ruimte

aan alles komt een einde toch??
hoe zit het met de ruimte??
komt daar eigenlijk wel een einde aan?
ik kan me dus echt niet voorstellen dat er iets bestaat zonder einde!!
kan gewoon niet... ik zit echt in een dip.
pff help me

Het is moeilijk te begrijpen en nog moeilijker om uit te leggen, maar het komt er op neer dat de ruimte niet recht is maar rond, als een bal. daardoor komt er nooit een eind aan.

Ik denk dat je er niet te diep over na moet denken, want je komt er toch niet uit, dat heb ik ook geprobeerd Mijn gedachte hierover is het volgende; Wanneer je een willekeurige mens neemt dan zit er op en in zijn lichaam ongeveer 5 á 6 miljart bacterien -ongeveer net zoveel als er mensen op de aarde zijn- voor z'on bacterie is de aarde ongeveer net zo ontzagwekkens als voor ons het heelal, daarom denk ik dat wij maar een bacterie zijn in het heelal en er nooit uit komen hoe groot het is!
Het gaat ons denkvermogen te boven.

Ik denk dat je er niet te diep over na moet denken, want je komt er toch niet uit, dat heb ik ook geprobeerd Mijn gedachte hierover is het volgende; Wanneer je een willekeurige mens neemt dan zit er op en in zijn lichaam ongeveer 5 á 6 miljart bacterien -ongeveer net zoveel als er mensen op de aarde zijn- voor z'on bacterie is de aarde ongeveer net zo ontzagwekkens als voor ons het heelal, daarom denk ik dat wij maar een bacterie zijn in het heelal en er nooit uit komen hoe groot het is!
Het gaat ons denkvermogen te boven.

sorry foutje van de comp

Het heelal is niet oneindig groot, er is alleen ook nergens een grens te vinden noch een plek waar het heelal ophoudt. Dit komt doordat het heelal in meerdere dimensies bestaat als de 3 dimensies die wij kunnen bevatten. Een 2-dimensionaal wezen die op het oppervlak van een 3-dimensionale bol woont vindt ook nergens een grens of een eindpunt aan zijn wereld. toch is zijn wereld niet oneindig groot. ( het oppervlak van een bol is niet oneindig groot)
Verhoog het voorstaande met een dimensie en je hebt onze situatie.
Wij leven op het 3-dimensionale oppervlak van een 4-dimensionale hyperbol. De straal van deze hyperbol is ongeveer 15 miljard lichtjaar. En het middel punt van onze hyperbol (het heelal) ligt 15 miljard jaar terug in de tijd en is de big bang.
Aangezien het heelal uitdijdt wordt onze hyperbol wel steeds groter.
Wij zijn eigenlijk 2 dimensionale wezens op het oppervlak van een ballon die steeds groter wordt opgeblazen, niet wetend dat deze ballon in een voor hun hogere werkelijkheid 3-dimensionaal is. En al helemaal onwetend dat op een nog hogere werkelijkheid deze 3-dimensionale bol slechts het 3-dimensionale oppervlak van een 4-dimensionale hyperbol is. Deze hyperbol is op zijn beurt weer...enz.
We zijn als een punt op een lijn onwetend dat onze lijn in werkelijkheid een cirkel is, onwetend dat deze cirkel een deel is van een vlak, onwetend dat dit vlak een deel is van een bol, onwetend dat deze bol een deel is van een hyperbol...enz
Kortom het heelal is multie-dimensionaal en daar we alleen maar 3-ruimtelijke dimensies kunnen bevatten voor ons onvoorstelbaar en onmogelijk voor te stellen.
Mischien is ons heelal bezien vanuit de allerhoogste werkelijkheid niet meer als een soort zandkorreltje in een zandstorm.

Ik wil hier nog iets aan toevoegen.
Volgens mij is het voor ons net zo moeilijk om de allerhoogste werkelijkheid te begrijpen als het voor een fruitvliegje is om de planeet Jupiter te begrijpen!!
Kortom ...we hebben geen flauw benul!!

