt) een beweging.
Dus de dialectiek van Hegel en de relativiteitstheorie doen hier hetzelfde: het omdraaien van een tegenstelling.

Maar als je beiden omdraait krijgen ze toch beiden een andere betekenis, net als bij de relativiteitstheorie, want als de beweger daarin zichzelf als stil staande beschouwt is dat de subjectieve schijn, dus waarin ie van zichzelf uitgaat.
Anders dan dat we van het objectieve heelal uitgaan en onszelf als bewegende moeten beschouwen.
Immers: wij bewegen op de aarde en de aarde draait om de zon en deze in de melkweg, enzovoort, en wij bewegen dus in dat totale systeem met als objectieve grondslag: het totale heelal.
Dus de objectieve visie met het heelal als basis is tegengesteld aan de subjectieve visie met de waarnemer als basis.
De eerste is objectief en materieel en de tweede is subjectief en schijn, dat is ideëel, of ook: metafysisch.
Namelijk als we onszelf altijd als stilstaande beschouwen mogen, want zo zien we het inderdaad.

Nu: iets dergelijks zien we ook bij het omdraaien van Zijn en Niets, want als we dat omdraaien, dan draaien we ook een objectief materiële visie om in een geestelijke of ideële visie.
Immers: met het Zijn bedoelen we ten eerste de gewone materiële wereld, die immers IS en het Niets is Niks, niks materieels in ieder geval.

Gaan we nu zeggen dat het Niets ook iets is, dan is dat omdat we het Niets kunnen denken, het is een idee, een gedachte, dus ook het Niets is iets, een Zijn als iets geestelijks.
Denk maar aan het geloof in het Nirwana, dat Niets is en toch de waarheid moet wezen.
Dus voor de geestelijke mens is juist het Niets het ware Zijn en omgekeerd is voor hem de wereld der Verschijnselen, het Maya, bedrog dus, eigenlijk Niets.

Dus de geestelijke mens draait de natuurlijke verhouding om tot het geestelijke, het materiële in het ideële, en daarmede ook de objectieve materiële visie om in de subjectieve geestelijke visie.
Tenminste: als hij bewust wordt dat geestelijke denken zelf te zijn.
Daarin schuilt dan nog enig verschil.
Want hij kan dat geestelijke ook nog als een God tegen de hemel projecteren in plaats van het in zichzelf te beleven als subject, als eigen IK.

Title: Re: Einstein
Post by: harriechristus on February 09, 2012, 09:37:58 PM
103 - Het IK en het heelal en de zintuiglijke waarneming.

Aldus is er ook enig verschil tussen subject en object bij Einstein (waarnemer en heelal) en tussen het ware Zijn van de Hemel en de Verschijning van al het Materiële dat eigenlijk alleen maar Verschijning dus Niets is (de omdraaiing dus).

De verhouding van subject en object is meer horizontaal als tussen gelijkwaardigen en betreft het denken over het objectieve heelal enerzijds en de verbinding der zintuiglijke waarneming als het subjectieve anderzijds.
Het innerlijke van de Mens zelf, waar de Geest van het denken en de hemel is, wordt verwaarloosd.
Zelfs de Mens als waarnemer is niet veel meer dan een Ding tussen de Dingen.
Einstein = een steen, dat zegt al genoeg.

Maar het Zijn der Hemel en het Niets der Verschijning is meer verticaal en richt zich dus meer naar "boven" (waar men zich God als absolute Geest denkt) en naar beneden waar het al het aards materiële is, dat slechts schijn is.
Niet bewust dat al wat de Mens meent boven te zijn, in hemzelf als subject is.
Zodat de verhouding ook meer horizontaal zou worden als tussen subject en object: Geest en Verschijning.

Dan krijgen we de drie meest wezenlijke elementen: de Mens zelf als denkende Geest in eigen innerlijk (concreet: de hemel) dan aan de andere kant het objectieve heelal en daar tussen in als verbinding de zintuiglijke waarneming.

De zintuiglijke waarneming hebben beiden (Einstein en de religie) gemeenschappelijk, alleen bij Einstein en de wetenschap ligt het accent op de materiële werkelijkheid van het heelal en bij de religie ligt het accent op de hemel als het innerlijke.

Aldus zijn er drie elementen, maar door het innerlijk tegen de hemel aan te projecteren, komt er een extra bij.
Dat doet de religieuze mens, die vervolgens van daaruit het aardse en materiële beneden zich denkt. Goed: dat is dan meer een symbolische verdeling, want al het aardse en materiële is om ons heen als het heelal, dus zowel boven als beneden, voor en achter en links en rechts.
En het innerlijke als hemel zit in ons in het klein als een hoger centrum van het heelal. Daarin huist dan ons ik, de Geest, die in diepste wezen ook die van God is.

Maar daar is ook om te beginnen het NIETS, dat de Mens zelf is.
Title: Re: Einstein
Post by: harriechristus on February 10, 2012, 02:31:15 PM
104 - Men kan het Niets niet denken.

Uitgaande van het Niets zijn er drie redenaties om van het Niets tot het Zijn te komen.

1 - het Niets IS.

2 - alles bestaat alleen dank zij een tegenstelling en zo is het Niets slechts te bepalen in tegenstelling tot het Zijn.

3 - het absolute Niets is ook het Niets van zichzelf, dus het Niets van Niets, eigen negatie dus en dat is het Zijn.

De vierde redenatie.

Nu is er ook nog een vierde redenatie, en deze redenatie ontkent juist de eenheid met het Zijn en zegt: het Niets dat wij denken, is niet het ware Niets. Het Niets is pas werkelijk Niets als wij het niet denken, dus kan geen enkele redenatie gelden.
Het Niets kan immers geen gedachte zijn.

Wij moeten dus het denken aan Niets nalaten, wil het Niets ook werkelijk Niets zijn.
Nog verder gedacht is het ware Niets pas in de bewusteloosheid of de dood of zelfs in het totale Niet-zijn van alles, dus het hele heelal moet dan weg, dus als het absolute Niets. Er mag dan helemaal niets zijn.
Pas dat is het Niets het echte Niets en alle gepraat erover is niet wat het moet zijn.
Want dat maakt het Niets steeds weer tot een Zijn, wat het niet is.

Dat is helemaal juist, hoewel ook niet, want zelfs dit kunnen we denken (want het denken kan van eigen bewustzijnsvorm abstraheren en alleen de inhoud laten gelden). Dus ook dit is nog steeds tegenstrijdig in zichzelf.

Maar goed: ook deze redenatie willen we laten gelden en we moeten dus alle denken aan het Niets nalaten, met als gevolg dat wij ons tot het Zijn moet beperken, omdat het Niets immers niet is en niet kan zijn.
Aldus kan het Niets alleen maar verdwijnen als object van ons bewustzijn en moeten we het Zijn accepteren, dat er immers wel is.
Hoewel we dat Zijn dan niet meer uit het Niets kunnen beredeneren, is het er toch maar. Dus moeten we niet met Niets beginnen, maar met het Zijn.
En zo begint Hegel zijn Logica dan ook niet met Niets, maar met het Zijn.
Hoewel hij ook de redenatie uit het Niets laat gelden.
Want het denken kan wel degelijk van eigen bewustzijn abstraheren en zich tot de zuivere inhoud bepalen en dus weten wat Niets is, hoewel ook niet.
En dat laatste willen we dan ook laten gelden:
Title: Re: Einstein
Post by: harriechristus on February 11, 2012, 06:24:58 PM
105 - Alleen het Zijn IS.

Parmenides.

Dan is de volgende redenatie aldus: alleen het Zijn is en het Niets is niet, en als het Niets niet is, en ook niet kan zijn (want dan is het een Zijn in plaats van Niets), dan ontkent het zichzelf en blijft alleen het Zijn over.
Wat er ook inderdaad is.
Dit is dan zo ongeveer de redenatie van de Griekse filosoof Parmenides, die ook het Worden ontkende, omdat het Worden als een verschijnen en weer verdwijnen, een Niet-Zijn zou impliceren.

Nochtans: als we ons heen kijken dan kunnen we nergens het ware alenige Zijn vinden, wel allerlei bijzondere vorm van Zijn, maar niet HET Zijn, waarvan er dan slechts EEN zou mogen zijn. Ik vind wel ruimte en tijd en dingen en mezelf, maar nergens vind ik het ZIJN als zodanig.
Zou dat bijvoorbeeld oneindig zijn, dan is het hier en daar en dus verdeeld in zichzelf, en dus niet EEN.

Gorgias.

Dit is de redenering van de Griekse filosoof Gorgias, die zegt: Het Zijn is niet, en zou het zijn, dan zouden we het niet kunnen kennen, want Zijn en Kennen zijn verschillend, en zouden we het kunnen kennen, dan zouden we het niet kunnen mede delen, want om iets mede te delen, gebruiken we het woord dat niet het mede gedeelde zelf is.
Title: Re: Einstein
Post by: harriechristus on February 13, 2012, 08:42:42 PM
106 - Het beperkte Zijn en het bepaalde Zijn.

Nergens kan men het Zijn als zodanig vinden, wel allerlei bijzondere vormen van Zijn, en ook dat is een synthese van Zijn en Niets, namelijk het bepaalde en beperkte Zijn, het Zijn dus met een gebrek, dat niet het ware absolute Zijn is, maar slechts een beperkte vorm daarvan, dus met een gebrek, een beperking, dat is negatief als Niets, maar ook positief als zijnde bepaald, dus als Zijn en wel als Iets.
Die twee: bepaald Zijn en beperkt Zijn gaan in alle dingen samen.
Er is niets wat niet bepaald is en er is niets wat niet beperkt is.

Dit is dan een verdere ontwikkeling van de eenheid van Zijn en Niets als Verschijning in allerlei vormen van Zijn en Niets, dus allerlei vormen van Verschijning.
Title: Re: Einstein
Post by: harriechristus on February 14, 2012, 07:11:45 PM
107 - De Verschijning als punt.

Want zo moeten we de Verschijning als eenheid van Zijn en Niets ten eerste bepalen wat we daar onder verstaan.
Nu: de eerste vorm van Verschijning is natuurlijk niet compleet en volmaakt als een oneindig systeem van de werkelijkheid van heelal en wereld en plant en dier en mens.
Nee: de Verschijning is ten eerste zeer beperkt, heel weinig als het ware, namelijk het punt als het bijvoorbeeld om de ruimte gaat.

En het wonderbaarlijke is dan ook dat het punt iets is dat tevens niets is, want het punt is oneindig klein.
Dus ook het punt is een eenheid van Zijn en Niets als begin van Verschijning als iets wat er is en er toch ook niet is.
Title: Re: Einstein
Post by: harriechristus on February 15, 2012, 08:26:42 PM
108 - Ruimtelijk punt en tijdstip.


Nochtans is de Verschijning tevens een beweging van het ene in het andere. Het is dus meteen een Worden, en Worden is ook een eenheid van Zijn en Niets (waar Hegel mee begint).

Worden is namelijk een Verschijnen als overgang van Niets in Zijn (Verschijning), maar ook een Verdwijnen als overgang van Zijn in Niets (het Wezen).
Zo begint Hegel dan.

En ook het Worden zelf kent een punt van Verschijning (want gaat daarmede samen) en dat is het tijdstip.
En ook dat is een eenheid van Zijn en Niets, eigenlijk ten opzichte van het ruimtelijke punt de abstracte kant daarvan, want de tijd is metafysisch en de ruimte is fysisch (dat wil zeggen: de basis daarvan, want echt fysisch is de ruimte nog niet, dat zijn pas de dingen).
Title: Re: Einstein
Post by: harriechristus on February 16, 2012, 08:47:14 PM
109 - Het getal.

Nu is er nog een begrip dat genoemd moet worden met de Verschijning uit het Worden der uiterlijke realiteit in tijdstip en ruimtelijk punt, en dat is de kwantiteit, de hoeveelheid dus, het getal.

Want tot nu toe hebben we het steeds over kwalitatieve begrippen gehad, die eigenlijk ook al meteen kwantitatief zijn, want reeds met het begrip Niets is er ook sprake van het getal 0, dat immers ook Niets is, en met het Zijn doet het getal 1 zijn intreden.
Het ware Zijn is EEN, was Gorgias al van mening.
En eigenlijk is 0 zelf ook een getal en is er dus ook één!
Ja, 0 en 1 samen zijn twee getallen, zodat je al meteen van 0 en 1 op 2 komt, dat maakt dan samen 3 en dan heb je 4 getallen, enzovoort tot het oneindige.
Zodat er door de dialectiek dat 0 ook 1 is, vanzelf een eindeloze vermeerdering ontstaat uit eigen tegenstrijdigheid van het begin dat 0 ook 1 is.

Zoals 0 ook 1 is, zo is omgekeerd 1 ook gelijk aan 0.
En dan bedoel ik niet een concrete 1 die je door de helft kan delen, maar de abstracte 1, die eigenlijk niks is en gelijk aan 0.

Een voorstelling die je hiervan kunt maken is het raakpunt van een cirkel, die qua grootte gelijk is aan 1, die ook 0 is, want geen werkelijke grootte heeft, dus net als het punt dat ook 1 is en ook 0.

Aldus zie je in de kwantiteit dezelfde dialectiek als in de kwaliteit.
Dat wil zeggen: zoals Niets en Zijn identiek zijn, zijn ook 0 en 1 identiek.
En identiek betekent dat begrippen een eenheid zijn, dat wil zeggen: verschillend maar ook hetzelfde.
En daardoor ook verwisselbaar en dus relatief.
Title: Re: Einstein
Post by: harriechristus on February 17, 2012, 06:36:08 PM
110 - Het IK.

