Het heelal was vòòr de Big Bang waarschijnlijk een hypermassief zwart gat

Iemand die ik ken kwam met een theorie op de proppe,            WOW!!
een theorie met vind ik, erg veel potencieel.
De theorie luid als volgt:

Er bestaan eigenlijk 3 "soorten": het "open" heelal, het "gesloten" heelal, en het "platte" heelal. Er bestaat n.l. een z.g.n. kritische dichtheid die het heelal nodig heeft om één van deze soorten te zijn. Als de gemiddelde dichtheid van het heelal lager is dan deze kritische dichtheid dan is er onvoldoende zwaartekracht om de expansie v/h heelal te stoppen. Het blijft dus eeuwig uitdijen (het heelal is dan "open"). Is de dichtheid hoger, dan zal de zwaartekracht in staat zijn om de expansie te stoppen en vervolgens gaat het heelal dus krimpen. Is de dichtheid gelijk (heeft nagenoeg een kans van 0) dan is het heelal statisch en kan het vanuit die situatie "open" of "gesloten" worden. MIjn theorie klopt dus alleen als het heelal "gesloten" is, en dus kan gaan inkrimpen. Volgens de huidige "metingen" zou het heelal echter open zijn, maar men rekent dan niet de mysterieuze donkere materie mee. Doet men dat wel, dan is het heelal juist gesloten, en heeft mijn theorie een basis.
Nu denkt men (http://www.space.com/scienceastronomy/070702_mm_big_bang.html) een "wazig" moment te kunnen opvangen van de tijd van vóór de big bang. Vraag mij niet "hoe" en of het klopt, maar als dit klopt betekent het dus dat er vóór de big bang "iets" moet zijn geweest. Waaronder dus de tijd zelf! Maar was er ook ruimte? Ik denk het niet. Ruimte krijgt zijn vorm dmv zwaartekracht: een lichtstraal wordt erdoor afgebogen en aangezien wij kijken "langs" die lichtstraal wordt ons "ruimtebeeld" bepaald door de zwaartekracht. Daarom kunnen wij nooit de "rand" van het heelal "zien": onze blik wordt steeds weer door de gebogen lichtstaal de andere kant "opgedwongen."
Dus de zwaartekracht van het totale heelal bepaald d.m.v. licht de vorm ervan. Als het heelal dus gaat inkrimpen wordt de zwaartekracht steeds sterker, en daardoor de vorm steeds compacter en komt het steeds meer in de buurt van een bol (wat het nu dus niet is als gevolg van variatie's in de plaatselijke dichtheid.)
Aangezien de zwaartekracht vorm geeft aan de ruimte (waarin de materie die verantwoordelijk is voor deze zwaartekracht steeds dichter op elkaar komt te zitten) zal deze ruimte "meegesleurt" worden. M.a.w: het heelal (ongeacht of het uitzet of inkrimpt) creëert zijn "eigen" ruimte! Daarbuiten is het absolute niets door het ontbreken van zwaartekracht.
Nu is zwaartekracht evenredig aan de massa en het kwadraat van de diameter. Dit betekent dus dat bij gelijkblijvende massa maar een (b.v.b) 10 maal kleinere diameter de zwaartekracht 100 maal toeneemt! Dus bij een inkrimpend heelal stijgt de zwaartekracht kwadratisch.
