Het draaien van een satelliet om de aarde.

Altitude & Gravity

Gravity decreases with altitude, since greater altitude means greater distance from the Earth's centre. All other things being equal, an increase in altitude from sea level to the top of Mount Everest (8,850 metres) causes a weight decrease of about 0.28%. (An additional factor affecting apparent weight is the decrease in air density at altitude, which lessens an object's buoyancy.[3]) It is a common misconception that astronauts in orbit are weightless because they have flown high enough to "escape" the Earth's gravity. In fact, at an altitude of 400 kilometres (250 miles), equivalent to a typical orbit of the Space Shuttle, gravity is still nearly 90% as strong as at the Earth's surface, and weightlessness actually occurs because orbiting objects are in free-fall.

If the Earth were of perfectly uniform composition, during a descent to the centre of the Earth, gravity would decrease linearly with distance, reaching zero at the centre. In reality, the gravitational field peaks within the Earth at the core-mantle boundary where it has a value of 10.7 m/s², because of the marked increase in density at that boundary.

In een geostationaire baan is de versnelling van het object gelijk aan de zwaartekracht.

Dit verschijnsel noemen we een geostationaire baan.

Op de hoogte van satellieten is de aantrekkingskracht nog steeds merkbaar. (anders zou het trucje ook niet werken). Een vliegtuig op 10km hoogte merkt eigenlijk niet eens verschil in zwaartekracht. Op 100km hoogte is de zwaartekracht pas 3% minder!
Op ongeveer 400 km hoogte is de zwaartekracht nog steeds 90% van de originele zwaartekracht. Blijkbaar is dat nog steeds genoeg om de satelliet in een baan rond de aarde te houden.  

De satellieten bevinden zich niet op hoogte van 400 KM maar op een hoogte van meer dan 35000 KM en de zwaartekracht is op die hoogte minder dan 1 N/Kg.


In een geostationaire baan is de versnelling van het object gelijk aan de zwaartekracht.

De kracht waarmee de satellieten worden aangetrokken hangt onder anderen af van het gewicht van de satelliet en om de satelliet in een zelfde baan te houden moeten de verschillende factoren die hierbij een rol spelen gelijk zijn en contenue dezelfde waarde hebben. De satellieten in de geostationaire baan zijn van verschillende modellen en verschillen dus ook in grootte en gewicht, dit houd dus in dat de kracht waarmee de satellieten worden aangetrokken verchild per satelliet terwijl op hetzelfde moment de versnelling en de snelheid van de satelliet en de afstand van de aarde af en de omtrek van de baan gelijk zijn.
De satellieten kunnen dus nooit in een baan worden gehouden en precies met de aarde meedraaien als ze verschillen van gewicht.