Sterren

Aangezien in nog weinig verstand van sterren heb, heb ik een vraag die misschien dom overkomt. Op een heldere dag zie je een ster, wat je dan ziet is dat de ster zelf, of is het alleen het licht dat de ster afgeeft? en hoe zit dat dan bij de zon?

Groetjes Kasper

Sterren zijn meestal grote waterstof hemellichamen, die onder hun eigen gewicht kernfusie tot stand brengen. Bij kernfusie ontstaat een boel energie, in de vorm van hitte en tevens in de vorm van fotonen (licht). De ster gloeit.

Sommige sterren zijn eigenlijk complete clusters van sterrenstelsels. Je denkt dan dat je 1 ster ziet, maar in weze kijk je naar een verzameling van miljarden sterren opéén gehoopt in een sterrenstelsel.

Een ster en dus ook een sterrenstelsel heeft een beperkte levensduur van een paar miljard jaar. Er zijn dus sterren en sterrenstelsels, die zo ver weg staan, dat het licht er langer over heeft gedaan, dan dat deze verschijnselen oud zijn. Het licht van de ster is dus nog onderweg, terwijl de oorsprong al 'dood' is.

Juist doordat er sterren zijn die zo ver weg staan, zien wij het licht van toen ze net ontstonden. Op die manier kun je als het ware terug in de tijd kijken.
Die sterren zijn nu misschien volwassen of zelfs al verdwenen, maar  het licht van de geboorte bereikt de aarde nu pas. Wij zien dus de geboorte van die ster.

De meeste mensen kijken naar de sterren op de volgende manier:
Een kleine ster, een grote ster, een nog grotere ster, een nog kleinere ster.
Je moet voor de gein een keer naar een heldere sterrenhemel kijken en niet denken aan de sterren, maar aan de afstand tussen de sterren. Je kan dan de sterrenhemel in 3D gaan bekijken. Heldere sterren staan meestal dichterbij en kleine sterren staan verder weg. Als je op die manier kijkt, ontwaart zich opeens een enorme DIMENSIE van sterren op verschillende afstanden van elkaar.  De "Grote Beer" is dan niet een steelpannetje, maar een enorm verschijnsel van sterren die dichterbij en verderweg van elkaar staan.

Stel je bevindt je in een donkere kamer. Een lichtgevend voorwerp kun je dan zien. Je kunt zien wat voor kleur het heeft, wat voor vorm, grootte, textuur. Naarmate het voorwerp steeds meer licht uitzendt(steeds feller licht), kun je steeds minder details waarnemen, totdat je slechts één gloed van licht ziet. Je kunt door gewoon te kijken niet meer informatie over het object krijgen omdat het zo fel is.

Met hemellichamen is het precies zo. Wanneer je 's nachts de maan ziet, zie je het licht dat de maan van de zon reflecteerd. Je kunt relatief veel informatie over de maan verkrijgen, je ziet veel details.

De zon schijnt echter zo fel dat je alleen een gloed van licht ziet, te scherp om er goed naar te kijken. Je kunt hooguit waarnemen dat de zon rond is. Met sterren 's nachts (of op een heldere dag) is het precies hetzelfde. Hoewel deze eigenlijk zwak licht aan de hemel geven, is dit het restant van de gloed van een zon die de aarde heeft bereikt. Je ziet je als stipjes, waaruit je ook hooguit kunt afleiden dat ze rond zijn (door er gewoon naar te kijken).



K. Jansen:

Aangezien in nog weinig verstand van sterren heb, heb ik een vraag die misschien dom overkomt. Op een heldere dag zie je een ster, wat je dan ziet is dat de ster zelf, of is het alleen het licht dat de ster afgeeft? en hoe zit dat dan bij de zon?

Groetjes Kasper

De twee dingen die jij je afvraagt zijn dus allebei waar.
Je ziet het licht van de ster/zon door dat licht waar te nemen kun je de ster zelf ook zien.

Wat zijn vallende sterren precies?
ik weet wel dat het stenen zijn die in de dampkring worden verhit en dat we daarom die flits zien. maar ik wil graag een langer antwoord kheb voor anw een antwoord van 150 woorden nodig ik heb er nou ongeveer 80

In de ruimte zweven allerlei deeltjes. De zonnewind, maar ook grotere deeltjes: stofdeeltjes van een paar micrometer tot een milimeter, maar ook nog grotere 'ruimtestenen'. Deze zijn vooral te vinden in de banen van kometen. Hier bevindt zich dus stof, achtergelaten door kometen. Wanneer de Aarde zon baan kruist, dan komen deze deeltjes in botsing met de aadadmosfeer, vaak met grote snelheden, waardoor er veel wrijving ontstaat. Door deze wrijving begint het stofdeeltje te gloeien en verbrand, waarbij gloeiende gassen achtergelaten worden. Hierdoor zien we het als een 'vallende ster' die een kort gloeiend spoor achterlaat.

Deze stofdeeltjes zijn meestal zeer klijn, hooguit enkele milimeters. Het kan zijn dat er een groter stuk 'steen' in de atmosfeer terecht komt: Enkele centimeters tot ongeveer een meter in doorsnee. Er kan in zo'n geval soms een duidelijke flikkering in de staart worden waargenomen, die meestal ook veel langer is.

148 woorden