Nu moet de in principe zwakke zwaartekracht twee andere krachten (electromagnetische en de wisselwerking tussen atomen/neutronen) overwinnen wilt een hoeveelheid materie veranderen in een zwartgat. Als dit lukt, dan hebben we een zgn singulariteit: oftewel een "ding" dat zich door geen enkele ons bekende natuurwet laat verklaren. De zwaartekracht zorgt er nu voor dat alle "materie?" en straling constant "in" het zwartegat stroomt richting een oneindig klein punt. Maar: zoals gezegt door de opgebouwde kinetische energie van het steeds kleiner wordende heelal vóórdat het een zwartgat werd draait dit gat supersnel in de rondte. De centrifugaalsnelheid nadert misschien wel de lichtsnelheid zodat het zwartegat min of meer in balans is. Nu is er een theorie die zegt dat de zgn Quasars misschien wel "het andere eind" zijn van een zwartgat dat ooit een ander heelal was (de M theorie dus van multiversums) . Delen van de hypercompacte straling en materie ontsnappen doordat de centrifugaalkracht iets lager is dan de zwaartekracht. Dit zou dus verklaren hoe een Quasar die vrij klein is net zoveel energie uitstraalt als een compleet sterrenstelsel. Maar wat gebeurt er nu als het zwartegat door kinetisch energie verlies steeds trager gaat draaien? Simpel: alle superdichte en hete straling ontsnappen en er ontstaat een nieuw heelal in een bestaande ruimte waarbij dit reeds bestaande heelal niet vernietigt wordt, maar zeer zeker vervormt zodat de dichtheid variaties of de donkere materie (of anti-materie?) in ONS heelal mogelijk hierdoor zijn ontstaan , of en dat is waarschijnlijker: het "andere eind" van het zwartegat verschijnt in een ruimteloos "iets" omdat daar ooit een heelal was dat op zijn beurt aan het inkrimpen is/was. Ook is het mogelijk dat de plaats waar deze big bang ontstaat ergens in een bestaand "open" heelal is dat inmiddels zo ver is uitgedijd dat het zo goed als "leeg" is, maar wel uit ruimte bestaat. Dit is moeilijk voor te stellen, want zonder ruimte heb je ook geen plaatsbepaling en kun je dus niet zeggen "het kwam daar te voorschijn". Maar het ondersteunt wel de M theorie over meerdere universums. Een alternatief is dat het zwartegat niet het andere eind van een Quasar is, en dat het op een bepaald "moment" (misschien als het uiteindelijk stilstaat) verschijnt op een (wederom) onbepaalde "plaats" en voila: de big bang!
Als we er vanuit gaan dat een zwartgat dat dus de energie in zich heeft van het voormalige heelal pas tot een big bang kan komen als het stilstaat dan spreken we over periode's van misschien wel biljoenen jaren voordat de big bang plaats vindt. In die zelfde tijd zijn de "andere" universa ook zo sterk geëvolueerd dat deze processen als het ware langs elkaar heen plaatsvinden zonder elkaar echt sterk te beïnvloeden. Net als de golfjes van waterdruppels die elk uur of zo in een vijver vallen. Wij zouden ook niet in staat zijn een ander heelal te "zien", omdat ons "eigen" heelal de lichtstralen naar zich zelf toe zou afbuigen. En de "tijd" van vóór de big bang zou niets anders kunnen zijn dan het ontsnappen (of lekken) van energie van het zwartegat naar een Quasar. Dit impliceert dat er dus multdimensionale connecties zouden bestaan tussen universums via een zwart gat (of wormgat?).