Als je uitgaat van de big bang theorie,kort uitgelegt:
De wetenschappers zien aan het heelal nu dat sterren en sterrenstelsels steeds verder en mogelijk ook sneller uit elkaar drijven,dus dan kunnen ze concluderen dar die hemellichamen
vroeger dus veel dichter op elkaar hebben gestaan en als je nog verder terug gaat, moeten ze dus zo dicht op elkaar hebben gestaan dat ze ineengepakt zaten tot èèn bol.
Een bol met een oneindige dichtheid dus ook oneindig heet en oneindig klein,een singulariteit
en daaruit ontsprong een heelal
dus eigenlijk komt het heelal uit het niets.
En ik snap wel dat nergens in de big bang theorie beschreven staat dat het heelal uit het niets komt, maar iets wat oneindig klein is en van daaruit uitdijt tot een heelal.
Dat versta ik onder een heelal dat uit het niets komt. (dat accepteer ik niet)

Maar als je dus uitgaat van deze theorie betekent het dus dat met het begin van die oerknal
ook die grens is begonnen en dus sindsdien alleen maar verder van dat middelpunt verwijdert is.

Maar misschien is die grens wel statisch en blijft ie op èèn plek en was ie er al voor de oerknal
want een uitdijing om plaats te vinden moet volgens mij wel iets hebben om in uit te dijen.

Misschien was de oerknal wel zo iets mysterieus dat het zelf zijn ruimte heeft gecreëerd om in te ontstaan.
Maar dat betekent dat het voor zijn bestaan ruimte heeft moeten creëren om in uit te dijen.
Of is dat inflatie??


www.astro-astro.webs.com
 

Dat versta ik onder een heelal dat uit het niets komt. (dat accepteer ik niet)

Er is ook een andere uitleg voor het feit dat alle zonnestelsels verder uit elkaar drijven, en de roodverschuiving. Dat is dat de lichtsnelheid NIET een constante is, maar vroeger hoger lag. Volgens mij was het idee dan dat alle zonnestelsels verder uit elkaar LIJKEN te drijven, en dat dat niet echt gebeurd. Zoek het maar eens op, google geeft vast wel genoeg hits.

Het universum is net zo groot als dat het oud is. Je zou dit gewoon in lichtjaren kunnen uitdrukken, de schatting is nu dat het universum 13.7 miljard jaar oud is, het zal dan ook minimaal 13.7 miljard lichtjaar in diameter moeten zijn. Het heelal dijt dus met minimaal de lichtsnelheid uit. Als dit een lagere snelheid zou zijn dan hadden we gewoon de grens kunnen waarnemen. We kunnen immers 13.7 lichtjaar ver de ruimte in kijken. Maar hoe zou die grens van het universum er dan toch uit moeten zien? Ooit over nagedacht? Vooralsnog zien we op de grens de geboorte van het universum. Maar wacht even, we kijken dan toch terug in de tijd, we zien dan toch dingen die al gebeurd zijn? Dat is eigenlijk met alles wat we zien zo. Alles wat we waarnemen is altijd iets eerder gebeurd dan het moment van waarneming. In het dagelijkse leven is dat tijdsverschil zeer klein, totdat we bijvoorbeeld de maan in beeld krijgen.

De maan zien we met een tijdsverschil van ongeveer 1sec. Het duurt voor het licht dus 1sec voordat het onze ogen bereikt. Ook kun je zeggen dat wij 1sec moeten wachten voordat we een gebeurtenis op de maan kunnen waarnemen. Het kost ons dus tijd om te kunnen waarnemen. Als we nog iets verder kijken dan zien we bijvoorbeeld een ster op een afstand van 5 lichtjaar. Een gebeurtenis die zich “nu” op deze ster zou plaatsvinden, zullen wij pas over 5 jaar waarnemen.

Het “nu” is een persoonlijk gebeuren. Het heden ervaart ieder mens zelf maar eigenlijk op een iets ander tijdstip. Een marsmannetje hier 5 lichtjaar vandaan zal ook zijn eigen bewustzijn hebben, zijn ervaringen en belevenissen zou ik pas over 5 jaar kunnen zien. Het is vergelijkbaar met de man met de hamer 100 meter hier vandaan. Als ik hem zie slaan dan hoor ik de klap ongeveer 1/3 seconde later. Als het marsmannetje een stap zet dan zie ik dat pas over 5 jaar. We staan hier zelden bij stil, maar door ergens naar toe of ergens vanaf te bewegen neemt het tijdsverschil in waarneming en ervaring telkens iets af of juist toe.

