Ik denk ook niet dat we diertjes zullen vinden op Mars. Hooguit een paar bacteriën, of protobacteriën.
Ons zonnestelsel heeft wel een aantal potentiele plekken waar leven, zoals wij dat kennen, voor zou kunnen komen:
Mars, de maan Europa en de maan Enceladus.
Het minuscule ijsmaantje Enceladus van de geringde planeet Saturnus blijkt een dampkring te hebben van waterdamp
(bron:
Noorderlicht)
Daarnaast blijkt op aarde op de meest onherbergzame plekken leven voor te komen. Denk aan vulkanen, zwarte rokers in de oceanen, in het ijs van Antartica (ijsworpmpjes) etc.
Dus wie weet zijn er ook wel bacteriën of sporen aanwezig op een planeet zoals Venus? of andere bevroren planeten en manen. Maar ik denk dat we in ons zonnestelsel geen dieren of planten zullen vinden.
Maar dan komt het:
Er zijn miljarden melkwegstelsels. (zo heeft Hubble ontdekt)
Allen al in ons eigen melkwegstelsel zijn honderden miljarden sterren aanwezig.
Een aantal onderzochte sterren blijkt 'zware' planeten te hebben. (lichte planeten zijn heel moeilijk te ontdekken)
Een enkele ontdekte planeet heeft zelfs sporen van waterdamp in de atmosfeer!
In ons eigen zonnestelsel heb je een verscheidenheid aan zware en lichte planeten.
De meeste sterren draaien om een zwart gat (en vormen zo een melkwegstelsel)
Enkele sterren dwalen als éénlingen door de ruimte, of bevinden zich in zogehete gaswolken waar sterren worden geboren.
De restbrokken van een stofschijf klonteren samen en vormen planeten en manen.
Planeten draaien om een Ster of zon (zonnestelsels) maar het is niet vreemd om te veronderstellen dat er ook dwaalplaneten zouden zijn.
Manen draaien om planeten (planeetstelsel) (er zouden dus ook best dwaalmanen kunnen zijn. Misschien zijn dat Meteoren of Astroïden??)
Het overblijvende gruis zit als een soort ring rondom zware manen, planeten (denk aan saturnus, maar ook Jupiter!) en sterren(zogehete planetoïden)
Bij ons zitten de meest Planetoïden in een baan tussen Mars en Jupiter en komen daarnaast ook voor in de zogehete "Kuipergordel / Kuiperbelt". Daarnaast zijn er ook planetoïden te vinden in een soort Wolk rondom ons zonnestelsel (de Oortwolk of OortCloud).
Het is dus niet vreemd om te veronderstellen dat het heelal doorspekt is met sterren met bijbehorende planeten en omringende manen. Veel van deze planeten en manen zullen water in vaste, vloeibare of gasvormige vorm herbergen.
(In een vloeibaar milieu kunnen chemische stoffen 'snel' met elkaar reageren.) Dit is dus de ideale plaats voor het ontstaan van primitieve aminozuren en andere deeltjes die nodig zijn voor leven.
Helaas zijn wetenschappers er tot op heden nog niet in geslaagd om uit een papje van dode aminozuren een levende bacterie of iets dergelijks te bouwen. Maar zoals zovaak blijkt, zal dat over enkele jaren vast wel gebeuren.
Veel van deze waterige planeten bestaan al veel langer dan de Aarde. Als leven zich daar ontwikkeld heeft, kan het dus ook al veel verder zijn op de evolutionaire ladder. Missschien zijn deze beschavingen al veel verder met het koloniseren van de ruimte.
Het is alleen jammer dat de afstanden zo groot zijn. Want als zij zijn begonnen met het koloniseren van hun eigen melkweg, zou het nog miljarden duren om een klein deel van zo'n melkwegstelsel te koloniseren, laat staan om ons te bezoeken? (tenzij ze sneller kunnen reizen dan het licht.. misschien met wormgaten?.. lijkt me stug... maar goed)
Een manier om jezelf kenbaar te maken in het heelal is het uitzenden van radiosignalen. Maar onze hoogfrequente radio- en tvsignalen stellen niet zoveel voor. Die zijn eigenlijk te zwak om diep door te dringen in het heelal. Hiervoor kun je beter ultra zware radiosignalen gebruiken, met een golflengte van enkele honderden meters.
Als andere beschavingen ook radiosignalen uitzenden en weten dat lange golflengtes verder reiken, hebben we een probleem.
Wij kunnen op dit moment eigenlijk niet overweg met ultralage radiosignalen. Hiervoor moet je een enorme 'array' van antennes bouwen, die niet gestoord wordt door onze electrische apparaten of de straling van onze zon.
Arthur C. Clarke bedacht al dat zo'n ontvangststation het beste in de schaduwzijde van Saturnus geplaatst zou kunnen worden (buiten de invloeden van de zon, stormen van Jupiter en van signalen vanaf de aarde)
Zo'n ontvangstation zou moeten bestaan uit enorme lange sprieten van enkele honderden meters die naar alle kanten uitwaaieren. Op die manier kun je de zware radiosignalen uit alle hoeken van het heelal opvangen.
Dus ESA? of Nasa? wanneer gaan we 'echt' op zoek naar buitenaards leven?
5 Replies
6568 Views