Aldus Bladerunner! 

Dit geeft wel weer wat om over na te denken hè?
"The more we see the less we know"

Even uitgaande van een enorm zwart gat.

Hoe stabiel is zo'n mega super zwartgat? Hoe graag wil het weer uitdijen? Wat gebeurt er intern met alle atomen etc? Wat kan zo'n enorm zwartgat intern nog herbergen? Wat doet tijd in en rondom zo'n zwart gat?

Stel dat het heelal krimpt tot niet 1, maar 10 zwarte gaten? Hoe stabiel zijn deze zwarte gaten? Wellicht exploderen ze wel onder de enorme druk en vormen ze weer nieuwe ruimte.

Het heelal hoeft niet perse in te krimpen en weer volledig uit te vouwen. Het kan ook oscilleren. Dus bijna krimpen tot een singulariteit en dan weer uitvouwen tot een bijna volledig heelal, maar iedere keer een stukje kleiner. Uiteraard duurt dit proces van 1 oscilatie (van volledig gekrompen tot volledig geexpandeerd) honderden miljarden jaren.
En misschien kan het heelal wel miljarden keren oscileren voordat het één stabiele singulariteit wordt.

Of misschien is het heelal een soort vaccuumbubbel van een enorm groter geheel. Ergens in het begin is er een gat geslagen in een wand rondom onze vaccuumbubbel en is er 'massa' uit de omgeving in deze bubbel gelekt. Misschien is dat lek ondertussen gedicht of groter geworden?

Stel dat het heelal krimpt tot niet 1, maar 10 zwarte gaten?

Zwarte gaten trekken alles aan, dus ook elkaar.
Mogelijk hebben zwarte gaten ook invloed op ons hele waarneembare heelal en de rest
voor zover dat zich in dit heelal bevind.

Hoe stabiel zijn deze zwarte gaten?

Ze zijn stabiel zolang ze nog genoeg kinetisch energie bevatten.


 

Waar ik eigenlijk op doel is de kritieke massa.

Als je genoeg uranium bijelkaar propt, ontstaat er een interne kettingreactie die het geheel doet exploderen.
Ook voor zwartegaten kan zo'n kritieke massa gelden.

Wat ik dus bedoel. Stel dat de singulariteit ook een kritieke massa kan hebben, waarbij de boel uitelkaar zou spatten. Waarom zou dat dan al niet bij bijvoorbeeld 1/10e van die massa gelden? (dan nog zijn dat enorm massieve zwartegaten)

In de praktijk zouden massieve zwartegaten misschien al veel eerder exploderen. (dat kan mede verklaren waarom er in het heelal hele gebieden zijn waar nieuwe sterren ontstaan).

Dus stel er ontstaat ergens een zwart gat. Dit zwarte gat trekt andere zwarte gaten aan en vormt op die manier een mega zwartgat met nog meer zwaartekracht. Uiteindelijk zal de interne massa bijzonder dicht zijn, maar zal er ook een enorme uitwaartse druk zijn. Op het moment dat er aan een kant nieuwe massa wordt toegevoegd, kan het geheel instabiel worden. (het zwaartekrachtveld aan de ene kant van een zwart gat is dan sterker dan aan de andere kant). Hierdoor kan een vervorming van die enorme klomp massa ontstaan, waarbij er plekken onstaan waar massa door de interne druk toch kan ontsnappen.

bekende zwartegaten blijken al massa en energie uit te zenden!!

Idd dat ben ik met je eens,


En als je naar het alleronderste bericht gaat op deze webpage:

www.daviddarling.info/archive/2005/archiveApr05_1.html#190405_1

zie je staan dat in de eerste seconde van het bestaan van het heelal dit uit een vloeistof moet hebben bestaan (vanwege de hoge dichtheid) Dit sluit dus aan op de theorie dat het totale heelal sterk samengeperst kan worden tot de afmeting van een hyperzwart gat. Bij de extreem hoge temperatuur die het heelal toen had (10^32 °K!!) kan geen atoom bestaan en dus ook geen materie, maar wel straling. Straling die kennelijk zo sterk is samengeperst dat het zich als een vloeistaf gaat gedragen! (in de kern van een ster gebeurt iets soortgelijks: waterstof krijgt dan "metaalachtige" eigenschappen)

o en hier in het Nederlands:

http://www.planet.nl/planet/show/id=434397/contentid=569627/sc=ce7ff1

Hoewel het gaat om een tijdperk dat hooguit enkele miljoensten van een seconde heeft geduurd, heeft de ontdekking geleid tot veel opwinding bij geleerden die zich bezighouden met (het ontstaan van) het heelal. Wereldwijd gaan wetenschappers nieuwe experimenten uitvoeren, om zo meer te weten te kunnen komen over het ontstaan en het vermeende uitdijen van het heelal. Dit kan ook grote gevolgen hebben voor verschillende natuurkundige theorieën.