Ver weg of dichtbij is dus niet alleen een kwestie van kilometers of meters, een afstand is ook een tijdsverschil in waarneming en belevenis. Iets wat 5 lichtjaar verderop gebeurd zal over 5 jaar pas door mij ervaren worden. Wat ik als nu ervaar is dus letterlijk gezien verleden tijd. Wat ik “nu” zelf doe is voor het marsmannetje over 5 jaar een deel van zijn heden, voor mij is vandaag over 5 jaar verleden tijd. Het leven is eigenlijk maar een vreemde tijdsmachine. Continue beweeg ik mij door de ruimte en tijd. Ook het universum wat vooralsnog aan het uitdijen is creëert steeds meer ruimte. Iedere seconde ontstaat er dus meer ruimte. He, iedere seconde. De tijd neemt dus ook continue toe. Ruimte en tijd nemen dus beide iedere seconde toe. Zouden tijd en ruimte dan een snelheid hebben, als ze beide toenemen hebben ze natuurlijk ook een snelheid. De snelheid van dit uitijen zou minimaal 300.000km/sec moeten zijn, en dan ook nog eens in alle richtingen tegelijk. Zo niet, dan zouden we ergens letterlijk de grens van het universum kunnen waarnemen en zeg maar, voorbij het universum kunnen kijken. De grens van het universum bestaat dus eigenlijk uit tijd en ruimte. Wat zich afspeelt binnen die tijd en ruimte zijn dan waarschijnlijk allerlei processen zoals sterren die geboren worden of gigantische gaswolken die langzaam afkoelen en van gasvorm over gaan naar vloeistof.

Maar als de tijd en ruimte toenemen met minimaal 300.000km/sec, gaan dan al die processen dan ook niet met 300.000km/sec? Kan een proces trager door de tijd gaan? Anders gezegd, als je in een rijdende auto zit, kun je dan trager dan de auto gaan? Je kunt natuurlijk snel van de voorstoel op de achterbank springen, maar uiteindelijk kun je nooit trager dan de auto gaan.

Oké, het is vreemd om te stellen dat processen gebeuren met een snelheid van 300.000km/sec. Maar toch is dat de snelheid waarmee het universum minimaal uitdijt. Is er dan 1 gemeenschappelijk punt waar vandaan het universum uitdijt? Is er, zeg maar, een middelpunt van het universum? Dat zou mooi zijn, maar als er een middelpunt was dan zou je vanuit een bepaalde plaats buiten het middelpunt toch echt een grens moeten kunnen waarnemen. Maar ook waar we nu de oerknal zouden kunnen zien is het intussen 13.7 miljard jaar later, men zou ons daar pas kunnen zien over 13.7 miljard jaar. Zouden ze daar naar ons kijken en zich afvragen hoe de grens van het universum er bij ons uitziet? Eigenlijk is het gewoon overal de grens van het universum, en door mijn eigen handelen creëer ik zelf gebeurtenissen in de ruimte en tijd.

Toch gebeuren bepaalde gebeurtenissen alleen in chronologische volgorde.
Dus tijd (lijkt) ééndimensionaal. Is ruimte dat dan ook?
Zit de ruimte werkelijk opgevouwen als een soort laken, of wellicht zelfs één hele lange 'geweven'  draad?

Het universum is net zo groot als dat het oud is. Je zou dit gewoon in lichtjaren kunnen uitdrukken, de schatting is nu dat het universum 13.7 miljard jaar oud is, het zal dan ook minimaal 13.7 miljard lichtjaar in diameter moeten zijn.

Het heelal is 87 biljoen lichtjaar in diameter.
87.000.000.000.000  lichtjaar wat een getal.

kleine correctie: in Engelse term ja

Toch gebeuren bepaalde gebeurtenissen alleen in chronologische volgorde.
Dus tijd (lijkt) ééndimensionaal. Is ruimte dat dan ook?
Zit de ruimte werkelijk opgevouwen als een soort laken, of wellicht zelfs één hele lange 'geweven'  draad?

