Neoweb.nl
Neoweb wetenschapsforum. Duurzame technologie en innovatieve wetenschappelijke onderwerpen. => Nanotechnologie, micro technologie, zetatech, deeltjes fysica en chemie => Topic started by: Florian on May 16, 2006, 08:51:28 PM
-
Recept voor een nieuw element:
Element 114 ontstaat als een calciumkern met zoveel kracht op een plutoniumkern botst dat de twee positief geladen kernen elkaar niet meer kunnen afstoten. Op dat moment vindt een fusie plaats waarbij 3 neutronen worden uitgestoten.
Het nieuwe element 114, ununquadium, vervalt dus na iets meer dan 30 seconden tot lichtere elementen.
Wie element 114 zelf zou willen maken kan het volgende recept gebruiken (naar het 'Kookboek' van het Lawrence Livermore National Laboratory):
Ingrediënten:
• 2 gram calcium-48, een zeldzame isotoop van calcium die veel neutronen bevat. Van de 100.000 calciumatomen zijn er slechts 187 calcium-48.
• 30 milligram plutonium-244, een langlevende isotoop van plutonium die veel neutronen bevat. Van deze isotoop is op aarde slechts 3 gram voorradig.
• de U400-cyclotron in het Russische Dubna om de calciumkernen tot 10 procent van de lichtsnelheid te kunnen opjagen.
• een met gas gevulde 'recoil separator' voor het verwijderen van ongewenste reactieproducten
• een positiegevoelige detector voor het opvangen van reactieproducten
• 2 computers. Eén voor de oplag en één voor de analyse van gegevens
• tientallen Russische technici en assistenten voor de controle van de versneller
• 19 Russische wetenschappers
• 5 Amerikaanse wetenschappers
Bereiding:
Meng de eerste zeven ingrediënten en gebruik 0,3 milligram calcium-48 per uur. Laat dit 6 maanden lang onafgebroken sudderen. Gebruik de laatste twee ingrediënten om de 7 gigabytes informatie te doorzoeken naar element 114 (Uuq). Garneer met verschillende publicaties die het resultaat beschrijven.
Aantal porties:
Zeer weinig. Na twee experimenten van een half jaar elk ontstond één atoom Uuq-289 met een halfwaardetijd van 30 seconden en vormden zich twee atomen Uuq-288 met een halfwaardetijd van 2 seconden.
De Russen en Amerikanen zijn niet de enigen die jacht maken op nieuwe, extreem zware elementen. Ook de Japanners zijn van de partij. En niet te vergeten de Duitse onderzoekers van het Geselschaft für Schwerionenforschung (GSI) in Darmstadt. Bij hun onderzoek is telkens de vraag hoeveel protonen en neutronen zich nog bij elkaar laten voegen tot een stabiele atoomkern. Het zwaarste stabiele element dat in de natuur voorkomt, is uranium met atoomgetal 92. Naast 92 protonen bevat de atoomkern van uranium ook nog 138 tot 147 neutronen, afhankelijk van welke isotoop of radioactieve variant van uranium het betreft. Boven atoomgetal 92 worden alleen radioactieve elementen gevonden. Naarmate die zwaarder worden, vallen ze binnen steeds kortere tijd weer uiteen. Alleen neptunium en plutonium komen als sporenelementen voor in uraniumerts, de rest wordt gemaakt in kernreactoren, of door het beschieten van atoomkernen met reusachtige deeltjesversnellers.
-
lol..
ik heb altijd wel het idee gehad dat er een heel groot atoom zou kunnen zijn dat gewoon stabiel is.
Door bijvoorbeeld 10 loodkernen te laten samensmelten ofzo.
Uiteraard vergt dit wel enige nauwkeurigheid met het 'krachtige' samenbrengen van de atomen .
-
Wat is de theoretische limiet van de grote van een atoom?
Net wat Digihans zegt, misschien is een kern van enkele honderden protonen en neutronen wel weer stabiel!
-
kan dat eigenlijk wel? oneindig veel protonen en neutronen toevoegen?
-
als je theoretisch denkt, is het natuurlijk mogelijk. Gewoon stapelen van protonen en neutronen tot in het oneindige.
Als je iets verder denkt, stuit je echter al op problemen.
Want binnen in een groot atoom, zitten eigenlijk ook de (onstabiele) kernen van andere grote atomen, die maar al te graag willen vervallen.
Wanneer zo'n onstabiele kern aan de rand van een groot atoom zit, zal het dus spontaan vervallen, waardoor het gehele atoom dus eigenlijk vervalt.
Dus bij het maken van zo'n groot atoom zal het vaak fout gaan. Het moet precies goed zijn, omdat je niet wilt dat een onstabiele intern atoom kan vervallen.
Eigenlijk moet je een soort schil maken van protonen en neutronen rondom een instabiel atoom.
De vraag is dus of die schil het houdt?
Kun je binnenin een groep protonen centreren, met daaromheen een laagje neutronen?
Of kun je binnenin een atoom een kern van neutronen maken met daaromheen een laagje protonen?
Of een soort gelaagd model binnenin een atoom, als een soort kristalrooster, waarbij je binnenin het atoom allemaal aparte ruimtes creeert met neutronen, waarin zich protonen bevinden. (of andersom)
Maar wat is het voordeel van zulke grote atomen?
Hoe giftig zijn mega atomen?
Hoe stabiel zijn dergelijke enorme atoomkernen?
Waar kunnen supergrote atomen voor ingezet worden?
Hoe groot moet je gaan om een mini zwart-gat te maken?
Hoe groot kun je gaan?
Is een groot zwartgat of een geimplodeerde ster ook een atoom?
Hoe krachtig trekken ze electronen aan?
Houdt de zwaartekracht zo'n groot atoom vanzelf stabiel?
Kun je electronen die op weg zijn naar dit 'zware' atoom, voordat ze dit atoom bereiken opvangen? Een soort oneindige valput voor electronen om energie op te wekken.
-
je zou dus kunnen zeggen dat een zwart gat een enorm geinplodeerd atoom is geweest?
-
Zwaardere atomen dan lood zijn niet stabiel volgens de nu geldende wetten.
Omdat ze vervallen in dochterelementen.
Superzware atomen zijn geen zwart gat!
Omdat een zwart gat neutraal is.
Terwijl een superzwaar atoom een positieve kern en
een negatieve wolk elektronen om de kern heeft.
Een superzwaar atoom dat trekt met elektromagnetisch kracht het meest aan de elektronen,
maar als de zwaartekracht te groot trekt het de elektronen in zijn kern!
Wat tot het verval lijdt.