Nu is er nog één en dat is het IK als zelfbewustzijn en wat Hegel noemt: "Für sich sein", dus: voor zich zijn.
De mens bestaat immers voor zich zelf, is van zichzelf bewust, is niet alleen subject, maar ook object.
En wel zo dat subject en object dezelfde zijn: allebei IK.
Ik ben van mezelf als IK bewust.
En terwijl het IK als subject en als object enerzijds verschillend zijn, zijn ze ook volkomen aan elkaar gelijk.

Ook wordt dat Ik voorgesteld als een punt, dus je ziet hier hetzelfde als bij de eenheid van Zijn en Niets in de vorm van een ruimtelijk punt dat ook IS en ook Niets is.
Want je kunt je eigen IK als een punt voorstellen, maar ook als zijnde helemaal Niets.
Het IK is immers Niets, het is metafysisch, een gedachte, maar ook zegt de mens: "Ik ben hier!", dus hij is wel degelijk ergens en dat hier kun je dan als een ruimtelijk punt voorstellen, maar ook als een tijdsmoment in het NU.
Title: Re: Einstein
Post by: harriechristus on February 18, 2012, 07:36:30 PM
111 - Gods IK.

Dat IK is heel belangrijk, want zou men zich af kunnen vragen: "Is God niet in dit alles aanwezig als schepping uit het Niets, dus als de Geest, dat is de Logica van alles?"

Nu is de beginnende Logica van Zijn en Niets, die vervolgens verschijnt als punt, nog geen concrete persoon te noemen en dus ook geen GOD.
Nochtans maakt die hele Logica wel deel uit van Gods Geest en ook van onze Geest.
Wij kunnen het immers denken en God ook.
Dus vanuit de concrete oneindigheid van het heelal gezien, dus vanuit een heelal dat uit levende wezens bestaat in mijn atoomtheorie, is GOD ook daar in het begin van de Logica aanwezig.

En ook zou je kunnen zeggen: in dat prille begin der Logica is GOD eerst nog helemaal NIETS. En aldus heeft GOD niet alleen het heelal uit Niets geschapen, maar ook zichzelf uit NIETS.
Maar ten tweede ook uit de Logica van zijn eigen Geest, dat is uit de dialectiek der tegenstelling.
En ten derde is GOD ook verschenen, en als eerste als punt, als een potentieel IK punt, dat in een nog latere ontwikkeling tot een bewust denkend ik punt wordt.
Dat wil zeggen: uit de Logica verschijnt GOD als Natuur en keert ten derde tot zichzelf terug om zichzelf te denken, zijn eigen Logica te denken, waarvan het centrum het IK is.



Title: Re: Einstein
Post by: harriechristus on February 19, 2012, 07:19:49 PM
112 - De Heilige Geest.

Nu hebben velen nogal moeite met het godsbegrip vanwege de kerk en het geloof, maar hier gaat het niet om het geloven of de kerk, maar om pure filosofie dat God de Geest en daarmede de Logica der werkelijkheid is, dus ook het wezen der dialectiek met name.
Een verder ontwikkelde dialectiek (relativiteit dus), is dat God evenzeer Mens is als dat de Mens God is.
In God is namelijk ook al het menselijke en in de Mens is evenzeer GOD te vinden.
Beiden zijn enerzijds verschillend, maar ook anderzijds gelijk aan elkaar.
Vandaar dat de moderne mens ook zegt: God is een schepping der mensen.
Hij draait dus de hele verhouding van God en Mens om in zijn eigen tegendeel, zoals Einstein rust en beweging omkeert.
En zoals Hegel Zijn en Niets omdraait.

En dat God ook Mens is, dat kennen we van de mythe van Jezus, die immers Gods Zoon is en dus God, maar ook Mens is.
En dat de Mens zelf ook God is, dat blijkt daaruit dat de Mens de goddelijke Logica der werkelijkheid en de goddelijke Logica van God zelf kan begrijpen.
Gods Geest is ook in de Mens, niet alleen daar buiten, ver weg in de hemel (waar dat dan ook moge zijn), maar ook in hemzelf, in zijn eigen innerlijk, waar de hemel werkelijk te vinden is.

Deze eenheid van God en Mens is dan de Heilige Geest, de Geest van het denken en begrijpen.
Deze is dan aanvankelijk en primitief geopenbaard in de christelijke religie in de vorm van een mythe omtrent ene Jezus, maar verder ook in de filosofie van Hegel als dialectiek en verders ook in mijn atoomtheorie als Gods Rijk in de microkosmos.
Maar die dialectiek van Hegel is ook voor een deel in de relativiteitstheorie van Einstein te vinden.
Ook daar gaat het om de eenheid van subject en object, waarnemer en het waargenomene, wat in de godsdienst is de eenheid van mens en god.
Nochtans gaat het bij God meer om een innerlijke waarneming: de Geest in de mens zelf, waarin het eigen IK en Gods IK samen vallen.
Title: Re: Einstein
Post by: harriechristus on February 20, 2012, 09:01:21 PM
113 - Geest en materie.

Nu leven wij in een materialistische tijd, waarin de mens geen bewustzijn meer heeft van de Geest en meent dat de Verschijning der Materie alles is wat er is.
De moderne mens is op de zintuiglijke waarneming gericht.
Maar bij deze vergeet hij dat hij ook denkende is.
Maar dat denken zelf is voor hem zo goed als NIETS.

Nu: over dat Niets hebben we het al gehad, namelijk dat het Niets ook IS, een ZIJN is als gedachte, want we kunnen dat Niets denken, het is een idee.
En dat Niets is als idee eigenlijk het wezenlijke van de uiterlijke verschijning.
De verschijning zelf is namelijk de verschijning van dat Niets zelf, omdat het ook IS en zich als zodanig los maakt van het Niets om als Verschijning te zijn.

Maar dan openbaart zich hier een verschil tussen enerzijds het Niets dat we denken en het Niets dat we waarnemen.
En velen menen dan ook dat het Niets dat we denken ook werkelijk Niets is, dus eigenlijk het wezenloze, en het Niets dat verschijnt, dus de Verschijning het ware en wezenlijke is.
Dus precies andersom als we eerst geconcludeerd hadden, waarbij het Niets het wezenlijke was en de Verschijning het wezenloze, de uiterlijke schijn namelijk.

Ook hier openbaart zich een relativiteit tussen enerzijds de geestelijke mens, voor wie het denken het ware is en de materialistische mens voor wie de verschijning het ware is.


Title: Re: Einstein
Post by: harriechristus on February 21, 2012, 07:19:55 PM
114 - De absolute Geest van het denken.

Ogenschijnlijk lijkt het denken helemaal niets, want je kunt het niet zien, en het is abstract, maar dat is dan alleen de vorm van het denken.
Gedachten zijn qua vorm abstract, en daarom heb je ook het woord nodig als middel om datgene wat niets is, toch te doen zijn.

Maar de INHOUD van het denken en daar gaat het om, dat is niet abstract.
Want zo zijn de eeuwigheid en de oneindigheid en de natuur en de tijd en de ruimte en de mens allemaal gedachten, allemaal "dingen" die je kan denken.
En die zijn toch niet abstract, maar concrete werkelijkheid.

Alles is in wezen uit gedachten opgebouwd en daarom kan je ook alles denken, ook al zijn er wel eens mysterieuze gevoelens die je niet precies onder woorden zou kunnen brengen.
Maar in principe laat alles zich denken en daardoor is ook wetenschap mogelijk, dat een kwestie is van weten, dus denken, gedachtes.
Aldus blijkt het denken juist concreet te zijn, als je het naar de inhoud bekijkt en nog meer als een systeem van vele gedachtes en velerlei wetenschappen.

Dus wat eerst NIETS lijkt te zijn, blijkt juist het tegendeel te zijn: eeuwig en oneindig en alles omvattend: de absolute Geest.
Het is dan ook niet buiten de werkelijkheid, maar doordringt alles.
Title: Re: Einstein
Post by: harriechristus on February 22, 2012, 09:35:10 PM
115 - Ons wereldbeeld.

Terwijl de Verschijning als het ruimtelijke slechts voor een moment bestaat dat het waargenomen wordt, dus als beeld, dat er slechts even is en dan al weer is veranderd in iets anders, dus hoogst onbetrouwbaar en onstandvastig, is het juist het denken, het weten daar achter dat houvast biedt.
Ons zogenaamde wereldbeeld, is iets wat we weten en niet zozeer wat we zien.
Dat zien is slechts een aaneenschakeling van vele beelden, waaruit we met onze geest van het denken een algemeen denkbeeld vormen, een voorstelling.
Deze laatste is de echte grondslag van de eindeloze veelheid der verschijnselen in de tijd.
Dat is het ware wezen.

De verschijning verdwijnt in de mens zelf.

Niet alleen verdwijnt de verschijning in de tijd, maar ook in de mens zelf, want de wereld komt als beeld tot hem (van groot naar klein), en verdwijnt in zijn hersenen, waar het even wordt waargenomen, om daarna verder in de microkosmos te verdwijnen, dus in het steeds kleinere van de microwezentjes, om uiteindelijk na een oneindige reeks van verkleining, in het niets te verdwijnen en om zich daarna op te heffen tot idealiteit, tot gedachten, wat het ook eigenlijk is.
Dus als verandering van uiterlijkheid tot innerlijkheid door het verdwijnpunt van het Niets.
Het punt is hier de crux, waar het ene verandert in het andere: het uiterlijke in het innerlijke, de verschijning in de Geest van het denken.
Maar ook als de verandering van het aardse in het hemelse.
Title: Re: Einstein
Post by: harriechristus on February 23, 2012, 07:55:15 PM
116 - Geesteswetenschappen en natuurwetenschappen.

Het punt is diep in de microkosmos verborgen na een oneindige reeks van steeds kleinere culturen, maar het IK is er in zijn denken zo bij, want hij weet het meteen: ik ben een punt.
Ook met de eeuwigheid en oneindigheid is dat zo, want ook deze zijn oneindig ver weg en onvoorstelbaar bovendien. Nochtans: het IK weet het meteen, want hij begrijpt wat er mee bedoeld wordt.
Ook kan het IK zeggen: ik ben eeuwig en oneindig.

Dus het denken gaat met oneindige snelheid en kan bereiken wat het zintuiglijke voorstellingsvermogen niet voor elkaar krijgt.
Daarom is het denken het hoogste en ook de meest concrete werkelijkheid.
Vanuit het oogpunt der zintuiglijkheid bezien lijkt het denken abstract als zijnde Niets, maar vanuit het weten der denkende Geest zelf "bezien" (geweten) is het precies andersom.

Daarom heet het ook "weten"schap en geen "zien"schap, maar goed: ook in de wetenschappen is er een onderscheid tussen de geesteswetenschappen die van het denken uitgaan en de natuurwetenschappen die van de zintuiglijke waarneming uitgaan.

Dit dan berustende op de oertegenstelling van Zijn en Niets of omgekeerd: Niets en Zijn, die elkaar zijn en daarom ook tegen elkaar omgedraaid kunnen worden.






Title: Re: Einstein
Post by: harriechristus on February 24, 2012, 08:52:09 PM
117 - Over de eenheid van geest en natuur.

Het gaat hier om de al oude tegenstelling van Geest en Natuur en hoe die twee toch een eenheid zijn, want de Geest is wel degelijk een natuur op zichzelf, want de Geest van het denken kent ook innerlijke voorstellingen en gevoelens die uit het denken voortspruiten.

Een schilderij.

En omgekeerd is de natuur ook geestelijk, want we kennen de geestelijke natuurwetten en verder kunnen we op allerlei manieren over de natuur nadenken.
Dus die tegenstelling is heus niet zo groot en absoluut als de mensen wel denken.
De ene zit in de ander.
Nemen we bijvoorbeeld een schilderij, dan is de voorstelling daarvan geestelijk van aard, want bestaat niet werkelijk op een natuurlijke wijze.
Het is immers een abstract beeld, nochtans wel degelijk tweedimensionaal en materieel weergegeven op een doek.
Het is dus half natuur en half geestelijk als een soort midden tussen beiden in.

Het zintuiglijk bewustzijn van de natuur.

Verder is de natuur die we zien en die we voor zo materieel en gedegen houden in werkelijk voor ons een voorstelling die we zien.
Die natuur lost zich op in licht dat ons oog binnen komt en als beeld in onze hersenen verwerkt wordt, dus precies zoals het schilderij.
Alleen het schilderij is al reeds op het doek geabstraheerd en bij de natuur gebeurt dat dan via het licht in onze hersenen.
Maar wat we zien is in beide gevallen abstract, maar bij de natuur denken(!) we dan dat deze concreet is, dat wil zeggen: we denken het, maar kunnen het als zodanig niet werkelijk waarnemen, want onze waarneming haalt het uit elkaar in vele abstracte eigenschappen, die in wezen zintuiglijk zijn en tot ons bewustzijn behoren net als de geest.




Title: Re: Einstein
Post by: harriechristus on February 26, 2012, 06:26:36 PM
118 - De innerlijke hemelwereld.