Tijd is niet èèndimensionaal  tenminste volgens Einstein niet,maar vierdimensionaal.
of de ruimte opgevouwen is weet ik niet ik weet wel dat je het kunt vergelijken met een laken dat gespannen staat, en door daar een knikker over te rollen,je zult zien dat die een deuk veroorzaakt in dat laken.
Rol er nog een knikker over en hij zal in een baan geraken met die andere knikker.

Quote from: rudeonline on January 28, 2008, 03:14:13 PM

Het universum is net zo groot als dat het oud is. Je zou dit gewoon in lichtjaren kunnen uitdrukken, de schatting is nu dat het universum 13.7 miljard jaar oud is, het zal dan ook minimaal 13.7 miljard lichtjaar in diameter moeten zijn.

Het heelal is 87 biljoen lichtjaar in diameter.
87.000.000.000.000  lichtjaar wat een getal.

kleine correctie: in Engelse term ja

Waar komt deze informatie vandaan? Het heelal kan toch niet uitijen met een grotere snelheid dan de lichtsnelheid?

Ik denk dat aan de ruimte een einde komt, bij ons op aarde is dat ook zo. We kunnen in ons achterhoofd houden dat er aan de ruimte een einde komt. Nu moet het ook nog bewezen worden, tenminste als de ruimtevaart daar aandacht aan wil besteden, waarschijnlijk doen ze dat al wel, er kan wel wat meer geld naar de ruimtevaart gaan zodat er meer duidelijk wordt over het einde van de ruimte. Om nou een einde te vinden is er een ruimtevaarttuig nodig of meerdere. Als wij mensen nou ééns wat verder denken dan alleen de aarde en geld dat we normaal uitgeven aan overbodig eten, drinken, tijdschriften en alle verdere onzin dan is het heel goed mogelijk dat er een ruimtevaarttuig kan worden gebouwd dat er helemaal klaar voor is om in één rechte streep omhoog te vliegen. Het zal dan kleine objecten als planeten moeten ontwijken, maar kan volgens een systeem wel een rechte lijn blijven volgen. Die rechte lijn volgen is nodig omdat als je kriskras in de ruimte gaat vliegen, dit geen nut heeft, dan kom je nooit tot een einde. Stel je nou eens een emmer voor. Je kunt van de ene rand van de emmer naar de rand aan de overkant van de emmer een rechte lijn met je vinger trekken. In de ruimte kun je ook één rechte lijn trekken dan dat je alle kanten op gaat. De mensheid moet een duidelijke afspraak maken over "de" rechte lijn die vanuit de aarde naar het einde van de ruimte moet worden getrokken. Het zal zeker tijd duren. Om ons en de volgende generaties niet met de vraag (waar is het einde v.d ruimte) te laten zitten, kunnen we beter zo vroeg mogelijk starten met überhaubt de bouw van het ruimtevaarttuig.
Nu is het logisch dat een mens zo'n 80 jaar wordt. Dus als een team van 10 mensen of 15 begint met het vliegen in het ruimtevaarttuig op 25 jarige leeftijd, dan is er maar zo'n 60 jaar dat er kan worden gevlogen en dan is het vaarttuig onbestuurbaar want dan is niemand er meer in het ruimtevaarttuig. Er zouden dus mannen en vrouwen in het enorme ruimtevaarttuig moeten stappen en die zouden dan op 35 jarige leeftijd kinderen krijgen en die zouden dan weer kinderen krijgen en zo zou het ruimtevaarttuig bestuurbaar blijven. Nu is er nog de vraag: maar er is toch niet genoeg brandstof ? Voordat het ruimtevaarttuig vertrekt moet er enorm veel worden getankt zodat het ruimte vaarttuig een flink eind in de ruimte vliegt d.m.v de brandstof. Maar brandstof raakt op. Er moet een andere motor die bijv. via stroom of iets anders werkt. bijv. via zonnepanelen. De ruimtevaart heeft hier genoeg ideën voor en kunnen dit zo bedenken welke motor er moet komen als de brandstof op is.
Er komt een einde aan de ruimte, op aarde komt ook overal een einde aan.

