zwarte gaten in onze melkweg stelsel

ik hoorde dat er in het midden van ons melkwegstelsel een zwart gat zit.
ook heb ik gehoord dat niets aan een zwart gat kan ontsnappen.
hoe kan het dan dat de sterren bij ons in de buurt steeds verder van ons verwijderd worden (omdat het heelal groter word), terwijl alle sterren inclusief wij naar het zwarte gat worden getrokken. Ontsnappen de andere sterren dan aan een zwart gat ofzo, maar dit kan toch niet.

kan iemand mij dit uitleggen?

Ten eerste worden we niet naar het zwarte gat toe getrokken, maar zitten we in een baan om dit zwarte gat.
Ten tweede, de sterren die verder van ons verwijderd raken, zijn sterren in andere melkwegstelsels die dus ook om andere zwarte gaten draaien.

ten eerste
dus jij zegt dat onze ster om het zwarte gat draait zoals onze aarde dat bij onze zon doet? waarom zie ik dan altijd van die plaatjes waarop het melkwegstelsel wordt afgebeeld als een leeglopend putje. zouden we dan niet naar het midden moeten gaan?

ten tweede
dus jij zegt dat sterren neit uit elkaar bewegen maar melkwegstelsels?

interresant dit 

Alleen de dingen die dichtbij het zwarte gat zitten worden erin getrokken, dingen die wat verder weg zitten niet, het is hetzelfde met de aarde, meteorieten die te dichtbij komen vallen neer op de aarde maar de maan niet, die blijft in zijn baan.

Combinatie van middelpuntvliedende kracht en zwaartekracht

Wat wel verbijsterend is dat we met iets van 200.000 km/seconde door het heelal vliegen (de arm van een spiraal van een mega sterrenstelsel)

Inderdaad

Alleen de dingen die dichtbij het zwarte gat zitten worden erin getrokken, dingen die wat verder weg zitten niet, het is hetzelfde met de aarde, meteorieten die te dichtbij komen vallen neer op de aarde maar de maan niet, die blijft in zijn baan.

Dit hangt van de snelheid van het object af.

Met een bepaalde snelheid gaat deze in een baan om het zwarte gat (of ster of wat dan ook). Gaat hij echter sneller, dan vliegt hij voorbij. Gaat hij langzamer dan wordt hij 'gepakt' door de zwaartekracht.

thx voor al deze info

ik snap alleen niet waarom ons melkwegstelsel eruit ziet als een leeg lopend putje. Als we niet dichter naar het zwarte gat worden getrokken waarom zien we dan geen rondjes in plaats van spiralen?

kan dr niemand mij de logica hier van uitleggen??

Ik ben maar een envoudige pummel maar vanaf mijn 8ste lees ik al alles wat los en vast zit over het heelal. Dus ik heb wel het een en ander begrepen.
Kijk de visie op het heelal is niet zo moeilijk.
Het heelal is al heel oud, en alle materie die niet stabiel in een baan om andere materie draaide, is of naar elkaar toe gedreven (te lage omloopsnelheid of te grote zwaartekracht/aantrekkingskracht), of van elkaar weg gedreven ( te hoge snelheid). Dus hoe ouder het heelal wordt, hoe minder instabiele situaties er nog te vinden zijn.
De maan is zelfs instabiel: langzaam maar zeker raakt hij verder van de aarde weg (bron: discovery).
Een zwart gat is ontstaan doordat zo veel materie samenklonterde, dat de zwaartekracht zo sterk werd dat het licht niet meer kon ontsnappen.

Licht wordt door de zwaartekracht aangetrokken. Stel je voor dat je in een kist stil in de ruimte hing. Als je dan een zaklamp aanknipt, zal het licht ( met 300.000 km/u) tegen de overkant van de kist aan schijnen. Je bent gewichtloos, de lichtstraal is gewoon kaarsrecht.
Als diezelfde kist enorm accelereert, heb je dezelfde ervaring als wanneer je op een grote massa stond: je wordt met je voeten tegen de vloer van de kist gedrukt.
Doe je nu je zaklamp aan, dan zie je dat je lichtstraal afbuigt naar beneden. Dat gebeurt zowel bij acceleratie als bij aanwezigheid van zwaartekracht.
Is je acceleratie echt enorm groot, dan valt het licht uit je lamp zelfs vlak voor je voeten. Dat gebeurt ook bij enorme zwaartekracht.
In de buurt van een zwart gat wordt licht zo sterk afgebogen dat het niet meer kan ontsnappen. Vandaar de naam: zwart gat.

In het algemeen is het heelal in een stabiele fase, maar heel langzaam vinden er nog veranderingen plaats, zoals het naar een zwart gat toe bewegen van sterrenstelsels.

Hoe weten we dat het heelal uitdijdt?
Dat komt door de roodverschuiving. Sterren die geobserveerd worden, hebben een lichte neiging iets naar rood te verschuiven. Oftewel, de golflengten die gemeten worden zijn iets langer dan zou moeten.
Dat kan alleen als ze van ons af bewegen. Als ze naar ons toe zouden bewegen zouden we een blauwverschuiving waarnemen.
Daarom zegt men dat het heelal steeds verder uit elkaar beweegt.

Als je meer vragen hebt, vraag maar. Wat ik weet zal ik dan beantwoorden.
Groet, mickenhans

De vergelijking met een putje kun je ook best gebruiken.

Laat in een gootsteen of bad een beetje water staan en haal de stop eruit.
Het water begint te kolken.
Gooi een paar drijvende dingetjes in het water.
Je zult zien dat sommige van die deeltjes de draaikolk in verdwijnen, andere schieten er hard naar toe, maar schieten er ook weer voorbij. Weer andere blijven gewoon waar ze zitten en roteren langzaam rondom het zwarte gat.