Wij denken een concreet samengestelde wereld der materie als zijnde gedegen en betrouwbaar en voor iedereen waarneembaar.
Anderzijds kunnen wij die wereld uitelkaar halen, analyseren in ons bewustzijn middels onze zintuigen, waardoor het abstract wordt, zijn gedegenheid verliest en we er van alles en nog wat van kunnen maken en mee doen wat in de werkelijkheid der materie onmogelijk is.
Het is de innerlijke wereld van onze voorstellingen, onze dromen en fantasie en ook van ons denken.
Het is ook de wereld der wetenschap, want de wetenschap is onmogelijk zonder analyse, zonder de werkelijkheid uit elkaar te halen, en wie een wetenschappelijk boek leest, leest niet over de werkelijkheid als zodanig, maar over de analyse daarvan in velerlei eigenschappen en uiteindelijk over de abstracte gedachten waaruit die zogenaamde concrete werkelijkheid is opgebouwd.
De wetenschap, ook de natuurwetenschap, schept dus een tweede wereld naast de eerste, een innerlijke wereld namelijk, een hemelwereld, zonder dat zij zich dat zelf expliciet bewust is.
En met hemelwereld bedoel ik niet speciaal de hemelwereld van het geloof met engeltjes en god en eeuwige gelukzaligheid, maar ik bedoel daarmee het innerlijke in zijn algemeenheid en alles omvattenheid.
Zelfs zo dat de uiterlijke wereld daar een deel van is.
Title: Re: Einstein
Post by: harriechristus on February 27, 2012, 08:30:02 PM
119 - De mens schept zijn eigen wereld, maar ook zijn hemelwereld.

Nu is het innerlijke niet alleen maar de analyse van het uiterlijke. Neen, want aldus in zijn elementen geanalyseerd, laat zich daaruit door combineren en hergroeperen, allerlei nieuwe mogelijkheden creëren.
Het innerlijke is het laboratorium, de denktank, de uitvinderij, het doorgronden en het opnieuw scheppen der realiteit.
Onze gehele wereld is er het bewijs van.
Wie eenmaal begrijpt hoe het in elkaar steekt, kan zelf zijn gang gaan om het allemaal anders en beter te doen.
De natuur der dingen en planten en dieren wordt aldus ontwikkeld tot een wereld van mensen en hogerop ook tot een hemelwereld van dromen, kunst, wetenschap en cultuur, van filosofie en religie.

Het is niet zozeer GOD, die in den beginne het heelal geschapen zou hebben en de natuur, maar het is veel meer de Mens, zijn Zoon dus, die het allemaal veel beter doet en zegt: "Ouwetje, ga jij maar even rusten. Je hebt je 6 dagen druk gemaakt, maar nu is het wel mooi geweest. Laat mij ook eens wat doen!"

De Mens zelf is eeuwige schepper en zelfs de Goden schept Hij naar zijn beeld.
Het is de Heilige Geest, de Logica van alles, die niet alleen in GOD is, maar ook in de Mens en nog veel meer bij de microwezentjes.
Deze Logica is de dialectiek, de leer der tegenstellingen, ook wel als relativiteit bekend.

Title: Re: Einstein
Post by: harriechristus on February 28, 2012, 09:27:43 PM
120 - God als tijdloze schepper.

Nu is het heelal zelf nooit geschapen, want deze is eeuwig en heeft zijn grondslag in de eeuwige Logica, die begint bij de eenheid van Zijn en Niets.
Deze is geen begin in de tijd, maar wel een logisch beginsel, dus een begin in hogere zin.
En in die zin is GOD schepper, want deze Logica is in de eeuwige en oneindige Geest van God zelf, maar GOD is hierin geen schepper in de tijd, met een begin en een vervolg en een einde, maar eeuwige schepper, tijdloos dus, maar wat wij zelf wel in ons innerlijk kunnen herhalen, eindeloos herhalen, wat ook de bedoeling is.
Wij kunnen het aldus een vorm der tijd geven.
Zo kunnen we ook denken: 2 + 2 = 4.
Hier heb je ook een tijdsvorm van het denken.
Maar die inhoud heeft niks met de tijd te maken.
Het is een tijdloze logica, die eeuwig is en nooit eens is begonnen.
Dus ook niet zo dat er eerst 2 was en toen + en toen nog eens 2 en toen = en toen 4.

De eindeloze herhaling der schepping in ons innerlijk.

Maar wij kunnen het in ons innerlijk overdenken en in de vorm van een tijdsgebeuren plaatsen en aldus kunnen we het eindeloos herhalen.
En aldus zijn wij ook scheppers der hemel.
Want GOD heeft het heelal en de natuur en de planten en dieren geschapen, volgens de oude Bijbel dan, want in werkelijkheid zijn de natuur en de planten en de dieren door de microwezentjes geschapen.

De oude Bijbel vertelt niet hoe de hemel werd geschapen.

Maar wij zijn scheppers van onze eigen wereld en ook van onze eigen innerlijke hemelwereld aan dromen en kunst en cultuur, psychologie, filosofie en religie en wetenschap en zoveel meer.
En als je de oude Bijbel leest, dan lees je ook hoe GOD in 6 dagen alles heeft geschapen, dat wil zeggen: het licht en de duisternis, het uitspansel en de wateren en het droge, het jonge groen en de dieren, enzovoort.
Maar dat is allemaal aards en hoe God dan de hemel schept, dat lees je helemaal niet.
Er staat alleen: In den beginne schiep GOD de hemel en de aarde, maar over de hemel lees je verder niks.

De mens was altijd al in de hemel.

Nu: de hemel moeten we zelf scheppen, maar nog voor dat moeten we ons eerst bewust worden dat we in de hemel leven en ook altijd geleefd hebben.
De hemel is ons innerlijk, dat eeuwig is en oneindig, en het is zelfs onmogelijk niet in de hemel te zijn.
Daar ligt het eigenlijke wezenlijke begin: het bewustzijn van het eeuwige, de hemel als innerlijk.
En daarom begint de oude Bijbel eigenlijk verkeerd. Slechts even wordt gewag gemaakt van de hemel, maar alle schepping daarna is aards.
Het is daarom in wezen verkeerd: negatief, een zwart boek, een boek des duivels, met wel een hoop op uiteindelijke verlossing.

Title: Re: Einstein
Post by: harriechristus on February 29, 2012, 08:47:37 PM
121 - Het innerlijke.

De Hemel als zijnde het innerlijke is de wezenlijke grondslag van al het uiterlijke, zoals het NIETS de grondslag is van het ZIJN.
Daarbij blijkt overigens het zogenaamde Niets het ware Zijn te zijn en het Zijn slechts uiterlijke verschijning.

Nu is het wel de vraag wat het innerlijke eigenlijk is, want als het innerlijke het tegendeel is van het uiterlijke, dan heeft het innerlijke eigenlijk helemaal geen uiterlijkheid en bestaat dus eigenlijk helemaal niet.
Daar hebben we dan niet veel aan en we worden teruggeworpen op het begin van het Niets.
Het innerlijke is Niets, niets uiterlijks.
Nochtans is het wel een begrip, een idee of een gedachte, en als zodanig IS het, maar als een innerlijk Zijn.

De tijd als innerlijk.

Als zodanig kunnen we bijvoorbeeld denken aan de tijd, die immers ook niet uiterlijk bestaat, want de toekomst is er nog niet en het verleden is verdwenen.
Terwijl alleen het heden werkelijk bestaat als slechts één moment dat even uit de toekomst verschijnt en weer in het verleden verdwijnt.
Toch zou het vreemd klinken om te zeggen dat de tijd niet bestaat.
Het bestaat wel en ook niet.
Dat wil zeggen: uiterlijk bestaat het niet, hoewel ook weer wel, want de tijd bestaat voor een klein moment in het heden.
Maar toekomst en verleden bestaan niet, dat wil zeggen: uiterlijk niet, maar innerlijk wel.
En de toekomst is de schepper van het heden uit het Niets.
Maar als het heden uit het Niets van de toekomst verschijnt, dan moet dat zogenaamde Niets wel meer zijn dan alleen maar Niets en dat is het innerlijke, de Geest van het denken, als potentialiteit van de realiteit in het heden.
Title: Re: Einstein
Post by: harriechristus on March 01, 2012, 09:12:36 PM
122 - Over de eigen uiterlijke vorm van het innerlijke.

Maar over de toekomst kunnen we ook een idee hebben hoe die zal zijn, of daarover plannen maken. Ook dat is innerlijk, maar niet helemaal volledig innerlijk als zou het helemaal niets zijn. Want onze ideeën en plannen hebben wel degelijk een vorm van uiterlijk bestaan in ons hoofd als voorstellingen en gedachten.
Nochtans zijn die ook weer niet volledig uiterlijk.
Als ik een plan heb voor de toekomst, dan is dat plan nog geen volledige realiteit, maar wel een abstracte voorstelling, zoiets als van een schilderij of foto.
Het zit dan eigenlijk tussen het innerlijke en uiterlijke in.
Het is een innerlijk met een deels uiterlijk bestaan.
Het is deels ideëel en deels materieel.
Het materiële is het beeld en het ideële is dat ik weet dat dat beeld nog volledig moet worden, nog niet is wat het moet zijn.
Heb ik het plan om naar Spanje te reizen dan is mijn plan nog niet de reis zelf, maar wel al reeds een voorstelling daarvan.

Aldus heeft ook het innerlijke een eigen uiterlijke vorm. Het meest duidelijke is dan de vorm van een twee-dimensionaal beeld, dat nog niet concreet is als drie-dimensionaal.
Zo zijn onze dromen als beelden twee-dimensionaal, hoewel onze gevoelens, die daarbij ook een grote rol kunnen spelen, als sfeer best drie-dimensionaal kunnen wezen.
En het zou ook best mogelijk zijn dat ook het beeld in ons hoofd drie-dimensionaal is, maar dan komen we in de speculatie omtrent een etherische lichamelijkheid terecht, dus een soort van fijnere stof, hetzij zuiver stoffelijk, hetzij als geestelijke stof, dus zo dat innerlijke voorstellingen door het denken gedragen worden, dus overeenkomstig de inhoud van dat denken.
Of als combinatie van die drie mogelijkheden: hersenen, etherische stof en geestelijke voorstellingen.

Bedenk hier dat ook in de wetenschap al sprake is van zogenaamde virtuele deeltjes en we ons in het algemeen ook af kunnen vragen wat stof eigenlijk is.
Title: Re: Einstein
Post by: harriechristus on March 02, 2012, 09:14:04 PM
123 - Heeft de Geest ook massa?

Het is best mogelijk dat het innerlijke een "fijnstoffelijkere wereld" is, in ieder geval door de hogere werking der hersenen, maar daar buiten, dus zelfstandig bezien (hoewel toch ook in eenheid met de hersenen), ook op zichzelf iets hogers is, hetzij dus om de fijnstoffelijkheid of in ieder geval om het hogere der innerlijke voorstelling, wat we in onze dromen duidelijk kunnen ervaren, maar dan ook nog omdat het de Geest van het denken dient.

Aldus is het innerlijke eigenlijk "meer" uiterlijk dan het uiterlijke zelf, in ieder geval een hogere vorm van uiterlijkheid.
Ook hier draait de verhouding dus om krachtens de dialectiek der relativiteit.
Je zou natuurlijk ook kunnen zeggen: hoe meer uiterlijkheid, hoe minder innerlijkheid en hoe minder uiterlijkheid, hoe meer innerlijkheid.
Maar omdat het innerlijke zelf ook iets uiterlijks aan zich heeft, in ieder geval van een hogere werking, is het ook weer meer uiterlijk.

Ik bedoel bijvoorbeeld als je aan de maan denkt en jezelf voorstelt dat je daar bent en daar maanmannetjes ontmoet (en ook een lief maanvrouwtje) en vele avonturen beleeft, dan is dat natuurlijk allemaal abstract als jouw fantasie, dat wil zeggen: gedachten en voorstellingen daarbij.
En die gedachten en voorstellingen zitten dan in jouw hoofd. Maar in geestelijke zin ben je ook werkelijk op de maan, waarbij ik met werkelijk: geestelijk bedoel dus als geestelijke werkelijkheid.
En jouw voorstellingen zijn daar ook en ook in geestelijke zin.
Jouw gedachten gaan daar naar toe en je voorstellingen gaan mee.

Heeft dit enige massa? Nee, want het is zuiver ideeel, slechts gedacht.
Zou iemand naar de maan gaan, dan zou hij jouw fantasie niet vinden en niks kunnen wegen.
Als er enige massa is dan is het in jouw hoofd: het gewicht van jouw fantasie.

Maar zou het niet kunnen dat ook het denken daar op de maan een minimale massa heeft?
Want als omgekeerd de materie uit gedachten is opgebouwd, dan is de massa van de materie dus eigenlijk de massa (hoeveelheid) van gedachten waaruit de materie bestaat.
Dan heeft elke gedachte omgekeerd de basismassa van 1.
Ook in de dialectiek dat 0 gelijk is aan 1, komen we van de Geest, die niets uiterlijks is, op de minimale uiterlijkheid van 0 = 1 = de massa van het denken.
Aldus hebben we de basis opbouw van de materiele realiteit uit den Geest gecreeerd of ook: verondersteld.
Title: Re: Einstein
Post by: harriechristus on March 06, 2012, 01:44:44 PM
Title: Re: Einstein
Post by: harriechristus on March 07, 2012, 12:57:34 PM
Title: Re: Einstein
Post by: harriechristus on March 08, 2012, 01:55:55 PM
Title: Re: Einstein
Post by: harriechristus on March 09, 2012, 08:50:16 PM
124 - Over de realisering van de Geest.

Nu zou men natuurlijk ook kunnen menen dat het eigen denken alleen in het eigen hoofd bestaat en nergens anders. Nochtans krijgen we hier dan een tegenstrijdigheid tussen de vorm van het denken in het hoofd en de inhoud van het denken dat naar iets verwijst dat buiten het hoofd bestaat: de maan dus in dit geval.