Ik denk dat aan de ruimte een einde komt, bij ons op aarde is dat ook zo. We kunnen in ons achterhoofd houden dat er aan de ruimte een einde komt. Nu moet het ook nog bewezen worden, tenminste als de ruimtevaart daar aandacht aan wil besteden, waarschijnlijk doen ze dat al wel, er kan wel wat meer geld naar de ruimtevaart gaan zodat er meer duidelijk wordt over het einde van de ruimte. Om nou een einde te vinden is er een ruimtevaarttuig nodig of meerdere. Als wij mensen nou ééns wat verder denken dan alleen de aarde en geld dat we normaal uitgeven aan overbodig eten, drinken, tijdschriften en alle verdere onzin dan is het heel goed mogelijk dat er een ruimtevaarttuig kan worden gebouwd dat er helemaal klaar voor is om in één rechte streep omhoog te vliegen. Het zal dan kleine objecten als planeten moeten ontwijken, maar kan volgens een systeem wel een rechte lijn blijven volgen. Die rechte lijn volgen is nodig omdat als je kriskras in de ruimte gaat vliegen, dit geen nut heeft, dan kom je nooit tot een einde. Stel je nou eens een emmer voor. Je kunt van de ene rand van de emmer naar de rand aan de overkant van de emmer een rechte lijn met je vinger trekken. In de ruimte kun je ook één rechte lijn trekken dan dat je alle kanten op gaat. De mensheid moet een duidelijke afspraak maken over "de" rechte lijn die vanuit de aarde naar het einde van de ruimte moet worden getrokken. Het zal zeker tijd duren. Om ons en de volgende generaties niet met de vraag (waar is het einde v.d ruimte) te laten zitten, kunnen we beter zo vroeg mogelijk starten met überhaubt de bouw van het ruimtevaarttuig.
Nu is het logisch dat een mens zo'n 80 jaar wordt. Dus als een team van 10 mensen of 15 begint met het vliegen in het ruimtevaarttuig op 25 jarige leeftijd, dan is er maar zo'n 60 jaar dat er kan worden gevlogen en dan is het vaarttuig onbestuurbaar want dan is niemand er meer in het ruimtevaarttuig. Er zouden dus mannen en vrouwen in het enorme ruimtevaarttuig moeten stappen en die zouden dan op 35 jarige leeftijd kinderen krijgen en die zouden dan weer kinderen krijgen en zo zou het ruimtevaarttuig bestuurbaar blijven. Nu is er nog de vraag: maar er is toch niet genoeg brandstof ? Voordat het ruimtevaarttuig vertrekt moet er enorm veel worden getankt zodat het ruimte vaarttuig een flink eind in de ruimte vliegt d.m.v de brandstof. Maar brandstof raakt op. Er moet een andere motor die bijv. via stroom of iets anders werkt. bijv. via zonnepanelen. De ruimtevaart heeft hier genoeg ideën voor en kunnen dit zo bedenken welke motor er moet komen als de brandstof op is.
Er komt een einde aan de ruimte, op aarde komt ook overal een einde aan.

Stel ze hebben de grens gevonden. Wat dan??
Gaan ze dat aan lichtsnelheid doorseinen aan ons? Dan duurt dat nog eens biljoenen jaren. Natuurlijk is het al onmogelijk dat weinig mensen (al zijn het er honderd) zich lang kunnen voortplanten.

Nee, ik hoop dat er in zoiets geen geld gestoken wordt, daar zijn imho betere doeleinden voor.

Waar komt deze informatie vandaan? Het heelal kan toch niet uitijen met een grotere snelheid dan de lichtsnelheid?

Nou.., ik heb dat dus eens opgezocht en nu is het zo dat de grote van het heelal in het verleden nogal een aantal keer is gewijzigt, en toen heb ik dit gevonden:

"If you've ever wondered how big the universe is, you're not alone. Astronomers have long pondered this, too, and they've had a hard time figuring it out. Now an estimate has been made, and its a whopper.

The universe is at least 156 billion light-years wide."

Bron: http://www.space.com/scienceastronomy/mystery_monday_040524.html

En tot waar wij kunnen kijken is dus: 78 billion lightyears, hier een mooi voorbeeld:

The Hubble deep field: http://ons-heelal.webs.com/filmpjesenplaatjes.htm