Dit probleem kennen we ook in de Logica die begint met de eenheid van Zijn en Niets bij Hegel en dan vervolgens een hele reeks van begrippen doorloopt tot aan de absolute Geest van God.
Maar, kan men dan zeggen: dat zijn allemaal abstracte begrippen en geen realiteit.
Goed: maar dan ontstaat wel een heel grote tegenstrijdigheid dat al die begrippen die helemaal geen realiteit zouden zijn, dus dan eigenlijk helemaal Niets zijn, dus in werkelijkheid niet verder gekomen zijn dan hun oorsprong: het begrip Niets.
Terwijl omgekeerd de realiteit zelf een gedachte is.
Want de realiteit zelf is uit gedachten opgebouwd, dus blijkbaar is het de Geest der abstracte begrippen wel gelukt zichzelf te realiseren, maar menen wij in onze waan dat de begrippen dat niet kunnen.

Kortom: de begrippen in ons hoofd zijn niet slechts lege abstracte begrippen, maar verwijzen zelf krachtens hun inhoud naar hun eigen realisering.
Hoewel het ook niet wil zeggen dat alles wat ik denk ook maar meteen werkelijkheid is.
Zou dat zo zijn, dan zou ik een tovenaar zijn.
Dus ook dat is niet het geval.

We moeten hier wel een onderscheid maken tussen de concrete materiële realisering en de geestelijke realisering.
De geestelijke realisering is voorlopig alleen datgene wat ik denk naar de inhoud van dat denken.
Dus als ik aan de maan denk, dan bedoel ik de maan die daar buiten is en niet in mijn hoofd.
De maan in mijn hoofd is slechts een "materieel" middel, een voorstelling dus in mijn hersenen, maar door mijn denken weet ik dat die voorstelling bedoeld is als te verwijzen naar de maan buiten mijn hoofd.
Dus zoals ik ook de wereld niet werkelijk in mijn hoofd zie, maar buiten me en het beeld in mijn hoofd een middel is.
Alleen bij de maan is het dan iets anders omdat dit een fantasie is over maanmannetjes.
Nochtans is die fantasie bedoeld als zich afspelende buiten mij op de maan.

Of om het nog duidelijker te maken: als ik aan de oneindigheid denk, dan zit de oneindigheid natuurlijk niet in mijn hoofd, maar is buiten mij.
Het denken impliceert dus zijn eigen geestelijke realisering, eventueel los of zelfstandig van de materiële realiteit.


125 - De collectieve Geest en de individuele Geest.

Hier gaat het dus om de zuiver geestelijke realisering, dus naar wat de mens kan denken.
Maar verder kunnen we ook nog een onderscheid maken tussen wat de mens als individu denkt en meent en wat de mensen in het algemeen denken, waarbij overigens ook de mening omtrent de materiële realiteit mee doet.
Want de mensen delen een algemene visie omtrent hoe de wereld is, dus wat zij er over denken, wat met het voortgaan der tijd kan veranderen, zichzelf ontwikkelt.
Waaruit wel moge blijken dat dat niet werkelijk zo behoeft te zijn.
Of zo bekeken dat de werkelijkheid zich geleidelijk steeds beter openbaart aan de mensen.

Tussen de algemene visie der mensen en het individu is dan ook nog de visie van verschillende groepen van mensen, want zo denken de ongelovigen anders dan de gelovigen en is er binnen beide partijen ook weer verschil van mening.
Dit gaat zo door tot op het individu, dus zo dat elk mens een eigen visie heeft, zijn eigen wereld creëert vanuit eigen denken, een GOD is in zijn eigen heelal, maar zo dat hij meent dat wat hij denkt ook werkelijk zo is.
Hij is de enige die het goed ziet en de anderen hebben het bij het verkeerde eind.
Nochtans is het ook weer niet zo individueel, want is meestal een variatie op een groepsvisie.

Einstein.

Dit komt dan enigszins overeen met de idee van Einstein dat elk mens zijn eigen natuurwetenschappelijke visie heeft op het heelal, dat wil zeggen: het rustende middelpunt daarvan is, zichzelf als stilstaand mag beschouwen, oftewel: er zijn net zoveel heelallen als er waarnemers zijn, want iedereen ziet vanuit zijn standpunt het heelal anders.
De werkelijkheid van het heelal is dan subjectief bepaald vanuit het eigen ik.
Zoals ik ben, zo zie ik ook de werkelijkheid.
Maar anderzijds is die visie niet volledig individueel, want wordt ook door het heelal zelf bepaald, dus het is eigenlijk een eenheid van het heelal zelf en het individu.

De zintuiglijkheid.

In de zintuiglijke waarneming komt dat nog beter tot uitdrukking dat de mens het middelpunt van het heelal en ook de grootste is en kan doen bewegen en veranderen naar mate hij zelf verandert, dus de wereld in zekere zin in zijn macht heeft, al is die macht niet absoluut, want de algemene objectieve vorm van het heelal blijft dan toch gelijk, maar de mens kan dan kiezen wat hem aanstaat.
Hij kan vanuit de zintuiglijke waarneming bekeken, de aarde onder zijn voeten weglopen of de sterren om zich heen doen draaien door zelf te draaien.

126 - De mens schept zich een innerlijke hemel.

Dit zijn dan twee mogelijkheden omtrent de macht der subjectiviteit, dus het eigen ik, namelijk bij Einstein op het materiële niveau en bij de zintuiglijke waarneming is dat het niveau van het bewustzijn, want we menen niet dat als we iets op afstand kleiner zien door het perspectief dat dat ding dan werkelijk kleiner is, dus materieel.
Neen: het is louter visueel.
Hoewel: je weet maar nooit of het materiële en het visuele niet één en dezelfde zijn.

De religie.

Maar dan is er dus nog een derde niveau en dat is de macht van het eigen denken, die zichzelf een eigen heelal, een eigen werkelijkheid kan creëren, deels hoe de mens denkt dat de werkelijkheid is, en deels hoe hij zijn eigen fantasie gestalte geeft.
Die fantasie kan dan een bewuste fantasie zijn, maar ook gemeend als iets dat werkelijk bestaat en dan denk ik met name aan de godsdiensten die zich een hemel van engelen en goden creëren, maar dan menen dat dat werkelijk zo is.
En dan komen we op het heikele punt in hoeverre de fantasie der mensen toch een objectief bestaan kan hebben, niet in materiële zin, maar in geestelijke zin een bepaalde algemene en objectieve waarde kan vertegenwoordigen.
Of anders gezegd: zijn wij het werkelijk die van alles en nog wat fantaseren of zijn het die fantasieën zelf die zich aan ons openbaren.

De droom.

Ik wil hier ten eerste de droom nemen, die wij toch niet zelf scheppen, maar die uit ons onderbewustzijn omhoog komt en die ons iets te zeggen heeft, een inhoud heeft, een diepere betekenis.
Terwijl de normale werkelijkheid vrij betekenisloos is, of het moest de nuttigheid zijn, spreekt de droom eigenlijk een diepere beeldentaal, is dus eigenlijk een hogere werkelijkheid.

De kunst.

En dan wil ik de scheppingen der kunstenaars noemen, waarbij vele kunstenaars het gevoel hebben dat ze het niet zelf doen, maar dat het hun geopenbaard wordt.
Zij zijn slechts een instrument van een hogere of diepere wil, die in hun zelf verborgen zit, dus net als bij de droom.

Nu zijn droom en kunst en ook de religie meer voorstellingen dan eigenlijke gedachten, maar goed: er zit wel denken aan ten grondslag. Het zijn ideeën: eenheid van denken en voorstellingen en ook nog gevoelens.
Het betreft de schepping van een innerlijke wereld, anders dan de materiële wereld van Einstein en ook anders dan de visuele waarneming.


127 - De relativiteit van de eigen macht.

De macht van het eigen ik werkt dus op drie niveaus van de materiële wereld, de visuele wereld en de innerlijke wereld.
Nochtans is die macht niet absoluut, want steeds is er sprake van de ander in een relatie, vandaar de idee der relativiteitstheorie.
De ander is het heelal als objectieve werkelijkheid, zowel materieel en visueel.
En innerlijk is dat de hemel, de wereld der dromen, kunst, fantasie en religie en ook filosofie.

De Heilige Geest als relativiteit.

In die laatste innerlijke wereld komt de mens tegenover God te staan, beseffende dat datgene wat hij schept tevens een openbaring is van het innerlijk zelf, dus in diepste wezen van God uit gaat.
En deze eenheid van God en Mens kennen we als de idee der Heilige Geest als derde persoon, die God en Mens beiden omvatten.
Dat kan dan zo uitgedrukt worden dat God niet alleen de Mens schept, maar de Mens omgekeerd ook God schept.
Er is sprake van een wederzijdse wisselwerking.
Dit wordt dan zo uitgedrukt dat God de Vader is en de Mens de Zoon.
En inderdaad: pas door de Zoon wordt God Vader, dus beiden worden dan gelijk geboren.
Daardoor komt God, die eerst slechts alleen is, in een relatie tot zichzelf te staan.
Hij splitst zichzelf en beide zijden is Hij zelf.
Hij is zowel de Vader als ook de Zoon.
God schept dus zichzelf en wordt degene die Hij is voor de Zoon en daarmede dus ook voor de Mens in het algemeen, maar daarmede ook voor zichzelf.

Pas door de Mens ontstaat het bewustzijn.

De Mens is daarom niet alleen maar een passief product, niet van het heelal en ook niet van God.
Want zoals het heelal pas bewust wordt door de ogen van de mens en in het algemeen ook door al zijn zintuigen en verder door zijn hersens, dus door zijn denken, zo wordt ook GOD pas bewust door de Mens.
Daarvoor is GOD slechts abstracte bewusteloze Geest.

Even zovele Goden als er mensen zijn.

Aldus is de ontwikkeling van de mens een enorme vooruitgang, niet alleen kwalitatief van bewusteloosheid naar bewustzijn, maar ook kwantitatief omdat het ene heelal nu vanuit eindeloos vele posities bekeken kan worden en dan een veelheid van heelallen wordt.
En ook wat God betreft zo dat God ten eerste tot bewustzijn komt, maar zichzelf daardoor ook ontwikkelt tot een veelheid van Goden omdat elk volk en elke tijd en elk mens weer anders denkt over wie God is.
Kortom: er zijn niet alleen even zovele heelallen als er mensen zijn, maar ook even zovele Goden als er mensen zijn.

Title: Re: Einstein
Post by: harriechristus on March 11, 2012, 12:11:22 PM
128 - De Geest en het bewustzijn van de Geest.

Het verschil tussen God en Mens is dan dat GOD de eeuwige Mens is en de Mens omgekeerd de tijdelijke Godheid, dus als verschijning, wat ook kenmerkend is voor het bewustzijn.
Het bewustzijn is immers slechts tijdelijk: verschijnt en verdwijnt weer.
Maar de inhoud van het bewustzijn, dus de abstracte Geest daarvan (dus wat het denken betreft), is eeuwig.
Zo is het begrip: Mens zelf een eeuwig idee. En aldus is de Mens GOD. Maar als bewustzijn daarvan, dus als ik het feitelijk denk, is het tijdelijk, en dan is God Mens geworden: feitelijk denkende.
Dus in de Mens komt God tot denkend bewustzijn van zichzelf.

God en Mens als eeuwigheid en tijdelijkheid.

Dus eigenlijk zijn God en Mens twee kanten van één en dezelfde persoon, en wel zo dat de ene de eeuwige grondslag is van de ander: de Mens, die in een eindeloze reeks van tijdsmomenten verschijnt en weer verdwijnt, dus verandert, ook sterft en weer wedergeboren wordt*.
Als ik bijvoorbeeld: IK zeg, dan kan ik dat op twee manieren opvatten: het IK dat ik op dat moment zeg en bewust ben of het algemene Ik dat er ook nog steeds is als ik het niet denk of zeg of bewust ben.
Beiden zijn hetzelfde IK.

De Mens is God zelf.

En zo zegt Jezus: "Ik en de Vader zijn één!"(Johannes 10:30), maar dat geldt eigenlijk voor ieder Mens: God en de Mens zijn één, één en dezelfde, maar ook verschillend in een onderscheid van eeuwigheid en tijdelijkheid, geest en denkend bewustzijn, of zo dat er van GOD maar één is en van de mens (en de microwezentjes) oneindig veel.
Dus ook als een onderscheid van eenheid en veelheid.

*Let wel dat in mijn atoomtheorie de Mens niet tijdelijk is, maar steeds weer opnieuw verschijnt, want zo waren de microwezentjes vroeger ook mensen zullen later de macroreuzen ook weer mensen zijn.


Title: Re: Einstein
Post by: harriechristus on March 12, 2012, 08:56:27 PM
129 - DE Mens in het algemeen en de enkele individuele Mens.

De Mens is God zelf, maar dan moeten we wel een verschil maken of we daarmede de enkele individuele Mens bedoelen of de Mens in zijn algemeenheid, dus DE Mens en dan ook alle mensen en dan in een nog veel ruimer verband met ook de microwezentjes erbij, die immers een verdere ontwikkeling van de Mens zijn.

Want als de Mens als individu zegt: "Ik ben God zelf!", dan moet ie wel beseffen dat iedereen dat kan zeggen, dus dat ie slechts één God is te midden van vele anderen die zichzelf ook als God beschouwen.
De ene Mens als God komt tegenover vele anderen te staan: de wereld, de collectiviteit en verder het hele heelal en de hele oneindige en eeuwige hemelwereld.

Dus hier komt een onderscheid tevoorschijn in God zelf als enerzijds een individu te zijn en anderzijds een oneindige collectiviteit (dus ook met de microwezentjes erbij en lager ook de planten en dieren en zelfs de dingen, die ook allemaal bij God horen).
Het enkele komt dus tegenover het vele te staan.
Nu, dit is een essentie van de relativiteit: de betrekking van het ene ten opzichte van het andere.

Alleen het IK heeft bewustzijn.

Nu schijnt het dat de Mens als individu het onderspit moet delven tegen de wereld als veelheid en nog meer tegen het heelal en de hemelwereld.
Anderzijds is het individu oneindig belangrijk, want deze als Ik is het centrum van het bewustzijn als zelfbewustzijn en bewustzijn van de anderen.
Immers: de anderen als anderen bezitten geen bewustzijn. Slechts als IK is de mens bewustzijn, dus als eigen individualiteit.
De Mens als individu is dus een licht in een verders oneindige duisternis.
Want al die anderen zijn slechts bewustzijn voor het individu.
Ik zie namelijk alle anderen, maar de anderen zelf hebben als anderen geen bewustzijn.
Ze hebben slechts bewustzijn voor mij en voor zover zij zelf ook als IK zijn, dus ook als enkeling.
Dit is een heel erg belangrijk onderscheid: dat het enige bewustzijn in het heelal het eigen bewustzijn is.
Zou er geen Ik bestaan, dan zou er geen bewustzijn zijn.

Title: Re: Einstein
Post by: harriechristus on March 14, 2012, 03:11:55 PM
130 - Individu en gemeenschap.

De mens staat als enkeling tegenover de wereld en het oneindige heelal en dreigt ten onder te gaan. Want wat is hij ten opzichte van de oneindigheid? Helemaal niks natuurlijk. Nochtans is hij voor zichzelf als bewustzijn het centrum van dat AL en is er verder ook sprake van een gelijkwaardigheid, omdat het vlak waar individu en wereld elkaar raken gelijk is: een cirkel, een boloppervlak van 360 graden.
Dat wil zeggen: de Mens als enkeling komt niet werkelijk in aanraking met de hele wereld en het hele heelal, niet onmiddellijk met de eindeloze veelheid daarvan, want dat zou hij niet verdragen.

Links en rechts: sociaal en liberaal.

Bovendien is de wereld niet alleen maar vijandig, maar brengt het individu ook zelf voort, en bestaat ook zelf als eindeloze veelheid uit een eindeloos aantal individuen.
Zodat individu en massa ook weer relatief, dat wil zeggen: dezelfde zijn.
En omgekeerd heeft het individu de wereld niet alleen buiten zichzelf, maar ook in zichzelf als bewustzijn.
En omdat het individu zich ook nog eens bewust is van de wereld buiten hem, is hij ook zelf buiten zichzelf "geworpen". Hij is zelf de wereld die hij aanschouwt.
Verder kun je de hele wereld ook als één immens collectief individu beschouwen en omgekeerd is de mens in zichzelf een collectiviteit van 10^44 microwezentjes.

De verzoening van de mens met zijn wereld.

Kortom: het is hier ook de grootse taak beiden zijden met elkaar te verzoenen: zichzelf in de wereld te herkennen en voor de wereld om het individu te erkennen en vrij te laten.
In de politiek is dat bekend als de strijd tussen links en rechts: sociaal en liberaal, omdat de mens blijkbaar nog niet zo ver is de eenheid voort te brengen, maar wat wel gaande is.
Title: Re: Einstein
Post by: harriechristus on March 17, 2012, 10:02:47 PM
131 - God als de Al-eenheid.

God is beiden: Hij is het individu, maar ook de wereld en ten derde is Hij de eenheid van beiden als oneindigheid.
De oneindigheid is dan ten eerste dat de grens tussen individu en wereld als einde van het ene en het begin van het andere, tevens ook niet-eindig is, dus on-eindig.

Eindig is oneindig.

Bij oneindigheid hebben we de neiging aan iets te denken dat heel ver weg is, zelfs onbereikbaar ver weg.
Maar einde betekent ook gewoon dat daar waar een grens is, dus een einde, deze grens overschreden kan worden.
Een grens is dus tevens een verbinding, juist geen einde, dat wil zeggen: geen definitief einde, geen absoluut einde.
Immers: het einde van het ene is het begin van het andere.
Dus het eindigende is tevens het on-eindige, het grenzeloze, waar de grens immers ook verbindt en slechts een grens is in een verders algemene en oneindige ruimte.
En hoeveel grenzen je ook trekt: telkens kan je er over heen.
Dus het eindigende is dan tevens het on-eindigende.
Ze zijn hetzelfde.

De oneindigheid is overal.

En het oneindige is niet alleen maar oneindig ver weg, maar bestaat ook hier en overal, en ook is het de algemene werkelijkheid die individu en wereld met elkaar gemeen hebben.
En zo waar als de mens meent tegenover de wereld te staan als iets anders, zo waar is het ook dat de mens constant één is met diezelfde wereld, constant in contact staat.
Alleen soms plezierig en soms vijandig, soms liefdevol en soms angstig.

De religie als besef van oneindigheid.

Maar in het besef van grenzeloosheid, dus van één zijn, kan dat één zijn een leven op zichzelf gaan leiden als besef van oneindigheid en eeuwigheid en al-eenheid.
En dat zijn we in de sfeer der religie.
En dat gevoel lijkt omhoog te stijgen alsof daar boven ons de hemel is.
Title: Re: Einstein
Post by: harriechristus on March 21, 2012, 11:18:08 AM
132 - De oneindigheid.

Maar de oneindigheid is niet alleen hier en overal, maar ook oneindig ver weg, dus zelfs tot buiten onze waarneming.
En dat is omdat de Geest van het denken niet van de waarneming afhankelijk is, maar vrij op zichzelf staat, terwijl het juist omgekeerd zo is dat de waarneming van het denken afhankelijk is.
Men moet dus de hele verhouding tussen waarneming en denken omkeren.
Want pas in de denken wordt de waarneming verklaard en begrepen en natuurlijk niet andersom.
Neemt men de waarneming als basis voor het begrip, dan zou het mysterie der waarneming, dus het onbewuste de grondslag zijn van het bewustzijn.
Men zou dan in de waarneming van alles en nog wat vinden, hoe gek ook, en men zou het accepteren, omdat de waarneming het zo leert, zonder enige logische kritiek uit te kunnen oefenen.
De waarneming zou dan immers de logica ontberen, maar de natuurkunde bewijst voldoende dat er logica is in de waarneming, zodat die logica zelf de grondslag is en men niet plotseling voor de verrassing komt de staan dat een steen niet meer valt of 1 + 1 niet meer 2 zou zijn.

De oneindigheid openbaart zich in het denken.

Zo is het logisch dat de eindigheid van de waarneming niet de waarheid kan zijn, want daar waar een einde is, dus een grens, kan men over de grens heen, en telkens weer tot in het eindeloze, wat het begrip der oneindigheid oplevert als positief resultaat.
Die oneindigheid zelf kan men niet waarnemen, maar wel denken, waaruit blijkt dat het denken de waarneming te buiten gaat.
Het denken is een fenomeen op zichzelf, die de mens evenzeer kan aanvaarden als de waarneming.
En pas op het standpunt van het denken komt de mens tot waarheid, omdat het denken de werkelijkheid begrijpt naar haar logisch verband.
Het denken openbaart de hogere waarheid der Geest.

De moderne wereld is eindig.

De moderne wereld staat helaas op het standpunt der waarneming door de natuurwetenschappen en daarom ook op het standpunt de eindigheid en kent ook daarom de waarheid niet meer.
Deze is geen object voor de wetenschap, wat ze zelf erkent.
Waarmede de wetenschap zelf erkent geen waarheid te zijn.
Hoogstens kan men zeggen dat het juist is wat ze beweert, maar juistheid is iets anders dan waarheid.

Het getal: oneindig = ∞

De Geest en de waarheid zijn de moderne wereld vreemd.
Zelfs in de getallenleer heeft men moeite het getal oneindig te aanvaarden, hoewel het duidelijk moge zijn dat in de limietberekening het aantal van een oneindige reeks uiteraard oneindig is.
En ook dat de getallen eindeloos zijn en er geen laatste aller grootste is, die dan de oneindigheid zelf moet wezen.

Nu: er is ook een tijd geweest dat men moeite had met de 0 en ook deze niet als een getal zag. Nu heeft men moeite met de oneindigheid.
Title: Re: Einstein
Post by: harriechristus on March 23, 2012, 11:23:11 PM
133 - Uiterlijke en innerlijke oneindigheid.

Nu zijn er vele vormen van oneindigheid en het is goed daar eens bij stil te staan.
Bij oneindigheid denken we als eerste aan de ruimte, en de oneindige tijd is de eeuwigheid.
Maar beiden zijn uiterlijk en behalve een uiterlijke oneindigheid kennen we ook een innerlijke oneindigheid van het denken zelf, dus ongeacht of de uiterlijke realiteit van ruimte en tijd nu wel of niet oneindig is: de oneindigheid is er ook als een innerlijk begrip.
Mocht de uiterlijke werkelijkheid daar dan niet aan beantwoorden dan is dat dan pech gehad voor de uiterlijke werkelijkheid*.
Dan is de innerlijke werkelijkheid blijkbaar beter.
Deze innerlijke oneindigheid is die van de hemel, die dus niet alleen een abstract begrip is, maar ook als existerend: oneindige innerlijke werkelijkheid.

*Wat me doet denken aan Hegel die van mening was dat alles wat werkelijk was ook redelijk was en alles wat redelijk was ook werkelijkheid was.
Toen iemand hem daarop zei dat niet alles redelijk was, toen zei Hegel: "Dat is dan jammer voor de werkelijkheid.

De inwendige oneindigheid.

Nu zijn al deze vormen van oneindigheid uitwendig, dus van klein naar steeds groter tot in het oneindige.
En behalve deze uitwendige oneindigheid hebben we ook de inwendige oneindigheid naar steeds kleiner, zonder einde, want hoe klein je ook gaat, je kan altijd kleiner.
Zoals je bij de uitwendige oneindigheid steeds groter kan en hoe groot je ook gaat, het kan altijd groter.
Dus de oneindigheid bereik je dan nooit, evenmin je bij het kleiner gaan de 0 ooit zou kunnen bereiken.
De enige manier om het oneindige te bereiken is gewoon van een willekeurige grootte naar het oneindige over te springen, want wat je niet bereiken kan heb je al in gedachten.
En ook zo bij het oneindig kleine: je springt naar 0 over om deze te kunnen bereiken.

Nu lijkt dat een truc, bedrog, maar bedenk wel dat als je van bijvoorbeeld 1 naar 2 telt, dat je dan ook een oneindig aantal getallen over slaat, die tussen de 1 en de 2 in zitten. Want tussen 1 en 2 zit 1,5 en tussen 1,5 en 2 zit 1,8 en tussen 1,8 en 2 zit 1,9 en daar tussenin zit nog 1.99, en dan 1,9999999999 enzovoort.
Dus ook hier pleeg je bedrog door een oneindig aantal mogelijkheden over te slaan en gewoon van 1 naar 2 te springen.

Het getallenstelsel bestaat uit inwendige oneindigheden.

Dus ons getallenstelsel is niet alleen uitwendig oneindig, maar ook inwendig en bij het gewone tellen sla je telkens een oneindig aantal mogelijkheden over.
Dat is de enige manier om vooruit te komen.
Nu: dat is bij de uitwendige oneindigheid ook zo en bij de inwendige oneindigheid ook.
Je slaat gewoon de hele oneindige reeks naar oneindig over en je springt naar oneindig als laatste en bij de inwendige oneindige reeks doe je dat ook en je springt naar 0 als laatste.
Wel wetende dat er bij oneindig geen voorlaatste aller grootste getal bestaat om door het bijtellen van 1 bij de oneindigheid te komen.
Dus niemand kan zeggen wat oneindig min 1 zou zijn.
Ook bestaat er geen allerkleinste getal vóór de 0, zodat de volgende de 0 zelf zou zijn.
Zodat je aldus van dat getal uitgaande bij 0 zou komen als volgende.
Niemand kan dus zeggen wat het allerkleinste getal is, of het moet 0 zelf zijn en het allergrootste getal is dan oneindig.

Nu: dit is dan meteen een andere vorm van oneindigheid, namelijk die der kwantiteit als getallenleer.
Title: Re: Einstein
Post by: harriechristus on March 26, 2012, 03:32:58 PM
134 - Limietberekening.

Een reeks van steeds kleinere getallen is in de wiskunde bekend als limietberekening. De meest eenvoudige vorm daarvan is het steeds weer delen van een getal door de helft: 1, 1/2, 1/4, 1/8, 1/16, ... enzovoort tot in het oneindige.
Zou je werkelijk tot in het oneindige door kunnen gaan dan is de laatste 0 en de som van de hele reeks is dan gelijk aan 2.
En het aantal getallen is dan oneindig, zodat uit de limietberekening vanzelf het getal oneindig tevoorschijn komt, waarvoor ook een speciaal teken is: ∞, bekend als het lemniscaatteken.

Oneindig tot de macht oneindig.

Nu kun je van elk getal van die oneindige reeks weer opnieuw een oneindige reeks maken, want zo is 1 in zichzelf ook weer op te delen in: 1/2, 1/4, 1/8, ... enzovoort tot in het oneindige.
En ook de 1/2 daarna kun je eindeloos opdelen in: 1/4, 1/8, 1/16, ... enzovoort.
Zodat het aantal der getallen gelijk is aan oneindig x oneindig.
Nu kun je alle getallen die je zo hebt verkregen weer opnieuw opdelen, dus dan krijg je oneindig x oneindig x oneindig = oneindig tot de derde macht.
En al die getallen die je dan hebt verkregen kun je weer opdelen in een limietreeks, zodat het wordt: oneindig tot de vierde macht.
Het moge duidelijk zijn dat je hiermede eindeloos door kunt gaan, zodat het resultaat moet zijn: oneindig tot de macht oneindig.

Lengte, tijd, massa en microwezentjes.

Dit geldt niet alleen voor de getallen, maar ook voor elke lengte (behalve natuurlijk 0), die uit oneindig tot de macht oneindig kleinere lengtes bestaat.
En dat geldt ook voor de tijd, waarvan elke tijdsduur uit een oneindig tot de macht oneindig kleinere tijdsdeeltjes bestaat.
En dat geldt volgens mij ook (krachtens mijn atoomtheorie) dat de massa van elk ding gelijk is aan oneindig tot de macht oneindig.
En voor mijn atoomtheorie geldt ook dat elk mens uit oneindig tot de macht oneindig microwezentjes bestaat.
Title: Re: Einstein
Post by: harriechristus on March 28, 2012, 09:30:44 PM
135 - De inwendige eeuwigheid der tijd.

Wat de tijd betreft moge hierdoor duidelijk zijn dat de mens constant elke willekeurige korte tijdsduur (dus voor een moment van bijvoorbeeld één seconde) door een inwendige eeuwigheid van tijd heen gaat, die ook werkelijk bestaat in een inwendige oneindige reeks van culturen in de microkosmos.
Dus ook zo dat de ene eeuwigheid op de andere volgt en er dus een oneindige reeks van eeuwigheden bestaat.
Dit is natuurlijk totaal onvoorstelbaar, zoals de oneindigheid of eeuwigheid überhaupt onvoorstelbaar is, maar men wel kan begrijpen dat het zo moet zijn.
De oneindigheid is niet voor te stellen, maar wel te begrijpen, want men weet wat daarmede bedoeld wordt.

De onvoorstelbaarheid der abstracte getallen en de meetkunde.

Overigens: niet alleen de oneindigheid is onvoorstelbaar, maar het getal 0 is ook onvoorstelbaar, want het is immers niks.
Verders zijn ook alle abstracte getallen niet voor te stellen. Ik kan me wel 5 appels voorstellen of 3 peren of 10 meter lengte, maar ik kan me de getallen: 5 en 3 en 10 als zodanig niet voorstellen.
Nochtans begrijp ik wat er mee bedoeld wordt.
En niet alleen is de rekenkunde abstract en dus onvoorstelbaar, ook de meetkunde is abstract, want in werkelijkheid bestaat er niet zoiets als een rechte lijn, want deze moet dan oneindig dun zijn en bovendien absoluut recht.
Dat kan ik me niet voorstellen, wel een streep met dikte en bij nadere beschouwing zal die altijd wel wat krom zijn.
Wel kan ik een lijn voorstellen als scheiding van twee vlakken, maar ook dat kan in werkelijkheid nooit zuiver zijn.
Kortom: ook de meetkunde is abstract.

De eindigheid valt niet te bewijzen, terwijl de oneindigheid wel zo logisch is.

Dus dat de oneindigheid niet voorstelbaar is, is geen geldig kriterium, dat deze niet zou kunnen bestaan. Ten eerste bestaat het als idee (kwalitatief), en ook als idee van een getal (kwantitatief) en ten tweede ook in de concrete werkelijkheid in de microkosmos als een oneindige reeks van steeds hogere culturen met een steeds snellere tijd tot in het oneindige.
Dit omdat de logica daartoe dwingt, ook al zou men de oneindigheid feitelijk nooit kunnen bewijzen: dat het heelal eindig zou zijn is ook nooit definitief te bewijzen, want vroeg of laat vind men aan het einde wel weer een nieuw begin, zoals de wetenschappen telkens weer hebben bewezen.
Het is nog niet zo lang geleden dat men dacht dat de atomen de kleinste deeltjes waren.
Nu denkt men dan weer dat Planck het kleinst mogelijke deeltje heeft gevonden met 10^-35 meter, hoewel men bij de Oerknal spreekt van een oneindig kleine grootte voor de Singulariteit als begin daarvan, wat dus eindeloos veel kleiner is.

Een oneindig kleine grootte.

Een oneindig kleine "grootte" is als kleinheid niet te bepalen, want elke bepaling, hoe klein dan ook, is oneindig groot ten opzichte van 0.
Het is echter niet de 0 zelf, want dan zou men dat gewoon kunnen zeggen.
Als object en ook als getal is het dus een tegenstrijdigheid en alleen als begrip te vatten als een beweging naar steeds kleiner, dus naar 0.
Als beweging kan men dan beter het begrip: eindeloos gebruiken.
Het "nadert" dan de 0, wat deels ook onzin is, want zolang het geen 0 is, is het nog steeds oneindig ver van 0 verwijderd.
Anderzijds: als het de 0 kan bereiken in een beweging (bijvoorbeeld in elke ruimtelijke beweging door een ruimtelijk punt heen), dan moet er ook van een naderen sprake geweest zijn vanuit de beperkte visie van een waarnemer, die het hele proces nooit tot in het oneindig kleine zal kunnen volgen en vanuit die beperktheid van een naderen spreekt.
Want zou hij het steeds kleinere bij het naderen kunnen volgen, dan zou blijken dat het steeds kleinere even groot blijft en dus niet nadert.
Het naderen is dus relatief bezien, volhardend vanuit een beperkt standpunt, maar anderzijds absoluut noodzakelijk is om de doorgang door het oneindig kleine te laten voltrekken.
Gaat men mee met het steeds kleinere, dan voltrekt het zich nooit, doordat dan niet alleen de kleinheid, maar ook de tijd niet door eigen oneindige reeks van het steeds kortere heen komt en beiden in het respectievelijke inwendige eeuwige HIER en NU vast blijven zitten, zich daarin als het ware vast boren.
Title: Re: Einstein
Post by: harriechristus on March 30, 2012, 12:16:56 PM
136 - De paradox van de inwendige oneindigheid.

Hier openbaart zich een paradox der inwendige oneindigheid, dat als de toeschouwer meegaat met het steeds kleiner worden der afstand (en dus ook van de tijd), en dus ook zelf steeds kleiner wordt, dat de 0 van het limietpunt nooit bereikt wordt.
Maar voor degene die achterblijft, dus even groot blijft en ook zijn gewone traagheid der tijd behoudt, voltrekt het zich wel.

Zeno: Hercules en de schildpad.

Reeds de Griekse filosoof Zeno heeft dit beseft en het beroemde voorbeeld wat hij daarvan heeft gegeven is het verhaal van Hercules, die nooit een schildpad in zal kunnen halen, die eerst een bepaalde voorsprong heeft.
Want, zegt Zeno, als Hercules het punt heeft bereikt waar de schildpad eerst was, dan is de schildpad al een stukje verder en als Hercules ook dat punt heeft bereikt dan is de schildpad weer een nog kleiner stukje verder, enzovoort, tot in het oneindige.
Dus, is zijn redenatie: beweging kan eigenlijk helemaal niet bestaan, want elke beweging moet door een inwendige oneindigheid van steeds kleinere stukjes heen.
En vooral omdat elk stukje daarvan ook weer een inwendige oneindige verdeling heeft.
Eigenlijk kan je zelfs helemaal niet van je eigen plaats afkomen, want niemand kan zeggen welk het eerste punt is wat op een bepaald punt volgt.
Want tussen elke twee punten zijn oneindig veel andere punten mogelijk.
Dus wat is de eerste afstand vanaf de plaats waar Hercules begint met lopen?
Is dat 1 centimeter, dan kan dat niet, want daarvoor is sprake van een halve centimeter.
Dus dat komt eerst en daarvoor 1 millimeter en daarvoor nog kleiner, tot in het oneindige.
Dus een continue beweging is dan onmogelijk: elke beweging moet een verspringen zijn over een bepaalde afstand, hoe klein dan ook.

Bewegen als verspringen.

Maar een verspringen is geen echte beweging, maar een schijnbeweging, dus zoals ook een film van het ene beeld naar het andere springt en de schijn geeft een echte beweging te zijn.
Nu is het best mogelijk dat de beweging dan zo in elkaar zit als een verspringen, maar dan nog is daarmede het intellectuele probleem der inwendige oneindigheid als zodanig niet opgelost.
En ook het verspringen levert weer nieuwe problemen, namelijk hoe iets abrupt zou kunnen verdwijnen en in een andere plaats en tijd zomaar weer zou kunnen verschijnen.
Hoe lang duurt het dan voor iets verdwijnt, wat dan ook weer een bewegen (veranderen) zou zijn.
Dat iets in 0 seconde zou kunnen verdwijnen is niet minder paradoxaal dan de beweging dat is, die immers als limiet ook de 0 seconde heeft, die onbereikbaar is bij het constant delen.
Temeer daar dan ook nog eens sprake is van een overslaan van tussenliggende fases van ruimte en tijd en gestaltes, waarvoor geen verklaring is.
Dus de discrete beweging van punt naar punt in tijd en ruimte (dus als verspringen) is niet minder paradoxaal dan de continue beweging.

In de vorm van getallen.

In getallen omgezet hebben we voor de discrete beweging als verspringen de gehele getallen, dus: 1, 2, 3, enzovoort.
Waarbij de oneindig vele tussengetallen als breuken overgeslagen worden, die immers inwendig oneindig in aantal zijn.
Wat immers voorkomt in de limietreeks, dus als: 1/2, 1/4, 1/8, ... enzovoort, tot in het oneindige.
Oneindig gedeeld krijg je dan een continuüm, wat je ruimtelijk als een lijn voor kan stellen, terwijl de gehele getallen discreet zijn, apart als punten op die lijn.

De verzamelingsleer van Georg Cantor.

In de verzamelingsleer van Georg Cantor zijn die gehele getallen benoemd als de natuurlijke getallen (zonder negatieve getallen), maar samen met de negatieve getallen heten ze dan gehele getallen, en met de eindigende breuken erbij zijn het rationele getallen en met de oneindige breuken erbij zijn het reële getallen.
Als voorbeeld van oneindige breuken wordt dan pi = 3,141592653... enz. en wortel 2 = 1,414 213 562 ... enz genoemd.
Title: Re: Einstein
Post by: harriechristus on April 01, 2012, 08:51:15 PM
137 - Discrete tijdmeting en vloeiende tijdbeweging.

Elke tijdbeweging is een eenheid van discrete beweging van het ene moment naar het andere, dus voor zoverre je de tijd kan meten, en aan de andere kant ook een vloeiende beweging, dus als een continuüm.
Die laatste is de vloeiende tijdslijn, die uit een oneindig aantal punten bestaat, die niet van elkaar zijn te onderscheiden.
Doe je dat wel dan wordt die lijn discreet, dan breek je de continuïteit op in punten van bijvoorbeeld: één seconde, twee seconde, enzovoort.

Die vloeiende tijdslijn, die dus uit een oneindig aantal punten bestaat, is de ideële realiteit van een oneindige snelheid der tijd (deze is ideëel omdat deze niet werkelijk bestaat als de werkelijke tijd van een bepaalde microcultuur).
Maar die oneindige snelheid der tijd is tevens de grondslag van onze eigen tijd, die we in seconden meten en die dus discreet is.
Onze tijdsmomenten liggen immers op die tijdslijn die tevens uit een oneindig aantal punten bestaat.
En die twee tijden: onze beperkte tijd en die oneindige snelheid der tijd gaan voor ons even snel, omdat deze berust of een fijnere verdeling en niet zo is dat deze aan onze tijd voorbij gaat, wat ook zou kunnen.

Die oneindig snelle tijd (door een oneindig fijne verdeling) kunnen wij niet werkelijk ervaren (wel begrijpen).
Evenmin als we zouden kunnen ervaren dat de tijdssnelheid van de microwezentjes veel sneller gaat dan die van ons.
Terwijl die veel grotere snelheid toch even snel gaat als onze tijd, maar alleen sneller gaat omdat ze fijner verdeeld is, namelijk 10^23 x zo fijner verdeeld.
Het is precies hetzelfde als 1000 millimeter toch gelijk is aan 1 meter, hoewel 1000 millimeter toch als getal 1000 x zoveel is als 1 meter als getal.
Beiden zijn gelijk.
En zo ervaren de microwezens onze grove meter als zijnde 10^25 micrometers en onze seconde als 10^23 microsecondes, terwijl beiden toch ook volkomen gelijk zijn.

Dus ik hoop dat je hieruit kunt begrijpen dat een oneindig snelle tijd van een vloeiende tijdslijn even snel gaat als onze tijd en ook als de tijd van de microwezentjes en ook even snel als die van de minimicrowezentjes enzovoort, tot in het oneindige.
Dat al deze tijden anderzijds toch ook sneller en sneller gaan komt alleen door de steeds fijnere verdeling der tijdseenheden, dus door de discrete verdeling, met als limiet de oneindige snelheid der tijd van een vloeiende of continue tijdslijn.
En die continue tijdslijn is tevens de grondslag van alle feitelijke of werkelijke tijdsnelheden die gemeten kunnen worden.
Title: Re: Einstein
Post by: harriechristus on April 03, 2012, 05:17:00 PM
138 - De oneindig kleine grootte is de abstracte 1.

We kunnen de discrete tijd ook los maken van de vloeiende tijd en dan krijg je de abstracte getallen: 1, 2, 3, enzovoort, zonder de oneindige tussengetallen der breuken.
Dan zijn die getallen niet meer deelbaar, dus de 1 is dan niet 1 x 1/2.
Zulk een 1 is gelijk aan 0, omdat deze verder geen inhoud meer heeft.
En dan komen we bij de dialectiek van Hegel terecht dat 0 en 1 identieke getallen zijn, want 0 is één getal en 1 is op zichzelf leeg en helemaal niks.
Maar onze werkelijke concrete getallen en onze werkelijke tijd berusten op de vloeiende of continue oneindigheid, zowel inwendig als uitwendig.

De limietberekening.

Maar als het om de limietberekeningen gaat zou men kunnen denken dat het abstracte getal 1 aan de limiet vooraf gaat, zodat er dan wel degelijk een overgang is in een oneindige reeks naar de limiet, die er normaal niet is.
Om dit enigszins voorstelbaar te maken is het beter het even om te keren, en wel zo dat 1 het eerste getal is na de 0, maar dus zo dat er dan tussen de 0 en de 1 geen oneindige reeks is.
Men kan dan verder oneindig doortellen: 1,2,3,... enzovoort tot in het oneindige.
Maar pas bij oneindig ontstaat dan een werkelijke concreet getal.
En die oneindigheid is met tellen onbereikbaar, zodat het zelfde probleem zich weer opnieuw voordoet: de onbereikbaarheid van de oneindigheid met tellen.
Hoewel die oneindigheid wel bestaat, in ieder geval ideëel en volgens mij ook reëel in mijn atoomtheorie.

Of men zou kunnen denken dat 1,99999999...(oneindig aantal negens), plus 0,00000....(oneindig aantal nullen)...1, gelijk is aan 2.
Dus als overgang naar een limiet.
Dat is juist, maar helaas is ook 1,999999....tot in het oneindige, onbereikbaar.
Evenals de 0.00000........1 onbereikbaar is.

De Singulariteit.

Verder zou men de abstracte 1 (die wèl en ook niet 0 is) kunnen identificeren met de oneindig kleine grootte van de Singulariteit, want kleiner is niet mogelijk, want delen mag hier niet, dus na die 1 komt dan de 0.
Verder zou men die 1 ook kunnen beschouwen als de delta x van de limietberekeningen, want elke andere werkelijke kleinheid, hoe klein dan ook, is altijd nog oneindig groot ten opzichten van de 0.

De relativiteit.

Wat een mooie voorstelling is der relativiteit der kleinheid als grootheid, zoals omgekeerd elke grootte, hoe groot dan ook, oneindig klein is ten opzichte van de oneindigheid.
Let wel dat dit de normale relativiteit is binnen een totaal systeem der drie elementen: bepaalde grootte of kleinheid, oneindige kleinheid en oneindige grootheid.
De verhoudingen van deze 3 leveren dan de verschillende visies.
Maar Einstein verabsoluteert elke visie zodat het heelal uit elkaar valt, inplaats dat hij die visies laat voortvloeien uit het geheel van verhoudingen.
Hij gaat zonder meer van de waarnemer uit, zonder eerst zijn plaats te bepalen in het totale systeem van het heelal.




Title: Re: Einstein
Post by: harriechristus on April 04, 2012, 06:24:32 PM
139 - Eindig, niets en oneindig.

Gaan we het eigen systeem bekijken dan hebben we: eindig, niets en oneindig, die we alle drie op een oneindige lijn kunnen voorstellen, dus zo dat het oneindige het eindigende omvat (zelfs een oneindig aantal daarvan) en het eindigende het niets omvat, waarvan er ook een oneindig aantal zijn, namelijk punten.
Nu is het eindigende gelijk aan niets ten opzichte van het oneindige en omgekeerd oneindig ten opzichte van het niets.

Goed, maar bij het eerste wordt dan over het hoofd gezien dat het eindigende als niets ten opzichte van het oneindige toch ook nog steeds eindig is met een inwendige differentiatie (dus ook oneindig is ten opzichte van niets).
En omgekeerd dat het eindigende als zijnde oneindig ten opzichte van niets toch ook nog steeds eindig is en ook niets als een oneindig klein deel van het oneindige.
Het verenigt eigenlijk drie eigenschappen: eindig, oneindig en niets te zijn.

Nu hadden we dat eigenlijk al eerder geconcludeerd, namelijk dat het eindigende een inwendige oneindigheid heeft in de vorm van een oneindig aantal punten, die als vloeiende continuïteit eigenlijk gelijk is aan niets.
Dus in die zin zijn oneindigheid en niets eigenlijk gelijk en tevens één met het eindigende als haar eigen inhoud.

Je kan als het ware alles wat eindig is oneindig "open trekken" en ook oneindig "samen laten vallen" tot niets.
Zowel door het met het niets als punt en het oneindige zelf te vergelijken, als ook door de oneindige inwendige inhoud te erkennen als wel door de eindigende inhoud gewoon te ontkennen.
Nu lijkt dit laatste wel erg vreemd, want wat er in zit, zit er in, en kan toch moeilijk ontkend worden.
Maar we hebben al eerder gezien dat we bij de inwendige oneindige reeks niet werkelijk tot het oneindig kleine door kunnen gaan, maar ergens moeten stoppen, dus de verdere inwendige oneindigheid moeten ontkennen, deze moeten overslaan.
Tel ik bijvoorbeeld van 1 naar 2, dan sla ik een oneindig aantal mogelijkheden over, zodat er tussen 1 en 2 blijkbaar niks is, tenminste niet voor mijn bewustzijn in het tellen (ook de wetenschap gaat bij een zekere grens van kleinheid rustig over op niets als zou er niks kleiners zijn).
In het laatste geval zou ik zeggen: het lijkt niets te zijn, omdat we daar nog geen kennis hebben.
Nu: dan kunnen we ook het omgekeerde doen door waar we wel kennis hebben deze gewoon weer te ontkennen, dus onze kennis terug te draaien naar een primitiever standpunt.
Dat hebben we ook al gedaan door te zeggen dat alles wat eindig is, niets is ten opzichte van het oneindige.
Dan verdwijnt de inhoud.


En verder zou het best omgekeerd zo kunnen wezen dat ik het "werkelijke" niets open kan trekken tot iets, dus wat lengte heeft en dan zelfs verder tot oneindigheid.
Dus zo dat het niets niet werkelijk bestaat, evenmin als het eindigende werkelijk bestaat en zowel niets als oneindig kan zijn.
Het zou ook kunnen dat ook het oneindige niet werkelijk oneindig is, maar zo beschouwd kan worden dat het eindig is en ook als niets.
Dus zo dat alle drie de functies: eindig en oneindig en niets, dat deze alle drie ook de eigenschappen van de andere twee bezitten.

Aldus:

1 - Eindig is ook oneindig en niets (al dubbel aangetoond).
2 - Niets is ook eindig en oneindig (open trekken).
3 - Oneindig is ook eindig en niets (samen laten vallen).

Wat het laatste geval betreft: denk je het oneindige heelal in, en denk alle inhoud daarvan weg, zodat je alleen de abstracte oneindigheid over houdt.
Wat gebeurt er?
Het schrompelt ineen tot Niets!

Omgekeerd: denk je Niets in en bedenk dat alles eigenlijk uit Niets is voortgekomen (volgens de Logica van Hegel) en je ziet dat het Niets eigenlijk oneindig is, want alles wat er uit voort gekomen is, zat er al in.
Title: Re: Einstein
Post by: harriechristus on April 06, 2012, 08:09:39 PM
140 - De lengte van iets berust op vergelijking.

Lengtes hebben pas zin als ze gemeten kunnen worden, dat wil zeggen als ze in een relatie worden gebracht.
Dat behoeft geen vaste standaard te zijn zoals onze meter, het kan ook gewoon onze eigen lichaamslengte zijn, die we van nature gebruiken om iets groot of klein te vinden.
Zo is een olifant voor ons groot omdat die groter is dan ons lichaam en een muis klein omdat die kleiner is dan ons lichaam.

Ook kan iets met zichzelf vergeleken worden, want we verdelen een meter in 100 centimers en ook in 1000 millimeters, en naar mate die verdeling fijner worden, wordt de meter in verhouding steeds groter*.

*Dat het niet zo lijkt te zijn komt omdat we dan de verhouding met onze eigen lichaamslengte vast houden en daarmede hoe wij de meter zien, in plaats de relatie met de centimeters en millimeters gestalte te geven, wat dan beter tot uitdrukking komt als we bijvoorbeeld tot de picometers (biljoenste meter) over gaan, waarbij we wel tot een vergroting over moeten gaan van de meter om dat nog voor te kunnen stellen.

Laten we alle verdeling weg dan verdwijnt de meter in het niets, want er zit dan niks meer in.
Ook kunnen we de meter met iets vergeleken worden waar het zelf deel vanuit maakt: bijvoorbeeld een kilometer of een lichtjaar. En naar mate die vergelijking groter wordt, wordt de meter zelf in verhouding kleiner.
Title: Re: Einstein
Post by: harriechristus on April 08, 2012, 02:38:59 PM
141 - De omdraaiing van groot en klein.

Dus in absolute zin kun je niet zeggen hoe groot of hoe klein iets is.
Het is allemaal relatief.
De uiterste grens van deze relativiteit is dat iets wat oneindig klein is oneindig groot kan zijn en andersom: iets wat oneindig groot is, kan oneindig klein zijn.
Neem je die twee: oneindig klein en oneindig groot in een verhouding tot elkaar, dan zit daarin de mogelijkheid die verhouding helemaal om te keren, dus zo dat niets oneindig is en oneindig niets is.
Iets daarvan ervaren we in de zintuiglijke waarneming, waarin we iets dat veel groter is dan wij zelf zijn, toch als kleiner zien.
Zo is de zon aan de hemel veel groter dan wij, en toch lijkt hij veel kleiner te zijn, als we even tussen twee vingers naar de zon kijken: het is slechts een klein bolletje van 1 graad gezichtsveld.

Dus de visuele waarneming keert de verhouding ook nog eens om: niet alleen zijn klein en groot relatief, maar de verhouding kan ook nog eens omgekeerd worden.
Het is zo gek als dat je in de verhouding man en vrouw zou zeggen dat de man de vrouw is en de vrouw de man.
Maar goed: er zijn vrouwen die manlijker zijn dan de mannen zelf, en er zijn omgekeerd ook mannen die vrouwelijker zijn dan de vrouwen.
En qua geslacht verschillen mannen en vrouwen ook niet zo veel van elkaar, want het vrouwelijke geslacht met vulva en eierstokken lijkt veel op de penis met ballen, alleen zit het bij de vrouw binnen en bij de man buiten*.
En in die zin is de vrouw het binnenste buiten gedraaide lichaam van de man en omgekeerd; en over dat binnenste buiten draaien wil ik het hebben, want ook het heelal kan je binnenste buiten draaien.

*Zelfs het kind van de man kun je buiten vinden, want dat is de wereld dat uit zijn geest geboren wordt, geïnspireerd, dat wil zeggen: bevrucht door de vrouwelijke ziel.
Title: Re: Einstein
Post by: harriechristus on April 09, 2012, 09:48:10 PM
142 - Nogmaals: werkelijkheid en schijn.

In de zintuiglijke waarneming zien we hoe de dingen op afstand steeds kleiner worden.
Nu is dat natuurlijk niet werkelijk zo, want anders zou er een tegenstrijdigheid ontstaan tussen hoe de wereld werkelijk is en hoe we die wereld zien.
Maar wel kunnen we de wereld van de schijn van het zien als een aparte eigen werkelijkheid aanvaarden, want ten eerste bestaat die schijnwereld van het zien en ten tweede is het eigenlijk een hogere werkelijkheid, want het is een bewuste werkelijkheid, waarin wij constant leven.

De tegenstrijdigheid.

Als we het zo formuleren ontstaan er geen tegenstrijdigheden, anders dan bij Einstein die "vergeet" te zeggen dat er door zijn visie even zovele heelallen ontstaan als waarnemers, waardoor er tegenstrijdigheden ontstaan, die niet doordacht zijn, waardoor er nog steeds een eindeloze discussie is over met name de tweelingparadox, die niet werkelijk opgelost wordt omdat het verschil tussen het subjectieve heelal der waarnemers en het objectieve heelal als totaal systeem niet wordt erkend en men tussen het ene en het andere blijft inhangen en niet verder opschiet.

Het ene objectieve heelal en de vele subjectieve heelallen.

Kortom: we hebben een objectief heelal der materie en we hebben ook nog eindeloos veel heelallen der subjectieve waarneming, waarin de eindeloos vele betrekkingen der mensen en der dingen tot bewustzijn komen.
Deze laatste is veel en veel gecompliceerder dan de eerste.
En het zou zelfs mogelijk zijn dat die eerste (dus het objectieve heelal der materie) eigenlijk niet echt bestaat en een bijzondere functie is van de tweede.
Dus zo dat het "materiële" objectieve heelal zo gedacht wordt op basis van vele zintuiglijke waarnemingen, maar als zijnde gedacht zuiver ideëel is, eigenlijk abstract is en de zintuiglijke waarneming als bewustzijn concreet is en de basis daarvan.
En dit met name omdat het heelal van Einstein, dus zijn theorie, veel kenmerken vertoont der zintuiglijke waarneming, dus niet objectief, maar subjectief te zijn.

Wisselwerking tussen hemel, zintuigen en heelal.

Nog dieper gedacht ben ik zelf van mening dat de zintuiglijke waarneming op haar beurt een functie is van de innerlijke hemelwereld en dat deze laatste als een hogere dimensie de eerste twee omvat.
En wel zo dat er sprake is van een constante wisselwerking tussen materiële wereld, zintuiglijke wereld en innerlijk hemelwereld.
Dus van materie naar zintuigen naar innerlijkheid en weer terug: hemel, zintuigen en materie.
Waarbij de zintuiglijkheid als betrekking tussen beiden in zit: hemel en heelal.
 
Title: Re: Einstein
Post by: harriechristus on April 11, 2012, 01:39:45 PM
143 - De betrekking van klein en groot.

In die betrekking tussen hemel en heelal met de zintuiglijkheid daar tussen in, is het heelal het grootste als object en de hemel het kleinste als subject.
En de zintuiglijkheid zit daar tussen in als betrekking.
De hemel is daarom het kleinste, omdat het kleinste ook het fijnste is en dus een hogere wereld.
Dit komt dan ook verder overeen met het feit dat atomen uit ruimteschepen bestaat, wat ook al een hogere wereld is.

Het heelal als bol en het ik als middelpunt.

Door de betrekking van subject als hemel en het object als heelal, kunnen we die betrekking verder het beste voorstellen als een bolvorm, waarbij het middelpunt het eigen ik is als subject en het heelal zelf de bol daar omheen, met de oneindige grootte als uiterste reikwijdte.
De stralen tussen het middelpunt en de omtrek zijn dan de basis van de voorstelling van de zintuiglijke waarneming, dus in de vorm van lichtstralen die uit het heelal bij de mens naar binnen komen, die zich in de inwendige oneindigheid van de microkosmos samen te trekken tot een punt.
Dit is dan tevens het eigen ik-punt waarin het beeld over gaat in de metafysica van het denken: de ruimte wordt tot tijd en het uiterlijke beeld verandert in een innerlijk beeld uit de geest.

Over de vorm van de ruimte.

Normaal stellen we ons de ruimte als driedimensionaal voor, dus met lengte, breedte en hoogte, en dat is dan een abstracte mechanische voorstelling, waarvan wij denken dat de ruimte zelf deze vorm heeft, wat echter moeilijk zo niet onmogelijk te bewijzen valt omdat de lege ruimte als zodanig vormloos is.
Dit is dan eigenlijk een vreemde paradox, want zeker menen we te weten dat de ruimte werkelijk driedimensionaal is, maar als we de ruimte zo voorstellen zetten we er zelf onze voorstelling in van lengte en breedte en hoogte.
Laten we die weg dan is de ruimte vormloos.
Maar we kunnen ons ook niet voorstellen dat de ruimte anders zou zijn: tweedimensionaal geeft de mogelijkheid er drie van te maken, maar niet vier.
De tijd als een vierde dimensie gedacht is echt iets anders: innerlijk en niet uiterlijk.
En om de ruimte als vierdimensionaal te zien breekt men zich al een hele tijd het hoofd, zonder een bevredigende oplossing gevonden te hebben voor dit probleem.
Niemand kan zich een extra richting voorstellen, noch een richting weglaten zonder dat dit iets kunstmatigs wordt of een beperking en dus niet echt.

Kubusvormige ruimte en bolvormige ruimte.

Maar op de verdeling van hoogte en breedte en diepte (kubusvormige ruimte) volgt de mogelijkheid van de bolvorm en wel speciaal omdat daardoor de ruimte een extra betrekking benadrukt tussen de microkosmos en de macrokosmos, tussen klein en groot: het middelpunt van de bol en de omtrek, waarbij de omtrek willekeurig groot gedacht kan worden met de oneindigheid als limiet.
En tevens is het zo dat de bolvorm ook de algemene werkelijkheid van het heelal vertegenwoordigt, want zo is onze aarde een bolvorm en ook ons zonnestelsel en de melkwegen zijn bolvormig op cirkelvormig.
Ook de atomen zijn zo.
Dus is de bolvorm voor de ruimte eigenlijk realistischer.
Anderzijds hebben we in onze eigen wereld meer de neiging alles vierkant en kubusvormig in te delen.
Title: Re: Einstein
Post by: harriechristus on April 13, 2012, 10:13:37 AM
144 - Dichtbij zien we de dingen groter en veraf kleiner.

Aldus zien wij de wereld in een bolvorm vanuit ons eigen ik als centrum door middel van onze ogen en onze hersenen en de lichtstralen, die van buiten af bij ons binnen komen.

Een van de eerste eigenschappen daarbij is dat we dingen van dichtbij groter zien dan veraf. Zou dat niet zo zijn, dan zou het zien onmogelijk worden, want als we alles even groot zouden zien dan zou alles zich met gelijke grootte voordoen en we kunnen zelfs niet voorstellen hoe dat zou zijn: hetzij alles een voor een apart of heel primitief naast elkaar gerangschikt, maar omdat er zoveel dingen in de wereld zijn (oneindig veel) moet er toch een keuze gemaakt worden, en als de nabijheid dan niet de keuze zou bepalen, wat zou het dan wel moeten zijn?
Je voelt wel dat je hier in een heel andere, rare wereld terecht zou komen.
En het zou zeker de moeite zijn hier over door te filosoferen.
Met name dat de mens zo gelukkig is, de dingen vanuit zichzelf te zien als centrum van heelal, waarbij de dingen van dichtbij groter lijken te zijn dan van veraf.
Let wel op het woord: lijken.
Het is niet werkelijk zo.

De eenheid van subject en object.

Anderzijds kunnen we ons afvragen of er wel iets anders bestaat dan dat lijken, dus de schijn, want zonder die schijn geen bewustzijn mogelijk, want deze kiest altijd vanuit een bepaald individueel standpunt.
Dus wat voor het zien betreft geldt ook voor het bewustzijn in het algemeen: een bepaalde keuze van het subject in relatie tot zijn object.
Dat wil overigens niet zeggen dat het alleen maar subjectief is, zoals sommige mensen zeggen: alles is subjectief.
Neen: het is ook objectief, want het is een relatie tussen subject en object.
Title: Re: Einstein
Post by: harriechristus on April 15, 2012, 09:50:49 AM
145 - De leer van het perspectief.

Maar goed: op afstand lijken de dingen kleiner en daar is dan ook een wetenschap over: de leer van het perspectief.
De essentie daarvan is het zogenaamde verdwijnpunt waar alle evenwijdige lijnen naar toe lopen en die tevens de richting aangeven waarlangs de dingen steeds kleiner schijnen te worden.
Het meest eenvoudige beeld daarvan zijn twee lijnen van de zijkanten van een weg of de rails van een spoorweg, die aan de horizon in één zogenaamd verdwijnpunt samenkomen.
Eigenlijk zijn verdwijnpunt en horizon niet hetzelfde, want het verdwijnpunt ligt eigenlijk oneindig ver weg, en de horizon ligt op een bepaalde afstand, afhankelijk van de hoogte waarop de waarnemer zelf staat ten opzichte van de aarde, maar als iemand op de grond staat dan is de horizon ongeveer 5 kilometer weg, wat met de stelling van Pythagoras berekend kan worden.

(http://www.allesovertekenen.nl/images/perspectief.gif)

Bekijkt men de bielzen of dwarsbalken van een spoorweg, dan is gemakkelijk te zien dat deze op afstand steeds korter worden in de breedte, maar ook dat de diepte steeds kleiner wordt, dat is de afstand tussen de bielzen onderling.
En deze wordt nog eens extra veel kleiner, kleiner dan de breedte van de bielzen kleiner wordt.
De bielzen komen op afstand al heel snel heel dicht op elkaar te liggen.
Dit komt omdat de hoek onder welke we het vlak tussen de bielzen zien op afstand steeds schuiner wordt.
Dit geeft dan een extra factor van verkleining.

(http://www.pzc.nl/multimedia/archive/00943/spoorweg_943233h.jpg)

Op deze foto is het aardig te zien hoe de onderlinge afstand van de bielzen al spoedig minder wordt en de lengte minder snel korter wordt.
Maar om het nog duidelijker te maken zou je zelf even een spoorweg moeten tekenen.
Om de ene biels na de andere te tekenen, moet je eerst willekeurig twee bielzen tekenen, en om dan de derde te kunnen bepalen, moet je vanaf een van beide snijpunten van de eerste biels met een van de spoorstaven een lijn trekken door het midden van de tweede biels en doortrekken tot waar deze lijn de spoorstaaf snijdt: daar komt dan de derde biels te liggen, enzovoort, tot je een reeks bielzen hebt getekend.

(http://hhofstede.nl/modules/perspectiefgrootte4.gif)

Hier heb ik een tekening gevonden die er wat op lijkt: bij A komt de eerste biels te liggen en bij M de tweede en bij B de derde.

Title: Re: Einstein
Post by: harriechristus on April 16, 2012, 10:28:12 AM
146 - De wereld wordt platter op afstand.

Op afstand komen de dingen dus platter op elkaar te zitten, wat overeen komt met de contractietheorie van Einstein, die daarvoor echter een zeer grote snelheid nodig heeft ten opzichte van de waarnemer, zodat wij omgekeerd ook in alle richtingen plat moeten zijn voor de fotonen die in alle richtingen met lichtsnelheid door het heelal heen schieten (maar waarvan wij helaas nooit iets hebben kunnen merken).

Dat plat zijn kan ook nog op een andere manier verklaard worden, want als wij een huis zien op 100 meter afstand en een tweede huis op 200 meter, dan zal het tweede huis 2 x zo klein lijken.
Zien we het eerste huis echter op een kilometer afstand en het tweede huis nog steeds 100 meter verder, dus op 1100 meter, dan zal het tweede huis niet meer de helft lijken qua grootte, maar slechts 10/11 deel kleiner, dus slechts iets kleiner, zodat de onderlinge afstand dan ook moeilijker te schatten is.
Deze tweede oorzaak vormt een eenheid met de eerste oorzaak van het onder een schuine hoek zien van de diepte, die immers schuiner wordt met de grotere afstand, gelijk opgaande met de onderlinge verhouding der afstanden van de objecten (bielzen en huizen) ten opzichte van de waarnemer.

Dat op afstand de dingen platter worden kun je extra goed waarnemen als je door een verrekijker kijkt en ook op een telelensfoto is dat goed te zien: ook de onderlinge afstand van objecten is dan nauwelijks of zelfs helemaal niet meer waar te nemen: alles lijkt in een en hetzelfde vlak te zitten.
De diepte wordt dus nog eens extra verkleind ten opzichte van de normale verkleining van breedte en hoogte.
Zo wordt een kubus met gelijke breedte en hoogte en diepte op afstand een plat stuk vierkant als een plank.

(http://sievertschreiber.files.wordpress.com/2010/12/grappig-perspectief-spelen-met-diepte-6.jpg?w=500)

Op afstand wordt alles kleiner.
Title: Re: Einstein
Post by: harriechristus on April 19, 2012, 01:53:16 PM
147 - Je kunt de oneindigheid zo zien.

Maar goed: op afstand wordt alles steeds kleiner en de diepte steeds smaller en steeds moeilijker te zien.
Dit alles komt dan bij elkaar, volgens de leer van het perspectief, in een verdwijnpunt in de oneindigheid.
Maar dat verdwijnpunt kun je gewoon zien, namelijk heel gemakkelijk waar de rails van de trein in de verte bijelkaar komen.
Dat wil dus zeggen dat je de oneindigheid kunt zien.
Dat wat oneindig ver weg is, kun je zomaar voor je zien als verdwijnpunt.
Dit omdat de uitwendige oneindigheid door het zien verandert in een inwendige oneindigheid, die we ook al kennen van de inwendige oneindige reeks der limietberekeningen, die hier de plaats innemen van de bielzen van de spoorrails.


148 - We halen er een verrekijker bij.

Eigenlijk is dat wel wonderbaarlijk, want je kunt je de oneindigheid niet voorstellen en hier is het zo maar, dus het oneindige heeft dan wel een einde en dat is dat punt.
Hoewel: als je met een verrekijker zou kijken om het nog beter te zien zou het punt aan de horizon blijken geen echt punt te zijn, maar enige breedte te hebben.
Daar verdwijnen de rails over de horizon.
En zelfs als die rails werkelijk kaarsrecht zouden lopen, dus niet met de ronding van de aarde mee, maar recht het heelal in, en die rails werkelijk oneindig zouden zijn, dan zou je ook met de aller sterkste sterrenkijker, dat punt zelf niet kunnen vinden, want het is oneindig klein en bij uitvergroting door middel van steeds sterkere en sterkere kijkers (laten we maar voorstellen dat we die hebben), zou het punt zich telkenmale uitvergroten tot nog meer bielzen en spoorrails, zodat het punt eigenlijk geen punt is, maar een stip, een vlekje dus, waarin de inwendige oneindigheid schuil gaat, en wat zich eindeloos laat uitvergroten zonder grens.
Title: Re: Einstein
Post by: harriechristus on April 23, 2012, 02:11:50 PM
149 - De oneindigheid blijft eindig.

Maar hoezeer we ook die spoorlijn, die in het oneindige verdwijnt, ook uitvergroten: de algemene vorm blijft gelijk. Daar verandert niks aan. Die vorm is die der eindigheid en niet die van de oneindigheid.
De uitwendige oneindigheid van het heelal is veranderd in de eindigheid van de visuele waarneming, maar toch zo dat deze eindigheid toch in zichzelf ook een inwendige oneindigheid verbergt.

Hetzelfde is het geval bij de oneindige reeks van een limiet, dus bijvoorbeeld: 1, 1/2, 1/4, 1/8, enzovoort tot in het oneindige.
Hier is ook sprake van een inwendige oneindigheid, die je echter nooit werkelijk waar kunt nemen, want al delende blijft het aantal delingen zelf eindig en blijft (met de nog ongedeelde rest erbij) de totale optelsom van 2 behouden (dat is de limiet van een oneindige reeks).
Maar je weet wel dat het eigenlijk inwendig oneindig is, dus het oneindige daarvan is iets van weten, kennis, en het eindigende daarvan is de feitelijke waarneming (als je die delen op een lijn denkt, dus als steeds kleinere stukjes, zodat je het kunt waarnemen).

Met het zien van het verdwijnpunt is dat ook het geval: je weet dat het verdwijnpunt een oneindig klein punt is, maar die kun je zelf niet zien.
Wat je ziet is altijd een stip, dus met een bepaalde doorsnede, een vlekje dus.
Bij de limietdeling is dat het laatste nog ongedeelde stukje, dus wat nog niet uitvergroot is in de visuele waarneming.